Ο Άρειος Πάγος, με την απόφαση 21/2026 του Β1’ Πολιτικού Τμήματος, απέρριψε την αίτηση αναίρεσης εταιρείας κατά απόφασης που είχε δικαιώσει εργαζόμενο, ο οποίος αποχώρησε λόγω συνταξιοδότησης, κρίνοντας ότι δικαιούται το 100% της αποζημίωσης καταγγελίας και όχι το μειωμένο ποσοστό 40% ή 50% που προβλέπει ο ν. 3198/1955.
Η υπόθεση αφορούσε εργαζόμενο που απασχολούνταν στην εταιρεία από το 1981 και του οποίου η σύμβαση λύθηκε το 2019, υπό συνθήκες πλήρους συνταξιοδότησης. Η εταιρεία του είχε καταβάλει αποζημίωση 79.619,40 ευρώ, ενώ ο ίδιος διεκδικούσε διαφορά, υποστηρίζοντας ότι βάσει επιχειρησιακής πρακτικής και προηγούμενων επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων δικαιούνταν πλήρη αποζημίωση.
Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την κρίση του Εφετείου Ναυπλίου, σύμφωνα με την οποία στην επιχείρηση είχε διαμορφωθεί μακρόχρονη και ομοιόμορφη πρακτική καταβολής του 100% της αποζημίωσης σε εργαζομένους που αποχωρούσαν ή απολύονταν λόγω συνταξιοδότησης. Η πρακτική αυτή, κατά την κρίση του δικαστηρίου, είχε πλέον καταστεί όρος των ατομικών συμβάσεων εργασίας και συνεπώς συμβατική υποχρέωση της εργοδότριας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ιδιαίτερη σημασία έχει η θέση του Αρείου Πάγου ότι η επιχειρησιακή συνήθεια δεν αποτελεί από μόνη της αυτοτελή πηγή γένεσης αξιώσεων. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει βάση σιωπηρής συμφωνίας, όταν ο εργοδότης χορηγεί συστηματικά οικειοθελείς παροχές χωρίς να έχει επιφυλάξει δικαίωμα ανάκλησης. Στην περίπτωση αυτή, η παροχή χάνει τον οικειοθελή και ανακλητό χαρακτήρα της.
Παράλληλα, ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι για τους εργαζόμενους που αποχωρούν ή απομακρύνονται λόγω συνταξιοδότησης δεν εφαρμόζεται το πλαφόν των 2.000 ευρώ μηνιαίων αποδοχών του ν. 4093/2012 κατά τον υπολογισμό της πρόσθετης αποζημίωσης. Για την κατηγορία αυτή λαμβάνονται υπόψη οι τακτικές αποδοχές του τελευταίου μήνα πλήρους απασχόλησης, με μόνο περιορισμό το γενικό ανώτατο όριο του άρθρου 5 παρ. 1 του ν. 3198/1955.
Με βάση τα παραπάνω, κρίθηκε ότι η οφειλόμενη αποζημίωση ανερχόταν σε 113.665,44 ευρώ και ότι, μετά την αφαίρεση του ποσού που είχε ήδη καταβληθεί, η εταιρεία όφειλε να καταβάλει στον εργαζόμενο διαφορά 34.046,04 ευρώ, με νόμιμο τόκο από τις 18 Απριλίου 2019.
