Μια τεχνοκρατική, αντικειμενική αποτίμηση της νέας συμφωνίας για τις συλλογικές συμβάσεις: τι πραγματικά αλλάζει, τι παραμένει ίδιο, και αν πράγματι δικαιολογείται η κυβερνητική θριαμβολογία.
ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ (ΛΙΓΑ ΚΑΙ ΜΗ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΑ)
- Επαναβεβαιώθηκε η πρόθεση κυβέρνησης – εργοδοτών – ΓΣΕΕ να ενισχύσουν τον «κοινωνικό διάλογο».
- Θεσμοθετήθηκε ένα πλαίσιο συνεργασίας, ώστε να συζητούνται κλαδικές συμβάσεις συχνότερα.
- Υπάρχει μια συμβολική αναγνώριση ότι η χώρα πρέπει να επιστρέψει σε πιο συλλογικά μοντέλα εργασιακής διαπραγμάτευσης.
- Ανακοινώθηκε πρόθεση για σταδιακή αύξηση κάλυψης εργαζομένων από κλαδικές συμβάσεις, αλλά χωρίς εργαλείο υποχρεωτικής εφαρμογής.
ΤΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ (ΤΑ ΚΥΡΙΩΤΕΡΑ & ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ)
-
Ο κατώτατος μισθός ΔΕΝ επανήλθε σε συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Παραμένει αποκλειστικά κυβερνητική απόφαση. -
Οι κλαδικές συμβάσεις ΔΕΝ αποκτούν υποχρεωτική επεκτασιμότητα.
Χωρίς αυτό, η σύμβαση εφαρμόζεται μόνο εκεί όπου ήδη συμφωνεί ο εργοδότης. -
Δεν επανήλθε η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης.
Έτσι, μια χειρότερη επιχειρησιακή σύμβαση συνεχίζει να ακυρώνει μια καλύτερη κλαδική. -
Δεν περιορίστηκε η μερική απασχόληση και η επισφάλεια.
Το 40% των νέων συμβάσεων συνεχίζουν να είναι μερικής απασχόλησης και «σπαστές». - Δεν άλλαξε το πλαίσιο για το 13ωρο (παραμένουν τα παράθυρα που πρόσφατα θεσπίστηκαν).
- Δεν δημιουργήθηκε μηχανισμός ελέγχου για να εφαρμοστούν οι συμβάσεις εκεί όπου θα υπογραφούν.
-
Δεν αυξήθηκαν αυτόματα οι μισθοί.
Καμία σύμβαση καμία πραγματική αύξηση στην πράξη.
ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ: ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ
- Είναι πολιτικό μήνυμα, όχι ουσιαστική μεταρρύθμιση.
- «Ξαναβάζει στο τραπέζι» τις συλλογικές συμβάσεις, αλλά χωρίς εργαλεία εφαρμογής.
- Δεν μεταβάλλει τη μνημονιακή αρχιτεκτονική της αγοράς εργασίας.
- Δίνει στην κυβέρνηση κάτι «ωραίο» να παρουσιάσει διεθνώς.
- Στην πράξη, ο εργαζόμενος δεν θα δει άμεση αλλαγή στην τσέπ
Συμπέρασμα: Δικαιολογείται η θριαμβολογία;Η ψύχραιμη αλήθεια.
Η συμφωνία έχει περισσότερο συμβολικό και επικοινωνιακό χαρακτήρα. Δεν αλλάζει το θεσμικό πλαίσιο της τελευταίας δεκαπενταετίας, δεν αυξάνει άμεσα τους μισθούς και δεν ενισχύει ουσιαστικά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Συνεπώς, η θριαμβολογία δεν δικαιολογείται.
Γιατί:
- δεν αλλάζει το θεσμικό πλαίσιο που οδήγησε στους χαμηλούς μισθούς,
- δεν αποκαθίσταται η πραγματική συλλογική διαπραγμάτευση,
- δεν υπάρχει δεσμευτικότητα,
- δεν προκύπτει καμία αυτόματη βελτίωση για τους εργαζόμενους,
- η πλειοψηφία συνεχίζει να ζει με λιγότερα από 1.000€ και υψηλό κόστος ζωής.
Είναι λοιπόν κυρίως επικοινωνιακή κίνηση.
Η κυβέρνηση έχει περισσότερη ανάγκη από «θετικές ειδήσεις» παρά η αγορά εργασίας από νέες διατάξεις.
Δεν είναι ψέμα ότι υπάρχει διάλογος – είναι ψέμα ότι άλλαξε η πραγματικότητα. Η κυβέρνηση μιλά για «ιστορική στιγμή», όμως το πλαίσιο μένει ίδιο: παγωμένοι μισθοί, περιορισμένες διαπραγματεύσεις, καμία ουσιαστική αλλαγή για τον εργαζόμενο.
Αυτή είναι τότε η πιο ακριβής διατύπωση. «Συλλογικές Συμβάσεις: Η Επιστροφή που Έμεινε στα Λόγια».
