Η υπόθεση ξεκίνησε όταν η φορολογούμενη δήλωσε εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες, βάσει στοιχείων που διαβιβάστηκαν αυτόματα από την τράπεζα, με αποτέλεσμα να της επιβληθεί φόρος και εισφορά αλληλεγγύης. Ωστόσο, κατέθεσε αίτημα τροποποίησης στη ΔΟΥ Αμαρουσίου, υποστηρίζοντας ότι το ποσό δεν προερχόταν από μισθωτή εργασία, αλλά από επενδυτικό λογαριασμό που είχε δημιουργηθεί για την κάλυψη στεγαστικών δανείων εργαζομένων.
Η ΔΟΥ απέρριψε σιωπηρώς το αίτημα, οδηγώντας την προσφεύγουσα στην άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής, η οποία απορρίφθηκε επίσης, με το σκεπτικό ότι δεν αποτελούσε τροποποιητική δήλωση, αλλά αμφισβήτηση του νομικού χαρακτηρισμού του ποσού.
Η υπόθεση οδηγήθηκε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο ακύρωσε την απορριπτική απόφαση και επέστρεψε την υπόθεση για νέα εξέταση στη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών. Ο φορολογικός επανέλεγχος αποκάλυψε ότι το μεγαλύτερο μέρος του ποσού αφορούσε παλαιότερη χρήση, η οποία είχε ήδη παραγραφεί φορολογικά, και συνεπώς δεν έπρεπε να φορολογηθεί το 2015. Παράλληλα, το υπόλοιπο ποσό έπρεπε να φορολογηθεί ως εισόδημα από κεφάλαιο και όχι ως μισθωτές υπηρεσίες.
Ως αποτέλεσμα, αποφασίστηκε η διενέργεια νέας εκκαθάρισης της δήλωσης, ώστε να διορθωθεί η φορολογική επιβάρυνση. Ο προϊστάμενος του ΚΕΦΟΔΕ έλαβε εντολή να προχωρήσει στις απαραίτητες διορθώσεις, αποκαθιστώντας το λάθος που είχε προκύψει.
Η περίπτωση αυτή αναδεικνύει τη σημασία της δυνατότητας των φορολογουμένων να αμφισβητούν λανθασμένες φορολογικές αποφάσεις, καθώς και την αναγκαιότητα δικαστικής προσφυγής όταν οι διοικητικές διαδικασίες αποτυγχάνουν να διορθώσουν τα σφάλματα. Επιπλέον, η υπόθεση καταδεικνύει ότι η φορολογική διοίκηση πολλές φορές απορρίπτει αιτήματα τροποποίησης δηλώσεων χωρίς εμπεριστατωμένη εξέταση, αναγκάζοντας τους πολίτες να ακολουθήσουν χρονοβόρες και δικαστικές διαδικασίες για να βρουν δικαίωση.
