Η υπόθεση αφορά ρουμανική μητρική εταιρεία που παρείχε διοικητικές υπηρεσίες σε μία από τις θυγατρικές της, οι οποίες εξυπηρετούσαν πελάτες της τελευταίας. Οι ρουμανικές φορολογικές αρχές αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το δικαίωμα έκπτωσης του ΦΠΑ για τις υπηρεσίες αυτές.
Η απόρριψη βασίστηκε σε δύο κύριους λόγους: πρώτον, ότι δεν προσκομίστηκε επαρκής τεκμηρίωση για τη σχέση των υπηρεσιών με τη δραστηριότητα της υποκείμενης στον φόρο εταιρείας, και δεύτερον, ότι δεν αποδείχθηκε η αναγκαιότητά τους. Το ζήτημα οδηγήθηκε στα ρουμανικά δικαστήρια, τα οποία υπέβαλαν προδικαστικό ερώτημα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι, όσον αφορά τη σχέση των υπηρεσιών με το αντικείμενο της εταιρείας, εναπόκειται στα εθνικά δικαστήρια να αποφανθούν εάν οι παρεχόμενες διοικητικές υπηρεσίες συνδέονται άμεσα με τη φορολογική δραστηριότητα της εταιρείας. Ωστόσο, σε σχέση με το ζήτημα της αναγκαιότητας των υπηρεσιών, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι αυτό δεν αποτελεί κριτήριο για την αναγνώριση του δικαιώματος έκπτωσης του ΦΠΑ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σύμφωνα με την οδηγία για τον ΦΠΑ, η θεμελίωση του δικαιώματος έκπτωσης δεν εξαρτάται από το εάν οι υπηρεσίες που παρέχονται είναι αναγκαίες ή όχι.
Η απόφαση αυτή αναμένεται να έχει ευρύτερες επιπτώσεις στην εφαρμογή του ΦΠΑ εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιβεβαιώνοντας ότι οι φορολογικές αρχές δεν μπορούν να περιορίζουν το δικαίωμα έκπτωσης με βάση κριτήρια αναγκαιότητας.
