Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, το 73% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή πάνω από 7 στους 10, θεωρούν ότι η πανδημία θα αποτελέσει αφορμή να κινδυνεύσουν θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα.
Στην έρευνα, η οποία έρχεται σε συνέχεια ανάλογης έρευνας που διενεργήθηκε τον Ιούνιο, μόλις η χώρα είχε βγει από το lock down, αποτυπώνονται οι επιπτώσεις της δύσκολης οικονομικής επανεκκίνησης κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, αλλά και της επισφάλειας που προκαλείται από ένα πιθανό δεύτερο επιδημικό κύμα.
Ένα από τα βασικά ευρήματα είναι και η αρνητική αξιολόγηση της τηλεργασίας.
Το 67% των ερωτηθέντων την αξιολογεί αρνητικά ως προς την εξέλιξη των εργασιακών δικαιωμάτων του, το 61% την θεωρεί αρνητική εξέλιξη ως προς τις ώρες εργασίας του, το 60% την θεωρεί αρνητική εξέλιξη ως προς την εξέλιξη της αμοιβής του, το 52% την αξιολογεί αρνητικά ως προς την προσωπική ζωή του και το 45% την αξιολογεί αρνητικά ως προς την επαγγελματική εξέλιξή του.
Επίσης, όπως και τον Ιούνιο έτσι και τον Σεπτέμβριο, το 32% των εργαζόμενων δήλωσε ότι έχει μεταβληθεί η σχέση εργασίας τους μετά την πανδημία.
Μάλιστα, το 20% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι μετά την πανδημία συνεχίζει να εργάζεται με τηλεργασία και το 12% με μερική ή εκ περιτροπής απασχόληση.
Την ίδια ώρα, μειώνεται ο δείκτης αισιοδοξίας, καθώς το 52% των ερωτηθέντων εκφράζει απαισιοδοξία για την πορεία της χώρας (+2% σε σχέση με τον Ιούνιο), ενώ απαισιοδοξία εκφράζεται και στο θέμα της εξέλιξης των αμοιβών, με το ποσοστό όσων δηλώνουν αισιόδοξοι για τον μισθό τους να παρουσιάζει πτώση 3 ποσοστιαίων μονάδων και να διαμορφώνεται στο 32%.
Μείωση παρατηρείται και στον δείκτη ασφάλειας της απασχόλησης, με το 54% των εργαζομένων να δηλώνουν αισιόδοξοι για τη διατήρηση της θέσης τους στην αγορά εργασίας (-2% σε σχέση με τον Ιούνιο).
Η ΓΣΕΕ, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και θεωρεί απαραίτητο ένα ουσιαστικό θεσμικό πλαίσιο που θα ρυθμίζει την τηλεργασία, μετά από εξειδικευμένο κοινωνικό διάλογο, με στόχο την ανάδειξη των θετικών και των «γκρίζων» περιοχών της.
Επισημαίνει ότι οι προβληματισμοί αυτοί των εργαζόμενων δημιουργούν την ανάγκη μιας πλήρους θεσμικής παρέμβασης ενώ χαρακτηρίζει επιβεβλημένη κοινωνική αναγκαιότητα την πλήρη επαναφορά και ενεργοποίηση του κοινωνικού διαλόγου και των Ελεύθερων Συλλογικών Διαπραγματεύσεων.
