Ειδικότερα το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ δημοσιεύει Κείμενο Παρέμβασης με τίτλο «Διά βίου Εκπαίδευση & Κατάρτιση: Θέσεις και προϋποθέσεις για μια ποιοτική επανεκκίνηση μετά την πανδημία».
Στην ανάλυση προτάσσεται το θέμα της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και της ηλεκτρονικής μάθησης, το οποίο μετά την πρώτη φάση της πανδημίας αποτελεί έναν από τους κεντρικούς άξονες προβληματισμού για την επόμενη μέρα. Όπως σημειώνεται η «εξατομίκευση της ευθύνης για κατάρτιση» είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη μιας «εκπαιδευτικής» αγοράς όπου το εργατικό δυναμικό συμμετείχε με όρους καταναλωτικούς και όχι εκπαιδευτικούς.
Γι αυτό όπως αναλύεται απαιτείται η επανεξέταση του συστήματος διακυβέρνησης του πεδίου διά βίου εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης, το οποίο σήμερα χαρακτηρίζεται από κατακερματισμό και έλλειψη ενός αναγνωρίσιμου κέντρου λήψης αποφάσεων και συντονισμού.
Συμπερασματικά, αναδεικνύεται ότι τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια, η αιτία που διαρκώς καθορίζει την πορεία του πεδίου της δια βίου εκπαίδευσης είναι το έλλειμμα ποιοτικών προδιαγραφών για τον σχεδιασμό, την υλοποίηση και την αξιολόγηση των δράσεων στο πεδίο, με δραματικές συνέπειες στην ποιότητα και άμεση ανάγκη όχι απλώς για επανεκκίνηση αλλά για αναμόρφωση και ανάταξη του συστήματος επαγγελματικής κατάρτισης, που έχει πλέον περιέλθει σε δεινή θέση.
Συγκεκριμένα αναδεικνύονται τα εξής:
- Από τον συνδυασμό των δεδομένων για τον πληθυσμό και τα ποσοστά συμμετοχής, προκύπτει ότι στο τέλος Μαρτίου του 2020 παρακολουθούσαν προγράμματα εκπαίδευσης ενηλίκων περίπου 40 εκατ. εκπαιδευόμενοι στην ΕΕ-28, ενώ για την Ελλάδα ο αριθμός αυτός προσεγγίζει τις 250.000.
- Στη χώρα μας η προσπάθεια ανταπόκρισης στην πρόκληση της συνέχισης της εκπαιδευτικής λειτουργίας κατά την πανδημία ανέδειξε ορισμένα χαρακτηριστικά: α) για το τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα τον έντονα συγκεντρωτικό του χαρακτήρα, β) για το δημόσιο πανεπιστήμιο τη συσσωρευμένη τεχνογνωσία και τη δυνατότητα αντιμετώπισης έκτακτων συνθηκών και γ) για τη συνεχιζόμενη επαγγελματική κατάρτιση την απουσία συστήματος διακυβέρνησης και την υποχώρηση της ποιότητας που συστηματικά καταγράφεται τα τελευταία χρόνια.
- Οι τεχνικές υλοποιήσεις των προγραμμάτων δεν ήταν δυνατόν να ακολουθήσουν τις μεθοδολογικές αρχές της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Με άλλα λόγια, δεν επρόκειτο για εκπαίδευση εξ αποστάσεως αλλά εξ ανάγκης.
- Οι συγκεκριμένες λύσεις που δόθηκαν κατά την περίοδο της πανδημίας δεν μπορούν να υπηρετήσουν ευρύτερους εκπαιδευτικούς και αναπτυξιακούς στόχους αν δεν ενταχθούν σε ένα συγκεκριμένο σύστημα προδιαγραφών που θα διασφαλίζει την αποτελεσματική υλοποίηση.
