Γίνεται, ωστόσο, δεκτό από τη θεωρία και τη νομολογία, ότι εφόσον δεν προκύπτει αυστηρώς εξειδικευμένη εργασία, ο μισθωτός υποχρεούται να εκτελεί και παρεμφερείς εργασίες, χωρίς όμως πρόσθετη αμοιβή. Τούτο διότι, η εκτέλεση παρεμφερούς εργασίας συνιστά συμβατική υποχρέωση του μισθωτού, που συγκεκριμενοποιείται με το διευθυντικό δικαίωμα.
Ως παρεμφερείς εργασίες, νοούνται εκείνες που, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, συνδέονται αναπόσπαστα με τη συμβατική εργασία.
Ειδικότερα, παρεμφερείς εργασίες, την παροχή των οποίων έχει δικαίωμα να αξιώσει ο εργοδότης, είναι οι συγγενείς και συναφείς εργασίες προς την κύρια εργασία, που έχουν προπαρασκευαστικό, συμπληρωματικό ή παρακολουθητικό χαρακτήρα σε σχέση με αυτήν, ή εκείνες που προσφέρονται παρεμπιπτόντως, χωρίς να επηρεάζουν ή αλλοιώνουν ουσιαστικώς με άλλο τρόπο τον χαρακτήρα της κύριας απασχόλησης του εργαζόμενου στο σύνολό της. Τέτοιες είναι, για παράδειγμα, ο καθαρισμός του αυτοκινήτου από τον οδηγό ή η προετοιμασία της αίθουσας του εστιατορίου από το σερβιτόρο.
Οι παραπάνω εργασίες, εφόσον αυτές παρέχονται εντός του νομίμου ωραρίου του μισθωτού και εφόσον δεν υπάρχει αντίθετη συμφωνία, δεν αποτελούν πρόσθετη εργασία. Αντιθέτως, βάσει της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών, θεωρούνται ότι ανήκουν στην κύρια απασχόληση και, ως εκ τούτου, ο μισθωτός δεν δικαιούται πρόσθετη αμοιβή.
Του Γιάννη Καρούζου, Δικηγόρου-Εργατολόγου
Στείλτε τις ερωτήσεις σας στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
