Το ζήτημα του ΟΜΕΔ, έχει προκαλέσει ένταση μεταξύ της ηγεσίας του υπουργείου Εργασίας και των κοινωνικών εταίρων αφού σύμφωνα με προαπαιτούμενο του αναθεωρημένου μνημονίου, η ελληνική πλευρά υποχρεώνεται έως τον Φεβρουάριο του 2018 να πραγματοποιήσει και να ολοκληρώσει διαβούλευση ανάμεσα στους αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες και τους κοινωνικούς εταίρους, ώστε να μην υπάρχει στο εξής η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής των συνδικάτων στον ΟΜΕΔ.
Η ζητούμενη ρύθμιση, είχε θεσμοθετηθεί το 2012. Όμως, μετά από προσφυγές των συνδικάτων στα αρμόδια δικαστήρια, το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) έκρινε την επίμαχη διάταξη αντισυνταγματική, δίδοντας στους εργαζόμενους και πάλι το δικαίωμα της μονομερούς προσφυγής, το οποίο ασκούν κατά βάση για ζητήματα συμβάσεων εργασίας.
Στην περίπτωση κατάργησης της μονομερούς προσφυγής, ίσως το βασικότερο συστατικό της ομαλής λειτουργίας των συμβάσεων, κλαδικών και επιχειρησιακών, θα ακυρωθεί στην πράξη, ακόμα και αν αποκατασταθεί η ισχύς των κλαδικών συμβάσεων εργασίας.
Παράλληλα, από τις 28 Απριλίου 2017 έχει λήξει η τριετής θητεία του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΜΕΔ, με συνέπεια τουλάχιστον 17 διαδικασίες μεσολάβησης και διαιτησίας να παραμένουν σε εκκρεμότητα, ενώ καμία νέα υπόθεση δεν γίνεται δεκτή.
Σημειώνεται ότι ο ΟΜΕΔ, είναι αυτοδιοίκητος οργανισμός, και τα μέλη του ΔΣ του ορίζονται από τους κοινωνικούς εταίρους (ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ και ΓΣΕΕ). Το παραιτηθέν ΔΣ διάνυσε τη δεύτερη θητεία του και ο ιδρυτικός του νόμος (1876/1990) ορίζει ρητά ότι όλα τα μέλη του πρέπει να αντικατασταθούν.
Οι κοινωνικοί εταίροι, τονίζουν ότι ο περιορισμός των δύο συνεχόμενων θητειών που επιβάλλει ο νόμος για τα τακτικά μέλη, συρρικνώνει τον κύκλο των προσώπων που μπορεί να υποδειχθούν από αυτούς.
Τόσο η ΓΣΕΕ όσο και ο ΣΕΒ, επισημαίνουν με επιστολές τους προς το υπουργείο Εργασίας, ότι ο συγκεκριμένος νομοθετικός περιορισμός παραβιάζει τη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας 87, η οποία ορίζει ρητά ότι οι δημόσιες αρχές οφείλουν να απέχουν από κάθε παρέμβαση, που δύναται να περιορίσει ή να παρακωλύσει τη νόμιμη άσκηση του δικαιώματος των οργανώσεων εργαζομένων και εργοδοτών να οργανώσουν ελεύθερα τα της διαχείρισης και δράσης τους.
