Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, η συνολική ισχύς των σταθμών αιολικής ενέργειας στην Ευρώπη ανέρχεται σήμερα σε 153,7 GW ενώ η αιολική ενέργεια κάλυψε το 10,4% των αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας της Ευρώπης το περασμένο έτος.
Σημαντική ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας καταγράφεται και στην Ελλάδα καθώς το 2015 προστέθηκαν αιολικά πάρκα ισχύος 156 μεγαβάτ και το 2016 άλλα 239 MW (μέγεθος που αντιστοιχεί στο 2% περίπου των νέων εγκαταστάσεων της χρονιάς στην ΕΕ) με αποτέλεσμα η συνολική εγκατεστημένη ισχύς των αιολικών στη χώρα να φθάσει στα 2.374 μεγαβάτ. Μάλιστα η χώρα μας κατατάσσεται στην πρώτη δεκάδα (συγκεκριμένα, στην όγδοη θέση) των χωρών της Ένωσης με κριτήριο την αναλογία της συνολικής εγκατεστημένης ισχύος αιολικών προς την κατανάλωση ενέργειας. Η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από αιολικά πάρκα κάλυψε πέρυσι το 7,4% των αναγκών της Ελλάδας σε ηλεκτρική ενέργεια με πρωταθλήτρια στη σχετική κατάταξη τη Δανία όπου το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 36,8 %.
Όπως προκύπτει από τα ίδια στοιχεία, η Γερμανία εγκατέστησε τους περισσότερους σταθμούς αιολικής ενέργειας, 44% του συνόλου της ΕΕ και πέντε κράτη μέλη είχαν ετήσια ρεκόρ: η Γαλλία, η Ολλανδία, η Φινλανδία, η Ιρλανδία και η Λιθουανία. Τέλος, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας συνολικά αντιπροσώπευσαν το 86% των νέων εγκαταστάσεων ηλεκτροπαραγωγής της ΕΕ το 2016 - 21.1GW από συνολικά 24,5 GW.
Όπως επισημαίνεται στα στοιχεία της WindEurope, οι επενδύσεις σε νέα χερσαία και υπεράκτια αιολικά πάρκα έφτασαν στο ύψος ρεκόρ των 27.5 δισ.ευρώ. Οι επενδύσεις αιολικής ενέργειας σε θαλάσσια πάρκα αυξήθηκαν κατά 39% σε σχέση με το 2015 στα 18.2 δισ.ευρώ, ενώ στην ηπειρωτική Ευρώπη οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά 29% στα 9.3 δισ.ευρώ.
Ο Giles Dickson, Διευθύνων Σύμβουλος της WindEurope, δήλωσε αναφορικά με τις εξελίξεις αυτές: «Η αιολική ενέργεια είναι σήμερα κύριο και ουσιαστικό μέρος της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας της Ευρώπης. Είναι, επίσης, από μόνη της μια ώριμη και σημαντική βιομηχανία, που σήμερα παρέχει 330.000 θέσεις εργασίας και δισεκατομμύρια ευρώ ευρωπαϊκών εξαγωγών.»
«Με όλη τη συζήτηση που διεξάγεται σχετικά με τη μετάβαση σε μια οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, οι μακροπρόθεσμες προοπτικές θα έπρεπε να ήταν θετικές για τη βιομηχανία αιολικής ενέργειας στην Ευρώπη. Αλλά δεν είναι. Η κυβερνητικές πολιτικές στον τομέα της ενέργειας σε όλη την Ευρώπη είναι λιγότερο σαφείς και φιλόδοξες από ό, τι ήταν πριν από μερικά χρόνια. Μόνο 7 από 28 κράτη μέλη της ΕΕ έχουν στόχους και πολιτικές σε ισχύ για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μετά το 2020. Η μετάβαση από τα εγγυημένα τιμολόγια σε διαγωνιστικές διαδικασίες ήταν λιγότερο ομαλή από ό, τι ελπίζαμε. Εξακολουθούμε να έχουμε δυσλειτουργικές αγορές ηλεκτρικής ενέργειας που δεν είναι κατάλληλες για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Και απουσιάζουν οι μακροπρόθεσμες ενδείξεις τάσεων τιμών για την υποστήριξη των επενδύσεων."
Ο Dickson πρόσθεσε: «Είδαμε μια ισχυρή ανάπτυξη στη Γερμανία το 2016, αλλά η ανάπτυξη γενικά παραμένει άνιση γεωγραφικά. Πάνω από τα μισά κράτη μέλη δεν επένδυσαν στην αιολική ενέργεια το περασμένο έτος. Το κλειδί βρίσκεται στις πολιτικές, ειδικά αν κοιτάξουμε μακροπρόθεσμα. Τα κράτη μέλη πρέπει επίσης να αρχίσουν να καθορίζουν στα Εθνικά Σχέδια για την Ενέργεια και το Κλίμα πως θα πετύχουν την ενεργειακή μετάβαση σε εθνικό επίπεδο. Το πακέτο Καθαρής Ενέργειας (Clean Energy Package) αποτελεί οδηγό για αυτό. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα πρέπει να αρχίσουν να εργάζονται σοβαρά πάνω στις προτάσεις της Επιτροπής."
