Όλα αυτά την ώρα που οι θεσμοί, με το ΔΝΤ να ξεχωρίζει, «ακονίζουν τα ξίφη» τους δίνοντας το στίγμα ότι αναμένονται ιδιαίτερα σκληρές και επώδυνες οι διαπραγματεύσεις για τα εργασιακά, αν η ελληνική πλευρά θέλει να κλείσει σύντομα και η β' αξιολόγηση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής.
Σε πρώτη φάση πάντως, το υπουργείο Εργασίας στοχεύει σε επανάληψη της συμφωνίας μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων το 2014, όπου τονιζόταν πως δεν επιθυμούν την οποιαδήποτε αλλαγή στις ομαδικές απολύσεις. Από την πλευρά του όμως, το ΔΝΤ πιέζει έτσι ώστε να γίνουν παρεμβάσεις τέτοιες στη νομοθεσία, που ουσιαστικά θα απελευθερώνουν τη διαδικασία. Στο σκέλος του κατώτατου μισθού, η προσπάθεια επίτευξης κοινής συμφωνίας εστιάζεται στο σκέλος να μην αλλάξει κάτι προς το χειρότερο,δηλαδή να μην υπάρξει κατάργηση των τριετιών και των επιδομάτων έως το τέλος του τρέχοντος έτους. Όμως στο πεδίο αυτό, η πλευρά των εργαζομένων (ΓΣΕΕ), αλλά και μερίδα των εργοδοτών (ΕΣΕΕ), έχει ταχθεί υπέρ της επιστροφής της διαδικασίας καθορισμού του κατώτατου μισθού στα συνδικάτα, όπως γινόταν έως το 2012. Μπορεί τα 751 ευρώ, να έχουν υποχωρήσει πια στα 586 ευρώ, αλλά πλέον εργοδότες και εργαζόμενοι θεωρούν ότι μπορεί να βρεθεί κοινή συνισταμένη, αρκεί να αλλάξει ο νόμος που δίνει τη συγκεκριμένη αρμοδιότητα, απευθείας στον εκάστοτε υπουργό Εργασίας.
Το μεγάλο «αγκάθι» όμως είναι οι κυοφορούμενες αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο. Η πλευρά των εργαζομένων, είναι προφανές ότι δεν θέλει την παραμικρή αλλαγή, που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο είτε το καθεστώς προκήρυξης απεργιών, είτε πολύ περισσότερο την εφαρμογή του μέτρου της ανταπεργίας (lock out). Θα πρέπει λοιπόν το υπουργείο Εργασίας να πείσει για το plan B, που ενδεχομένως να χρειαστεί, σε περίπτωση, που όλα τα παραπάνω απαιτηθούν από τους θεσμούς, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων...
