Πριν ανάψουν τα φώτα της σκηνής, υπήρχε πάντα ένα μικρός χώρος όπου η Αλίκη Βουγιουκλάκη άφηνε για λίγο πίσω της τη «σταρ» και ετοιμαζόταν να γίνει ηθοποιός.
Το 1953, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, η νεαρή τότε ηθοποιός, έκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση, ως Λουίζον, στον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου, δίπλα στον Χριστόφορο Νέζερ και σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολωμού. Περισσότερες από επτά δεκαετίες αργότερα, επιστρέφει συμβολικά στον χώρο όπου ξεκίνησε τη θεατρική της διαδρομή.
Ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Φύτρας, προϊστάμενος Προγράμματος και Πολιτισμού στο Κανάλι Ένα και εμπνευστής της πρωτοβουλίας, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, εξηγεί πως η δημιουργία του καμαρινιού ήταν ένα προσωπικό όνειρο. Όπως αναφέρει, η επαγγελματική του πορεία συνδέθηκε στενά με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, καθώς πραγματοποίησε την πρώτη έντυπη συνέντευξή της στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία το 1987 και την τελευταία της ραδιοφωνική συνέντευξη πέντε μήνες πριν φύγει από τη ζωή, τον Φλεβάρη του 1996. «Σε όλη αυτή την πορεία αποκτήσαμε μια σχέση εμπιστοσύνης που για μένα ήταν παρακαταθήκη και το κρατάω μέσα μου σαν θησαυρό», σημειώνει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Δίπλα από το καμαρίνι της Αλίκης βρίσκεται εκείνο του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, που δημιουργήθηκε νωρίτερα, μιας ακόμη πρωτοβουλίας του Καναλιού Ένα. Όπως θυμάται ο κ. Φύτρας, μετά τα εγκαίνιά του, γεννήθηκε αυθόρμητα η ιδέα να δημιουργηθεί και το καμαρίνι της μεγάλης πρωταγωνίστριας. «Κοιταχτήκαμε με τον δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη, με τον πρόεδρο της ΔΗ.ΡΑ.Π. Ιωσήφ Βουράκη και είπαμε ‘Μην μείνει μόνος του ο Δημήτρης'. Όποιες διαφωνίες και αν είχαν μεταξύ τους Αλίκη και Δημήτρης θα είναι πάντοτε στο ίδιο πούλμαν. Θα χορεύουν πάντα μαζί, θα ερωτεύονται, θα τσακώνονται και το τέλος θα είναι πάντοτε ευτυχισμένο. Και εμείς εδώ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, αυτό θελήσαμε να κάνουμε, να τους χαρίσουμε ένα ευτυχισμένο τέλος και να είναι πάντα μαζί.»
Ο επισκέπτης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά δεν αντικρίζει μια μουσειακή βιτρίνα. Ο χώρος τον οποίο επιμελήθηκε ο σκηνογράφος, Μανόλης Παντελιδάκης, έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να δημιουργεί την αίσθηση πως η πρωταγωνίστρια, μόλις σηκώθηκε από την καρέκλα του μακιγιάζ για να ανέβει στη σκηνή.
Ανάμεσα στα εκθέματα ξεχωρίζουν το φόρεμα που σχεδίασε ο Γιώργος Πάτσας για την πρώτη παρουσίαση της «Εύθυμης χήρας», στο καλοκαιρινό θέατρο «Αλίκη» το 1980. Τα εμβληματικά καπέλα από την παράσταση «Ωραία μου κυρία», η σομόν ρόμπα της που φορούσε αφού τελείωνε τις παραστάσεις και υποδεχόταν καλεσμένους και φίλους, τα γυαλιά της, προσωπικές της φωτογραφίες που κοσμούσαν το σπίτι της. Ο καθρέφτης της, η περίφημη τιάρα της από την «Ωραία μου κυρία», του 1977, καθώς και η περούκα από το έργο Βίκτωρ Βικτώρια, αλλά και το άρωμα που δημιούργησε ειδικά για εκείνη ο οίκος Guerlain με τα αρχικά της χαραγμένα στο μπουκάλι.
«Ένα από τα πιο σημαντικά εκθέματα για μένα είναι τα πασουμάκια της Αλίκης, τα οποία θα μπορούσε κανείς να πει, ότι έχουν απορροφήσει όλο τον κάματο και την κούραση από τις πρόβες και την παράσταση. Ο επισκέπτης θα απολαύσει μοναδικά κειμήλια μιας συγκλονιστικής καριέρας και μιας αστραφτερής ζωής και θα μπορέσει να δει μοναδικά ίχνη της, από το πέρασμά της στο σανίδι και όχι μόνο.»
Το καμαρίνι όμως δεν φωτίζει μόνο τη λαμπερή εικόνα της «εθνικής σταρ», αλλά και την καθημερινότητα μιας ηθοποιού που ήταν γνωστή για την πειθαρχία, την προετοιμασία και την αφοσίωσή της πριν από κάθε παράσταση.
Για τον άνθρωπο Αλίκη πίσω από τον μύθο Βουγιουκλάκη μιλά με ιδιαίτερη συγκίνηση στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Φύτρας: «Το φως της προπορευόταν της φυσικής της παρουσίας. Η Αλίκη ήταν παράγοντας πολλών πραγμάτων. Είχε τεράστιο ταλέντο, διάρκεια και, πάνω απ΄όλα, μια αλήθεια που δεν μπορούσες να της αντισταθείς. Και αυτή την αλήθεια την αντιλήφθηκαν πρώτα τα παιδιά. Εκείνα την αγκάλιασαν και την πέρασαν στις επόμενες γενιές. Έτσι, η Αλίκη έγινε ένα παραμύθι που συνεχίζει να ταξιδεύει από στόμα σε στόμα».
Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Πειραιά, Ιωσήφ Βουράκης ευχαριστεί την οικογένεια της Αλίκης Βουγιουκλάκη για την εμπιστοσύνη. «Μας παρέδωσαν μικρούς θησαυρούς ενός μεγάλου μύθου. Η Αλίκη δεν θα μπορούσε να λείπει από τον Πειραιά, μια πόλη που σημαίνει πολιτισμός, χαρά, γέλιο, εργατιά. ‘Ολο αυτό το αντιπροσωπεύει η Αλίκη Βουγιουκλάκη και μέσα από τις ταινίες της και μέσα από τη ζωή της. Δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται κάπου αλλού αυτά τα αντικείμενα, καθώς από εδώ ξεκίνησε και τελείωσε τη θεατρική της καριέρα. Εδώ έπαιξε την πρώτη της και την τελευταία της παράσταση. Ο κόσμος θα έχει την ευκαιρία να επισκέπτεται το καμαρίνι καθημερινά από Δευτέρα έως Κυριακή εντελώς δωρεάν, να μπαίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και να αισθάνεται τον παλμό του θεάτρου και να βλέπει στην ουσία την ίδια την Αλίκη. Όσοι είχαμε την τύχη να αγγίξουμε αυτά τα αντικείμενα, δεν αγγίξαμε απλώς αντικείμενα, αγγίξαμε την ίδια την Αλίκη.»
Όπως αποκαλύπτει, η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, δημιουργεί ήδη τη σκέψη για μια μελλοντική επέκταση της έκθεσης, με περισσότερα αντικείμενα της αξέχαστης ηθοποιού σε μεγαλύτερο χώρο.
Τα καμαρίνια είναι χώροι αναμονής. Το συγκεκριμένο όμως, δεν περιμένει την επόμενη παράσταση. Περιμένει τους επισκέπτες να γνωρίσουν τη γυναίκα πίσω από τον μύθο και να θυμηθούν ότι πριν γίνει η «Αλίκη», ήταν μια νέα ηθοποιός που έκανε τα πρώτα της βήματα στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.
