Οι δικοί σου γονείς δεν ήταν τέλειοι και, αν είσαι και εσύ γονιός, ξέρεις πολύ καλά ότι έχεις κάνει λάθη κατά καιρούς.
Είναι ανθρώπινο. Και παρόλο που πολλά από αυτά τα μικρολάθη δεν αφήνουν σημάδια στην ενήλικη ζωή των παιδιών, κάποια άλλα το κάνουν - ειδικά εκείνα που λέγονται απερίσκεπτα, όταν οι γονείς δεν ήταν έτοιμοι να αποκτήσουν παιδιά.
Η κλινική ψυχολόγος Dr. Kibby McMahon, διευθύνουσα σύμβουλος και συνιδρύτρια της KulaMind, αποκαλύπτει στο Parade εννέα φράσεις που προδίδουν έναν γονιό που δεν ήταν έτοιμος να αποκτήσει παιδιά.
Αν κάποιες από αυτές σου φαίνονται γνώριμες από την παιδική σου ηλικία, ίσως σε έχουν σημαδέψει - και ίσως συνεχίζουν να σε επηρεάζουν και σήμερα.
1. «Ήσουν ένα λάθος.»
Ίσως ειπώθηκε σε στιγμή απογοήτευσης, για να σου μεταδώσει ενοχή. Ακόμη και αν περιγράφει απλώς μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, ο αρνητικός τόνος υπονοεί ότι η ύπαρξή σου ήταν βάρος.
2. «Η ζωή μου θα ήταν πολύ καλύτερη χωρίς εσένα.»
Ειπωμένο σε κάποια στιγμή ματαίωσης, μπορεί να υποδηλώνει ότι ο γονιός σκέφτεται όλα όσα θυσίασε. Η φράση μπορεί να ενσταλάξει ενοχή και αναξιότητα στο παιδί.
3. «Μην κάνεις ό,τι έκανα εγώ - περίμενε πριν κάνεις παιδιά.»
Μια φαινομενικά καλοπροαίρετη συμβουλή, που όμως μεταφέρει την εντύπωση ότι εσύ ήσουν το λάθος, και ότι η γονεϊκότητα είναι βάρος.
4. «Δεν συμφώνησα σε αυτό!»
Ειπωμένο σε στιγμές πίεσης, αποκαλύπτει έλλειψη αποδοχής της ευθύνης της γονεϊκότητας - ή ακόμη και απροθυμία εξ αρχής.
5. «Σε κάναμε επειδή το ήθελε η μαμά (ή ο μπαμπάς).»
Μπορεί να δώσει την αίσθηση ότι η ύπαρξή σου δεν ήταν επιθυμητή και από τους δύο, ότι ήσουν αποτέλεσμα υποχώρησης ή συμβιβασμού.
6. «Εμένα θα με καταλάβει κανείς;»
Όταν ειπωθεί σε απάντηση στο δικό σου αίτημα για στήριξη, φανερώνει έναν γονιό που δυσκολεύεται να βάλει τις ανάγκες του παιδιού πάνω από τις δικές του.
7. «Δεν μπορώ να το αντέξω αυτό.»
Μια φράση που μπορεί να μεταδώσει στο παιδί το μήνυμα ότι η παρουσία ή οι ανάγκες του είναι υπερβολικές και δύσκολες.
8. «Γιατί είσαι έτσι;»
Ειπωμένο με κατηγορία ή αποδοκιμασία, δείχνει έλλειψη κατανόησης των αναπτυξιακών ορίων των παιδιών. Δημιουργεί ντροπή και αυτοαπόρριψη.
9. «Το να έχω παιδιά ήταν μια πολύ μοναχική εμπειρία.»
Μια ήπια αλλά σημαντική φράση, που δείχνει ότι ο γονιός ίσως δεν είχε στήριξη ή δεν ήταν κοινωνικά έτοιμος για τη μετάβαση στη γονεϊκότητα.
Ποιες είναι οι συνέπειες στην ενήλικη ζωή;
Αν και αυτά ανήκουν στο παρελθόν, μπορεί να έχουν αφήσει σημάδια. Μια πιθανή συνέπεια είναι η «γονεοποίηση» - όταν το παιδί αναλαμβάνει ρόλους ενηλίκου, πριν να είναι αναπτυξιακά έτοιμο.
«Μπορεί να αναλάβει τη συναισθηματική στήριξη των γονιών ή να αναλάβει ευθύνες στο σπίτι», εξηγεί η Dr. McMahon. Ως ενήλικες, αυτά τα άτομα γίνονται υπερ-υπεύθυνα, εμφανίζουν αγχωτική ή καταναγκαστική συμπεριφορά και δυσκολεύονται να ζητήσουν βοήθεια.
Μια άλλη επίπτωση είναι το βαθύ αίσθημα ντροπής και η πεποίθηση ότι είναι βάρος για τους άλλους. Μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματική απομάκρυνση από τους γονείς ή σε σχέσεις γεμάτες ενοχή - που συνδέονται - σε κάθε περίπτωση - με μη ασφαλείς δεσμούς προσκόλλησης.
Η σημασία της συμπόνιας: Για τον εαυτό και τους γονείς
Το να αναγνωρίζεις τα λάθη των γονιών σου δεν είναι κάτι αρνητικό - είναι απαραίτητο για να θεραπευτείς. Όμως η Dr. McMahon τονίζει ότι χρειάζεται ισορροπία.
«Αυτό βοηθά τους ανθρώπους να επουλώσουν παιδικά τραύματα, αλλά κάποιες φορές δαιμονοποιούμε τους γονείς», λέει. «Κανείς δεν είναι 100% έτοιμος να γίνει γονιός, γιατί είναι αδύνατον να ξέρεις τι σε περιμένει. Η γονεϊκότητα απαιτεί μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και συναισθηματική ωριμότητα που πολλοί απλώς δεν έχουν.»
Το συμπέρασμα: μπορείς να αναγνωρίσεις τα τραύματα και να τα επουλώσεις - χωρίς να ακυρώσεις τις προθέσεις των γονιών σου.
