Η Εριέττα Κούρκουλου μίλησε για το φιλανθρωπικό της έργο, τον πατέρα της, την οικογένεια της αλλά και για το βιβλίο της με τίτλο «Είμαι η Εριέττα» στον Γρηγόρη Αρναούτογλου.
Όπως είπε, μέσα στο βιβλίο μοιράζεται την εμπειρία της με την εξωσωματική γονιμοποίηση, επισημαίνοντας πως πολλές γυναίκες δεν συζητούν ανοιχτά το θέμα, γιατί το θεωρούν προσωπική αποτυχία.
Επιπλέον μίλησε για τα δυο της παιδιά τα οποία απέκτησε με εξωσωματική, ενώ ανάμεσα σε αυτές τις εγκυμοσύνες, είχε μείνει έγκυος με φυσικό τρόπο, αλλά εκείνη η κύηση δεν προχώρησε.
«Ένας από τους αγώνες που δίνω καθημερινά είναι να βρω τον εαυτό μου μακριά από τα δύο μου επίθετα. Όλοι κουβαλάμε κάτι από τους γονείς μας όποιοι κι αν είναι αυτοί. Σκοπός είναι να το αγκαλιάσουμε αυτό. Δεν μου έχουν φορεθεί μόνο δύσκολα και βαριά πράγματα αλλά και υπέροχα, όπως η ειλικρίνεια του πατέρα μου και το κομμάτι της φιλανθρωπίας από τη μητέρα μου. Ο πατέρας μου είχε τεράστιο άγχος να μην μας καλομάθει, σε βαθμό που δημιουργούσε ένα αίσθημα ενοχής, γιατί αυτή ήταν η δική μας πραγματικότητα. Όταν οι γονείς σέβονται τον κόσμο γύρω τους, αυτό είναι ένα παράδειγμα για τα παιδιά τους» είπε και πρόσθεσε:
«Ήμουν 13 ετών όταν έμαθα από την τηλεόραση για τον θάνατο του πατέρα μου. Ήταν των Τριών Ιεραρχών, δεν είχα σχολείο και το άκουσα στο Star νομίζω. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ψέμα, τηλεφώνησα αμέσως στη μαμά μου να τη ρωτήσω αν ισχύει. Μου απάντησε: όχι ακριβώς. Στην κηδεία του πατέρα μου κατάλαβα πόσο μεγάλη προσωπικότητα ήταν. Μετά τον θάνατό του, βρέθηκα με μία τεράστια ελευθερία. Σίγουρα έχασα τον δρόμο μου στην εφηβεία μου, που συνέπεσε με τον θάνατο του πατέρα μου. Ακόμα ζητάω συγγνώμη από τη μητέρα μου για όσα της έκανα. Αντί να κλειστώ στον εαυτό μου και να πάθω κατάθλιψη, μου βγήκε το αντίθετο».
Παράλληλα αναφέρθηκε και στο γεγονός ότι είχε την απόλυτη στήριξη της μητέρας της όταν σε ηλικία 15 ετών έκανε έκτρωση.
«Τα όρια στα παιδιά πρέπει να ξεκινάνε από πολύ μικρή ηλικία. Εγώ είχα πολλά όρια από τον πατέρα μου, αν και δεν τα χρειαζόμουν ιδιαίτερα. Ήταν πιο παραδοσιακός. Η μαμά μου ήταν πιο χαλαρή μαζί μου. Όταν όμως θύμωνε, τη φοβόμουν πιο πολύ, γιατί ήξερα ότι σίγουρα έχω κάνει κάτι λάθος. Η έκτρωση στα 15 ήταν ένα σοκ. Αν είχα κόρη και μου έλεγε κάτι τέτοιο, ελπίζω να το διαχειριζόμουν όπως η μητέρα μου. Αντί να μου κουνήσει το δάχτυλο, με βοήθησε να το διαχειριστούμε. Με αγκάλιασε και μου έδωσε αγάπη. Όταν πέρασε η κρίση, ήρθε το μάθημα».
