Συγκεκριμένα η Άννα Φόνσου είπε: «Όταν έχασα την αδελφή μου, έπιασα πάτο. Ένιωσα ότι ως εδώ ήταν, δεν ήθελα να ζήσω ούτε μία μέρα παραπάνω. Είχα πάει το βράδυ, την έντυσα, την έβαψα και μιλούσα στο τηλέφωνο με τον Αλέκο Φασιανό πώς θα γίνουν τα χρώματα στο Σπίτι του Ηθοποιού. Μετά πήγα σπίτι μου, μια χαρά. Την άλλη μέρα πήγα και αγόραζα ταγεράκια.
Με έπαιρναν τηλέφωνο και μου έλεγαν: έλα στην εκκλησία, πρέπει να ξεκινήσει το μυστήριο. Τους έλεγα: δεν πειράζει, δεν θα γίνει η κηδεία. Με παίρνει ο γιατρός και μου λέει: είσαι με τα καλά σου; Του λέω: δεν θα ‘ρθω. Ήρθε και με πήρε με το αμάξι. Ως εκεί καλά.
Είχα πει να μοιράσουν ουίσκι και κάτι γλυκά που άρεσαν στην αδελφή μου, έβαλα και μουσικές που της άρεσαν. Το βράδυ γύρισα σπίτι, τους λέω «όλα έγιναν πολύ ωραία» και πέφτω λιπόθυμη. Με έβαλαν στην εντατική. Από ‘κει και μετά δεν ήθελα τίποτα, με έπαιρναν για δουλειές και τους έκλεινα το τηλέφωνο.
Είχα πληρώσει κάτι για να πηγαίνω κάθε μέρα στον τάφο της, της πήγαινα μπλούζες και τέτοια, είχα τρελαθεί. Μου λέει η κόρη μου, που είναι η κόρη της αδελφής μου που την έχω υιοθετήσει: αν δεν σταματήσεις να πηγαίνεις στο νεκροταφείο, δεν θέλω να σε ξαναδώ. Εκεί με ταρακούνησε.
Έμενα στο νεκροταφείο όλο το βράδυ, είχαμε ένα σπιτάκι, οικογενειακό τάφο και το κλείδωνα και έμενα εκεί μέσα μαζί της. Είχα βάλει μια καρέκλα μέσα εκεί και της μίλαγα όλη τη νύχτα. Αυτό κράτησε 5 μήνες. Ήταν το 2006. Η Μαρία νόσησε 6 μήνες στον πνεύμονα χωρίς να έχει καπνίσει ποτέ. Είχαμε πάει Αμερική, Λονδίνο αλλά δεν έγινε τίποτα.
Δεν υπάρχει τέτοιος πόνος, σου εύχομαι να μην έχεις ποτέ τέτοια σχέση αγάπης με δικό σου άνθρωπο».
