«Ο μεγάλος κερδισμένος από την τον πόλεμο στην Ουκρανία ήταν και παραμένουν οι ΗΠΑ, ενώ η Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση δηλαδή, αποδεικνύεται ο μεγάλος χαμένος», εκτιμά ο Λεωνίδας Βατικιώτης, με μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή του στο Dnews.
Ο συγγραφέας του βιβλίου "Ουκρανία Το μεγάλο πλάνο" (Εκδόσεις "ΤΟΠΟΣ"), αναφέρεται διεξοδικά στα λάθη της ΕΕ, αλλά και στο πώς οδηγηθήκαμε στον πόλεμο, ενώ αποκαλύπτει πώς οι οικονομικές ενισχύσεις προς την Ουκρανία επιβαρύνουν τους πολίτες της Ευρώπης, αλλά και για το πού μπορεί να οδηγήσει η αύξηση των πολεμικών δαπανών. «Η ανάπτυξη της πολεμική βιομηχανίας στην Ευρώπη δεν πρόκειται να λειτουργήσει προωθητικά για την υπόλοιπη βιομηχανία και οικονομία, όπως διατείνονται. Η πολεμική οικονομία θα αποδειχθεί ένα ακόμη αποτυχημένο πρότζεκτ από αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι Βρυξέλλες, όπως η πράσινη μετάβαση" αναφέρει ενώ σημειώνει με νόημα: "Το χειρότερο όμως είναι ότι η ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας θα ενισχύσει τις αντιδραστικές τάσεις εντός της ΕΕ και την στροφή στον πόλεμο. Πλέον η ΕΕ θα έχει υλικό συμφέρον από το άνοιγμα πολεμικών μετώπων, δηλαδή το ξεστοκάρισμα των αποθεμάτων της Rheinmetall και την παραγγελία νέων οπλικών συστημάτων. Οι Ευρωπαίοι απολαύσαμε τόσες δεκαετίες ειρήνης, μεταξύ άλλων, επειδή δεν είχαμε πολεμική βιομηχανία για να ζητάει και να επιδίδεται σε λόμπινγκ για νέους πολέμους».
Τέλος ο Λ. Βατικιώτης μιλάει για το ρόλο της Ελλάδας στον πόλεμο, αλλά και για το τι θα έπρεπε να κάνει η χώρα μας.
To πρώτο ερώτημα δεν μπορεί να είναι διαφορετικό: Πώς φτάσαμε στην έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2024; Να πω εξαρχής πως στο βιβλίο σας «Ουκρανία Το Μεγάλο Πλάνο» (Εκδόσεις «Τόπος»), που πριν κλείσει ένα χρόνο κυκλοφορίας ήδη είναι στην 3η έκδοση, περιλαμβάνετε ένα μεγάλο κεφάλαιο για το ερώτημα αυτό.
Κύριε Σκουρή, το βιβλίο επιχειρεί να απαντήσει σε αυτό ακριβώς το ερώτημα, παραθέτοντας μια σειρά από ιστορικά και πρόσφατα γεγονότα που αποδεικνύουν ότι αυτόν τον πόλεμο τον σχεδίασε και τον επέβαλε η Δύση και πιο συγκεκριμένα οι ΗΠΑ.
Για να μείνουμε μόνο σε όσα ακολούθησαν την διάλυση της ΕΣΣΔ, εντελώς επιλεκτικά ας ανατρέξουμε στην λεγόμενη «πορτοκαλί επανάσταση» του 2004 που υποκινήθηκε από την CIA, στην ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας Βίκτορ Γιανουκόβιτς δέκα χρόνια αργότερα, στη σφαγή της πλατείας Μεϊντάν όταν η Βικτόρια Νούλαντ και ο Τζέφρι Πάιατ πρόσφεραν στους διαδηλωτές μπισκοτάκια, στέλνοντας μήνυμα ότι οι ΗΠΑ είναι εδώ κι όλα θα πάνε καλά, στη σφαγή στο κτίριο των συνδικάτων της Οδησού τον Μάιο του 2014, στον ακήρυχτο πόλεμο του Κιέβου εναντίον των Ρώσων των ανατολικών περιφερειών του Ντονμπάς από το 2014, στις συμφωνίες του Μινσκ που αθέτησε το Κίεβο χάρη στις οποίες (κατά δήλωση της Μέρκελ) η Δύση κέρδιζε χρόνο για τον εξοπλισμό της Ουκρανίας, στην παράδοση του κρατικού μονοπωλίου της βίας στις ναζιστικές ορδές του Δεξιού Τομέα και του Αζόφ στην μετατροπή της χώρας σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ και τόσα άλλα.
Η επέμβαση στην Ουκρανία πριν τέσσερα χρόνια, που αναμφίβολα παραβίαζε το διεθνές δίκαιο, θα είχε άραγε συμβεί αν δεν είχαν προηγηθεί όλα αυτά τα εμπρηστικά γεγονότα που έδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η Ουκρανία χρησιμοποιούταν για να περικυκλωθεί η Ρωσία; Κι όλα αυτά μάλιστα τα γεγονότα, που παραβίαζαν εξ ίσου κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και την έννομη τάξη, ουδέποτε καταδικάστηκαν από την Δύση. Ελάχιστα επίσης απασχόλησαν ακόμη και τα ΜΜΕ.
Ποιος (ή ποιοί) ήταν οι μεγάλοι κερδισμένοι από τον πόλεμο έως τώρα; Από χώρες εννοώ πρωτίστως...
Ο μεγάλος κερδισμένος ήταν και παραμένουν οι ΗΠΑ. Επί Μπάιντεν έστησαν τον πόλεμο με την ελπίδα να γονατίσουν οικονομικά τη Ρωσία, ακόμη και να την διαμελίσουν, ξεμπερδεύοντας μια για πάντα με μια μεγάλη χώρα και ιστορικό ανταγωνιστή, επαναλαμβάνοντας ό,τι έκαναν στην Γιουγκοσλαβία, τη Λιβύη, τη Συρία κ.α. Επί Τραμπ βιάζονται να κλείσουν τον πόλεμο για να δώσουν το πράσινο φως στις αμερικανικές πολυεθνικές να εκμεταλλευτούν το υπέδαφος της Ουκρανίας, σύμφωνα με όσα προβλέπει η συμφωνία που υπέγραψαν το καλοκαίρι. Επί Μπάιντεν και Τραμπ οι ΗΠΑ κερδίζουν από τον πόλεμο, και γι’ αυτό δεν ενοχλούνται από την συνέχισή του, καθώς το βιβλίο παραγγελιών της πολεμικής βιομηχανίας τους γεμίζει. Παράλληλα το ΝΑΤΟ, ως σιδερένια γροθιά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, επεκτείνεται και ισχυροποιείται.
Δεν θα ενοχληθούν ωστόσο οι ΗΠΑ ούτε από τον τερματισμό του πολέμου επειδή χάρη στο ξέσπασμά του πέτυχαν τον σπουδαιότερο στόχο τους, δηλαδή να αποκλείσουν από την ευρωπαϊκή αγορά το ρωσικό φυσικό αέριο. Από τη στιγμή που επιτεύχθηκε αυτός ο στόχος, με κορυφαία στιγμή την ανατίναξη του αγωγού Νορντ Στριμ από τους Αμερικάνους, και το αμερικανικό σχιστολιθικό αέριο πλημμυρίζει πλέον την Ευρώπη οι ΗΠΑ μπορούν να ανακοινώσουν ότι η «αποστολή εκτελέστηκε».
Η Ευρώπη; Κερδίζει ή χάνει από την ταύτισή της με την Ουκρανία;
Η Ευρώπη, δηλαδή η ΕΕ, αποδεικνύεται ο μεγάλος χαμένος. Αρχικά, την περίοδο 2014 – 2021, οι Βρυξέλλες ακολούθησαν τις ΗΠΑ, όπως τα αρπακτικά, με την ελπίδα να υφαρπάξουν στο μέτρο του δυνατού την δική τους λεία. Με το ξέσπασμα του πολέμου υπερέβησαν τις ΗΠΑ σε φιλο-πολεμική ρητορεία και αντι-ρωσισμό ποντάροντας στο ενδεχόμενο να δώσει ο πόλεμος μια νέα ώθηση στην ευρωπαϊκή οικονομία. Διέπραξαν ωστόσο ένα ιστορικής σημασίας λάθος επειδή περίμεναν ότι η Ρωσία θα καταρρεύσει ή, πλήρως απομονωμένη λόγω των πρωτοφανών σε αυστηρότητα κυρώσεων, θα μετατραπεί σε Βόρεια Κορέα, όπως επαναλάμβαναν. Τέσσερα χρόνια μετά η ΕΕ συζητάει το 20ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας με τις διαφωνίες των κρατών – μελών να καταγράφουν ρεκόρ και όλες να αφορούν την αποτελεσματικότητά των νέων τιμωρητικών μέτρων… Η ΕΕ αποδείχτηκε ότι δεν είχε γνώση του αντιπάλου της, ξεκίνησε έναν πόλεμο απροετοίμαστη όχι μόνον για την επόμενη μέρα αλλά ακόμη και για την τρέχουσα! Καμία από τις προβλέψεις της δεν επιβεβαιώθηκε.
Η ΕΕ έχασε γιατί έκανε ένα επιπλέον λάθος, επίσης ιστορικής σημασίας. Ήλπιζε ότι οι ΗΠΑ θα αντιμετώπιζαν την Ευρώπη ως φίλη και σύμμαχη χώρα, μπροστά στον κοινό εχθρό τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ αντίθετα αντιμετώπισαν την ΕΕ όπως την Ουκρανία: Δηλαδή την εκμεταλλεύτηκαν για να πετύχουν τους ιδιοτελείς στόχους της με αφορμή τον πόλεμο, όπως η διείσδυση στην Ευρώπη του αμερικανικού φυσικού αερίου και νέες παραγγελίες για F35, και μετά συνέχισαν να την εκμεταλλεύονται με νέες αφορμές, εκθέτοντάς την σε πρωτοφανείς απειλές. Είναι χαρακτηριστικά όσα επέβαλε ο Τραμπ στην ΕΕ τον Αύγουστο του 2025: επιπλέον δασμούς στις εισαγωγές προς τις ΗΠΑ, υποχρέωση άμεσων επενδύσεων στις ΗΠΑ και αναγκαστική αγορά του πανάκριβου αμερικανικού φυσικού αερίου. Αποδείχτηκε έτσι ότι οι πύρινες καταγγελίες ενάντια στην υποτιθέμενη εξάρτηση της ευρωπαϊκής αγοράς από τη Ρωσία δεν αποσκοπούσαν στην απελευθέρωση και διαφοροποίησή της αλλά στην υπαγωγή της στους Τεξανούς πετρελαιάδες. Μόνο που αυτή η εξάρτηση θα έχει δραματικά αποτελέσματα στην τσέπη των καταναλωτών, στην μεγέθυνση της οικονομίας και την δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης. Θέματα που πιθανά να αφήνουν παγερά αδιάφορο τον προερχόμενο από τους Ρότσιλντ γάλο πρόεδρο Μακρόν και από την Blackrock γερμανό καγκελάριο Μερτς, αλλά επηρεάζουν τη ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών.
Εν κατακλείδι στην ΕΕ πήγαν όλα ανάποδα επειδή υποτίμησε τον αντίπαλό της, δηλαδή τη Ρωσία, που έπρεπε να έχει σύμμαχο ενώ υπερτίμησε τον υποτιθέμενο σύμμαχο της, δηλαδή τις ΗΠΑ, που εξελίχθηκαν σε αντίπαλο.
Οι οικονομικές ενισχύσεις προς την Ουκρανία επιβαρύνουν ή όχι τους πολίτες της Ευρώπης;
Οι ζημιές που καταγράφει η Ευρώπη, προέρχονται επιπλέον από τις αθρόες χρηματοδοτήσεις προς την Ουκρανία. Αυτές τις μέρες συζητιέται στην ΕΕ η εκταμίευση δανείου ύψους 90 δις. ευρώ που ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο του 2025. Εξ αυτών τα 60 δις. αφορούσαν στρατιωτικό εξοπλισμό, δηλαδή παραγγελίες στην ευρωπαϊκή πολεμική βιομηχανία, και τα άλλα 30 δις. ευρώ την κάλυψη κρατικών ελλειμμάτων. Το δάνειο αυτό θα αποπληρωθεί, βάσει της απόφασης, από τις αποζημιώσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία. Κι αν στην συμφωνία ειρήνης δεν προβλέπονται αποζημιώσεις, όπως είναι και το πιθανότερο; Ποιος θα αναλάβει τότε την αποπληρωμή του; Προφανώς οι Ευρωπαίοι πολίτες κι όχι η ευρωπαϊκή πολεμική βιομηχανία που θα έχει επωφεληθεί από τις παραγγελίες, με ζεστό χρήμα…
Επίσης, το δάνειο προς την Ουκρανία είναι άτοκο. Ξέρουμε όμως ότι η ΕΚΤ δεν τυπώνει χρήμα, αλλά το δανείζεται. Το κόστος του δανείου για το 2027 θα ανέλθει σε 1 δις. ευρώ, ενώ από το 2028 και μετά θα είναι 3 δις. ευρώ κατ’ έτος. Και αυτό το κόστος θα περάσει στις πλάτες των Ευρωπαίων οι οποίοι ποτέ δεν ρωτήθηκαν.
Πριν 15 χρόνια όμως όταν οι …εταίροι μας αποφάσισαν να «σώσουν» την Ελλάδα (και μέσω αυτής της τις τράπεζες τους) με νέα δάνεια, μας επέβαλαν τόκους. Η Ελλάδα δανειοδοτήθηκε με πολύ πιο αυστηρούς όρους από την Ουκρανία. Γιατί η πολιτική μας ηγεσία, που κάνει επίδειξη πολιτικής αμνησίας, συμφωνεί σε αυτούς τους χαριστικούς προς το Κίεβο όρους οι οποίοι ισοδυναμούν με επιπλέον φορολογία για τους πολίτες;
Ναι, αλλά σε οικονομικό επίπεδο αναπτύσσεται η πολεμική βιομηχανία. Αυτή η αύξηση των πολεμικών δαπανών πού θα οδηγήσει;
Η ανάπτυξη της πολεμική βιομηχανίας στην Ευρώπη δεν πρόκειται να λειτουργήσει προωθητικά για την υπόλοιπη βιομηχανία και οικονομία, όπως διατείνονται. Η πολεμική οικονομία θα αποδειχθεί ένα ακόμη αποτυχημένο πρότζεκτ από αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι Βρυξέλλες, όπως η πράσινη μετάβαση. Η πολεμική βιομηχανία επιλέγηκε λόγω της αδιαφάνειας που συνοδεύει τις σχετικές χρηματοδοτήσεις και του γεγονότος ότι αφορά μια ολιγάριθμη ομάδα μονοπωλίων. Δεν έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα στην οικονομία ούτε δημιουργεί θέσεις εργασίας. Είναι επενδύσεις έντασης κεφαλαίου.
Το χειρότερο όμως είναι ότι η ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας θα ενισχύσει τις αντιδραστικές τάσεις εντός της ΕΕ και την στροφή στον πόλεμο. Πλέον η ΕΕ θα έχει υλικό συμφέρον από το άνοιγμα πολεμικών μετώπων, δηλαδή το ξεστοκάρισμα των αποθεμάτων της Rheinmetall και την παραγγελία νέων οπλικών συστημάτων. Οι Ευρωπαίοι απολαύσαμε τόσες δεκαετίες ειρήνης, μεταξύ άλλων, επειδή δεν είχαμε πολεμική βιομηχανία για να ζητάει και να επιδίδεται σε λόμπινγκ για νέους πολέμους. Η ανάπτυξη αυτού του κλάδου μέσω των χρηματοδοτικών προγραμμάτων – μαμούθ, Rearm Europe και Safe ύψους 800 και 150 δις. ευρώ αντίστοιχα, θα δυναμιτίσει την ειρήνη και την σταθερότητα. Δηλώσεις πολιτικών από την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Γερμανία κ.α. που μας καλούν να συνηθίσουμε στην ιδέα του πολέμου και των νεκρών στο μέτωπο εξυπηρετούν την πολεμική βιομηχανία.
Σε αυτό το πλαίσιο το ζητούμενο γίνεται ξανά η ειρήνη και (ως όρος της) η απομάκρυνση όσων πολιτικών προπαγανδίζουν τον πόλεμο και αποτυγχάνουν να εγγυηθούν την ειρήνη.
Στο βιβλίο σας αναφέρεται πολλά για το ρόλο της Ελλάδας στον πόλεμο. Μπορούμε να κάνουμε μια συνολική αποτίμηση του τρόπου που λειτούργησε αυτή την 4ετία;
Η Ελλάδα υποστήριξε με πολλούς τρόπους το πολεμικό σχέδιο των ΗΠΑ. Η σπουδαιότερη συμβολή υλοποιείται μέσω της πολεμικής βάσης της Αλεξανδρούπολης, που αποτελεί στρατηγικής σημασίας κόμβο για την τροφοδοσία του μετώπου και την μεταφορά πολεμικού υλικού. Η γειτνίασή της δε, με τον σταθμό FSRU της Αλεξανδρούπολης και τον κάθετο άξονα μεταφοράς του φυσικού αερίου δείχνει ότι ο λεγόμενος ενεργειακός κόμβος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τα επεκτατικά, πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ στην ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια.
Η τετραετία που διαρκεί ο πόλεμος στην Ουκρανία η Ελλάδα καταγράφει ακόμη περισσότερες ζημιές από την Ευρώπη, λόγω των ανοικτών μετώπων που διατηρεί και της ευαλωτότητάς της. Η Τουρκία, επίσης χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, ισορρόπησε επιδέξια μεταξύ της Ουκρανίας, δηλαδή των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Κατ’ επανάληψη, ευέλικτα αλλά αποφασιστικά εξυπηρέτησε και «άδειασε» και τα δύο αντιμαχόμενα μέρη, υπερασπιζόμενη τα κρατικά της συμφέροντα και τα (επεκτατικά και αναθεωρητικά) σχέδια της.
Η Ελλάδα αντίθετα ταυτίστηκε με τις ΗΠΑ και την Ουκρανία και μετέτρεψε σε εχθρό της μια παραδοσιακά φιλική χώρα φτάνοντας στο σημείο ο ίδιος ο πρωθυπουργός να δηλώσει ότι είμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία! Μια δήλωση που αν δεν ήταν επικίνδυνη, θα αποτελούσε μνημείο πολιτικής ελαφρότητας. Η Ελλάδα υποστήριξε την Ουκρανία με την μεταφορά τεράστιων ποσοτήτων πολεμικού υλικού από τα νησιά του Αιγαίου, επικαλούμενη το διεθνές δίκαιο και το απαραβίαστο των συνόρων, την ώρα που με αυτό το πολεμικό υλικό βομβαρδίζονταν και σκοτώνονταν Έλληνες στον Σαρτανά και άλλα ελληνικά χωριά της Αζοφικής. Και μετά το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών κατηγορούσε την Ρωσία για τις επιθέσεις ενώ ήξερε ότι τις πραγματοποίησαν Ουκρανοί! Ωστόσο, λίγα χρόνια νωρίτερα, την περίοδο 2014 – 2021, η Ελλάδα σιωπούσε όταν το διεθνές δίκαιο γινόταν κουρελόχαρτο στο Ντονμπάς από το Κίεβο. Σιωπά και σήμερα όταν υποστηρίζει με υλικούς όρους το Ισραήλ για να φέρει σε πέρας τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα και την παράνομη προσάρτηση της Δυτικής Όχθης.
Εν κατακλείδι συρόμενη η Ελλάδα πίσω από το καθεστώς Ζελένσκυ, τους Αμερικάνους και την ΕΕ στην Ουκρανία επανέλαβε τα ίδια λάθη που έκανε όταν τάχθηκε με την Αντάντ και εισέβαλε στη νεαρή Σοβιετική Ένωση. Και τότε την διακατείχε η βεβαιότητα πώς ακολουθούσε την «σωστή πλευρά της ιστορίας», ενώ προσέβλεπε σε αναβάθμιση του ρόλου της στην περιοχή και γεωπολιτικά οφέλη, ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες της. Με την «σωστή πλευρά της ιστορίας» ήταν βέβαιη ότι συμβάδιζε και η χούντα, ικανοποιώντας κάθε απαίτηση των Αμερικανών, μέχρι που η Τουρκία υπό την δυτική ενθάρρυνση ή ανοχή, κατέλαβε την μισή Κύπρο. Ας ελπίσουμε να μην το πληρώσουμε και τώρα το ίδιο ακριβά…
Και τι έπρεπε να κάνει η Ελλάδα;
Η Ελλάδα όφειλε να εργάζεται για την ειρήνη στην Ουκρανία και να διευκολύνει την υλοποίησή της με διπλωματικές πρωτοβουλίες, αποφεύγοντας να έρθει σε σύγκρουση με την Ρωσία, επειδή αργά ή γρήγορα η στάση που θα κρατήσει, τουλάχιστον ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, θα επηρεάσει τα συμφέροντα μας. Η Ελλάδα δεν έπρεπε με κανέναν τρόπο να διευκολύνει την Τουρκία να αξιώσει από την Ρωσία μια ευνοϊκότερη στάση απέναντί της, σε ένα θέμα που θα διχάζει τις δύο χώρες και θα τεθεί πιθανά σε ψηφοφορία ή διεθνή επίλυση, όπως κάλλιστα δικαιούται πλέον να κάνει ο Ερντογάν, κεφαλαιοποιώντας τα διπλωματικά του κέρδη.
Επιπλέον, η Ελλάδα οφείλει να κλείσει της αμερικανικές βάσεις σε Σούδα, Αλεξανδρούπολη κ.α. Η λειτουργία τους δυναμιτίζει την ειρήνη και προωθεί τα αποσταθεροποιητικά σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή, ενώ εκθέτει την Ελλάδα που πλέον είναι υπόλογη και συνυπεύθυνη για τα εγκλήματα των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη, την Μέση Ανατολή κ.α. στα μάτια κυβερνήσεων και λαών.
(Ο Λενίδας Βατικιώτης είναι συγγραφέας του βιβλίου ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΛΑΝΟ- Ακόμα κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να εφευρεθεί, Εκδόσεις «ΤΟΠΟΣ»)
