Όπως σημειώνει ο Κώστας Αργυρός, στο euractiv.gr, αν μπορεί κανείς να πει κάτι με σιγουριά, είναι ότι η επόμενη κυβέρνηση του Βερολίνου θα είναι τουλάχιστον τρικομματική. Ετσι αποφάσισε ο «κυρίαρχος λαός». Αλλά η εξίσωση που θα οδηγήσει σε ένα κυβερνητικό πρόγραμμα μοιάζει εξαιρετικά δυσεπίλυτη.
Οι αντιφάσεις είναι πολλές και ήταν ευδιάκριτες το βράδυ της Κυριακής στην αποκαλούμενη «Berliner Runde», το καθιερωμένο στρογγυλό τραπέζι της εκλογικής βραδιάς, όταν οι επικεφαλής των κομμάτων βρέθηκαν στο στούντιο της δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης για τα πρώτα σχόλια και τις πρώτες δηλώσεις προθέσεων.
Οι περισσότεροι με εξαίρεση την Αριστερά που ουσιαστικά καταποντίστηκε, είχαν κάτι θετικό να διαλέξουν από τα πολλά μηνύματα της κάλπης.
Ο Ολαφ Σολτς έχει κάθε λόγο να αισθάνεται θριαμβευτής. Στις αρχές του χρόνου κανείς δεν περίμενε ότι θα μπορέσει να οδηγήσει το SPD, στην πρώτη θέση. Τα ποσοστά του κόμματος ήταν τότε κάτω από το 20% και έφθιναν διαρκώς. Είναι αναμφίβολα ο κερδισμένος της βραδιάς, αλλά ένας αδύναμος νικητής, αφού αν γίνει καγκελάριος θα είναι ο πρώτος στη σύγχρονη γερμανική ιστορία με τόσο χαμηλό ποσοστό και θα πρέπει να διαχειριστεί δύο ατίθασους εταίρους, που οι θέσεις τους στα χαρτιά διαφέρουν όσο η μέρα με τη νύχτα. Η συνεργασία του με τους Πράσινους είναι θεωρητικά πιο εύκολη, όπως φάνηκε από τις θέσεις των κομμάτων προεκλογικά. Οι τελευταίοι όμως είναι πληγωμένοι από τη διάψευση του ονείρου της περασμένης άνοιξης, όταν οι δημοσκοπήσεις τους έδιναν ποσοστά πάνω από το 20% και ονειρεύτηκαν ακόμα και την πρωτιά.
Αντίθετα ο επικεφαλής των Φιλελευθέρων Κρίστιαν Λίντνερ δεν κουραζόταν να θυμίζει ότι οι θέσεις του κόμματός του είναι πολύ πιο κοντά στη Χριστιανοδημοκρατία. Για να τον «γοητεύσει» λοιπόν ο Ολαφ Σολτς θα χρειαστεί να κάνει σοβαρούς συμβιβασμούς από το φιλολαϊκό προεκλογικό πρόγραμμα που παρουσίασε.
Στην εμμονή των Φιλελευθέρων μοιάζει να στηρίζει τις πολιτικές του ελπίδες για επιβίωση ο Αρμιν Λάσετ. Ο υποψήφιος των Χριστιανοδημοκρατών αιφνιδίασε πολλούς όταν ανακοίνωσε πρώτος από όλους, νωρίς το απόγευμα την πρόθεση του να σχηματίσει αυτός κυβέρνηση, έστω και αν το κόμμα του είναι δεύτερο. Σε μια ημέρα που το κόμμα του είχε χάσει πάνω από 8 μονάδες, αρχικά αυτό ακούστηκε ως μαύρο χιούμορ. Είναι σαφές ωστόσο ότι ο πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, πριν αρχίσουν να ακούγονται οι πρώτες εσωκομματικές εκκλήσεις για παραίτησή του. Η στάση των Φιλελευθέρων μοιάζει να του δίνει αυτή την παράταση ζωής. Ο Λίντνερ προφανώς πιστεύει ότι ένας καγκελάριος Λάσετ θα ήταν εξίσου αδύναμος και πιο εύκολα διαχειρίσιμος.
Δυσεκπλήρωτη μοιάζει συνεπώς η υπόσχεση για μια κυβέρνηση που θα σχηματιστεί πολύ πιο γρήγορα από ότι το 2017-18 όταν χρειάστηκαν περίπου έξι μήνες. Αν σκεφτεί κανείς μόνο το πόσα ραντεβού, με πόσους πολλούς και διαφορετικούς «παίκτες», σε πόσους διαφορετικούς συνδυασμούς θα χρειαστεί να γίνουν τις επόμενες εβδομάδες, μάλλον αρχίζει να αναρωτιέται αν και φέτος θα δούμε την κυρία Μέρκελ δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο να απευθύνει ως «υπηρεσιακή» καγκελάριος το ετήσιο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά της.
