Αναφερόμενος στις εξελίξεις του τελευταίου 24ώρου στη μείζονα περιοχή της ΒΑ Συρίας και στις ενέργειες που έχουν ήδη λάβει χώρα (μετά την απόφαση της Τουρκίας «να προχωρήσει σε εισβολή στην περιοχή και να δημιουργήσει μια "ζώνη ασφαλείας" βάθους 30 χιλιομέτρων»).
«Είναι με την κατάρρευση του ISIS το 2016 και από τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, που είχαμε την πρώτη επιχείρηση, την "Ασπίδα του Ευφράτη" και διαδοχικά το 2018 τον «Κλάδο Ελαίας» και τώρα την Επιχείρηση "Πηγή Ειρήνης", με την οποία στην ουσία η Τουρκία ματαιώνει τη δημιουργία ενός κουρδικού κράτους» εξηγεί εν συνεχεία ο κ. Παούνης που προσθέτει πως στις παραμέτρους που καθορίζουν τα τεκταινόμενα θα πρέπει να προστεθεί «η δημιουργία από το 2013 ενός κουρδικού κράτους, του κράτους της Ροζάβα με τρία καντόνια».
«Η Τουρκία μέχρι στιγμής είχε καταλάβει με τις προηγούμενες επιχειρήσεις τα καντόνια που βρίσκονταν δυτικά του Ευφράτη και αυτή τη στιγμή προχωρά σε αυτά που βρίσκονται στις ανατολικές παρυφές του ποταμού» συμπληρώνει ο Έλληνας διεθνολόγος.
Οι διεθνείς αντιδράσεις
Σε ό,τι αφορά τις αντιδράσεις των σπουδαίων γεωπολιτικών παικτών ο κ. Παούνης ξεχωρίζει μια σειρά από μέχρι στιγμής τοποθετήσεις, με κύρια αυτή του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, «που μιλά για μη περαιτέρω χρηματοδότηση στο ζήτημα του προσφυγικού και αυτοσυγκράτηση», του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, που θα επισκεφτεί Ελλάδα και Τουρκία στο επόμενο διήμερο «και μιλά για μια μετρημένη και αναλογική αντίδραση της Τουρκίας», όπως και του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών, Χάικο Μας, που κάνει λόγο «για την αναγκαιότητα τερματισμού της επιχείρησης». Τις τοποθετήσεις αυτές ο κ. Παούνης τις κρίνει ως μετριασμένες, σημειώνοντας πως η ισχυρότερη αντίδραση ήταν κατά την άποψή του αυτή της Γαλλίας που ζήτησε τη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, «όπου και υπάρχει πιθανότητα να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις».
Η τακτική κατάσταση στη Συρία
Στη Συρία έχουμε «την εισβολή των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ) με περίπου 70.000 άτομα να συμμετέχουν στην επιχείρηση, νούμερο που αφορά και τις χερσαίες και τις αεροπορικές δυνάμεις, στρατιωτικό προσωπικό που συνεπικουρείται από παραστρατιωτικούς, οι οποίοι δημιουργήθηκαν στα χρόνια της κρίσης στη χώρα», δυνάμεις που απέναντί τους έχουν την κουρδική πολιτοφυλακή του YPG «όπως και δυνάμεις της αραβικής συμμαχίας SDF (σ.σ Syrian Democratic Forces), όπου επίσης ηγούνταν οι Κούρδοι» εξηγεί ο κ. Παούνης, καθώς αναλύει τρέχουσες τις εξελίξεις στο πεδίο στη γειτονική χώρα.
Η κύρια φάση της διείσδυσηςτων τουρκικών δυνάμεων, «που γίνεται σε τέσσερις άξονες στο συριακό έδαφος, αφορά το σημείο στο οποίο υπάρχει κίνηση καθόδου προς την πόλη Τελ Αμπιάντ, σημείο λίγο βορειότερα της Ράκα, κάθοδος με γεωπολιτική σημασία, που σχετίζεται με τον έλεγχο όλων των περασμάτων του πετρελαίου από την περιοχή του Ιράκ και του Ιράν προς την περιοχή εξόδου προς τη Μεσόγειο Θάλασσα», εξηγεί ο ερευνητής των ΕΛΙΑΜΕΠ και ΕΚΕΟ και προσθέτει: «Η Τουρκία δεν έχει ρίξει αβάσιμα όλο το βάρος της προσπάθειάς της σε αυτό τον άξονα».
Απαντώντας, τέλος, στο ερώτημα της παρουσίας ή απουσίας δυνάμεων άλλων δρώντων στην περιοχή και δη δυνάμεων στρατιωτικών της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, ο κ. Παούνης εξήγησε πως πριν από την ανάληψη στρατιωτικής δράσης «η Τουρκία είχε έρθει σε συνεννόηση με τον κ. Πούτιν, ο οποίος φαίνεται ότι ατύπως ενέκρινε την επιχείρηση», ενώ εξήγησε πως ο Προέδρος των ΗΠΑ, με τις αποφάσεις των περασμένων ημερών, «εμμέσως πλην σαφώς άναψε πράσινο φως για την Τουρκία ώστε να εκκινήσει την επιχείρηση αυτή».
Για τις δε γαλλικές δυνάμεις, ο Έλληνας ερευνητής εξήγησε πως προ της επιχείρησης αυτές βρίσκονταν «πολύ νοτιότερα από τα σημεία στα οποία αυτή τη στιγμή επιχειρούν οι ΤΕΔ και από την τουρκική πλευρά υπάρχει η τοποθέτηση πως αυτές «δεν πρόκειται να εκτείνουν τη δράση τους σε βάθος μεγαλύτερο των 30 χιλιομέτρων μέσα στο συριακό έδαφος».
«Οι Κούρδοι είναι μόνοι τους και εκτιμώ πως είναι θέμα χρόνου εξαιτίας της πολεμικής ισχύος που χρησιμοποιεί η Τουρκία στην περιοχή να καταρρεύσει το μέτωπο και η αντίστασή τους», προσθέτει ο κ. Παούνης και καταλήγει: «Η Τουρκία εκτιμώ πως έχει ως στόχο να δημιουργήσει στην περιοχή μερικές μόνιμες υποδομές και στη συνέχεια να μετεγκαταστήσει ένα έως τρία εκατομμύρια προσφύγων σε αυτές τις υποδομές και σε βάθος χρόνου να αποσυρθεί ενώ το κουρδικό κράτος στην περιοχή θα είχε μόνιμη παρουσία».
