Ωστόσο, οι 4.000 αυτές μονάδες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κίνδυνο δευτερογενούς μόλυνσης, εάν δεν είναι σε θέση να διαθέσουν σωστά την υπερβολική λάσπη, σύμφωνα με εκτιμήσεις κινέζων επιστημόνων. Η λάσπη συσσωρεύεται ως αποτέλεσμα της επεξεργασίας οικιακών και βιομηχανικών λυμάτων. Μόλις δημιουργηθεί, η λάσπη μπορεί να είναι πολύ τοξική και πρέπει να υποβληθεί σε επεξεργασία πριν απομακρυνθεί.
« Στην Κίνα πάνω από το 90% των δημοτικών λυμάτων και πάνω από το 50% των βιομηχανικών λυμάτων υφίστανται επεξεργασία με τη μέθοδο της ενεργοποιημένης ιλύος (AS), ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν προκλήσεις όπως η υψηλή κατανάλωση ενέργειας, η συσσώρευση λάσπης και αφρού οι οποίες προκαλούν μόλυνση των υδάτων» λέει ο Τζίου Ντονγκρού, ερευνητής στο Ινστιτούτο Υδροβιολογίας της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών.
Η διαδικασία της ενεργοποιημένης ιλύος (AS) αναπτύχθηκε στην Αγγλία το 1914 και περιλαμβάνει την παραγωγή μίας ενεργοποιημένης μάζας μικροοργανισμών ικανών να σταθεροποιήσουν αερόβια την οργανική περιεκτικότητα των λυμάτων. Ως κύρια τεχνολογία επεξεργασίας λυμάτων, η διαδικασία αυτή υιοθετήθηκε από τις περισσότερες χώρες σε όλο τον κόσμο, όμως ο βασικός παράγοντας της τεχνολογίας ήταν ασαφής. Για να διελευκάνει αυτό το μυστήριο μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Δρ. Τζίου μελέτησε το μικροβιοκτόνο της ενεργοποιημένης ιλύος (AS) όπου διαπίστωσε ότι ο σχηματισμός βακτηριακών νιφάδων διαδραματίζει έναν κεντρικό ρόλο στη διαδικασία, επιτρέποντας τον διαχωρισμό της λάσπης και των αποβλήτων ανακυκλώνοντας με τον τρόπο αυτό την λάσπη.
Τα ευρήματά τους παρείχαν επίσης την πρώτη άμεση πειραματική απόδειξη ότι απαιτούνται πρωτεΐνες PEP-CTERM για τον σχηματισμό βακτηριακών φλοιών. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο δικτυακό τόπο «Περιβαλλοντική Μικροβιολογία». Η λάσπη μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί εάν αντιμετωπιστεί σωστά, γεγονός που μπορεί να είναι τόσο περιβαλλοντικά όσο και οικονομικά επωφελές, σύμφωνα με τον Δρ. Τζίου.
