Ο φόβος της τρομοκρατίας δεν μεταφράζεται αναγκαστικά σε «σκληροπυρηνικές» επιλογές στην κάλπη, εκτιμά σε άρθρο του το Politico.
Η ιστορία και οι έρευνες αποδεικνύουν ότι οι Βρετανοί, οι οποίοι είναι με τραγικό τρόπο εξοικειωμένοι με τις τρομοκρατικές επιθέσεις, θα διατηρήσουν την παραδοσιακή ψυχραιμία τους. Πρόσφατες είναι ακόμα οι μνήμες από τα όσα συνέβησαν ως αποτέλεσμα της διένεξης με τη Βόρεια Ιρλανδία. Για δεκαετίες τόσο η Βόρεια Ιρλανδία, όσο και η Μεγάλη Βρετανία ήταν θέρετρα παραστρατιωτικής βίας και τρομοκρατικών επιθέσων.Στη διάρκεια αυτών των αιματηρών δεκαετιών οι ψηφοφόροι αναγκάστηκαν να λάβουν υπόψη τους όλα αυτό το σκηνικό, ενώ οι δημοσιογράφοι καθιέρωσαν μία υψηλού επιπέδου ρεαλιστική προσέγγιση στην κάλυψη των τρομοκρατικών επιθέσεων.
Οταν ήταν πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, η Μάργκαρετ Θάτσερ ζητούσε από τα μέσα ενημέρωσης να αντισταθούν στο να δίνουν στους δράστες το λεγόμενο « οξυγόνο της δημοσιότητας ». Για δεκαετίες, η κάλυψη της πολιτικής βίας υπάκουε στο αξίωμα ότι όσο λιγότερο δημοσιοποιείς τις πράξεις των τρομοκρατών, τόσο λιγότερη θα είναι και η εξουσία τους να «τρομοκρατούν» το κοινό. Κάποια περίοδο είχε απαγορευθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Δημοκρατία της Ιρλανδίας η πρόσβαση στα μέσα επικοινωνίας των πολιτικών κομμάτων, που είχαν δεσμούς με τρομοκρατικές ομάδες. Οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς στη Βόρεια Ιρλανδία «προσπερνούσαν» την απαγόρευση ντουμπλάροντας τις ομιλίες και τις συνεντεύξεις των «κομμένων» πολιτικών με φωνές ηθοποιών.
πηγή: Politico
