Ειδικότερα, όπως αναφέρει η ανεξάρτητη αρχή, το αίτημα της άνεργης είχε υποβληθεί δύο και πλέον χρόνια μετά την απόλυσή της από την τελευταία της εργασία, όταν η νόμιμη προθεσμία για την υποβολή του αιτήματος στον ΟΑΕΔ από τον άνεργο είναι 60 ημέρες από την απόλυση. Η καθυστέρηση αυτή, όμως ,επήλθε διότι η ενδιαφερόμενη, εξαιτίας ξαφνικής και σοβαρής ασθένειας, κατέστη ανίκανη προς εργασία, της χορηγήθηκε σύνταξη αναπηρίας από το ΙΚΑ διάρκειας δύο ετών και απολύθηκε από την εργασία της γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους. Μετά την παρέλευση των δύο χρόνων διάρκειας της σύνταξης αναπηρίας της, κατά την επανεξέταση από την αρμόδια Υγειονομική Επιτροπή το ποσοστό αναπηρίας της μειώθηκε, κρίθηκε πλέον ικανή προς εργασία και η καταβολή της αναπηρικής της σύνταξης διεκόπη. Το αίτημα της για χορήγηση του επιδόματος ανεργίας το κατέθεσε στον ΟΑΕΔ την ημέρα που της γνωστοποιήθηκε η απόφαση της Υγειονομικής Επιτροπής, σύμφωνα με την οποία κρίθηκε ικανή προς εργασία, δηλαδή 2 χρόνια και 5 μήνες μετά την παρέλευση των 60 ημερών από την απόλυση, που αξιώνει ο νόμος.
Ο Συνήγορος απευθύνθηκε στην Επιτροπή Επίλυσης Ασφαλιστικών Διαφορών του ΟΑΕΔ, στην οποία εκκρεμούσε η τελική ένσταση της ενδιαφερόμενης και υποστήριξε ότι θα έπρεπε να της χορηγηθεί το επίδομα ανεργίας. Κατά την άποψη της αρχής, η ασθένειά της αποτελούσε νόμιμο λόγο επιμήκυνσης της αποσβεστικής προθεσμίας των 60 ημερών για την κατάθεση του αιτήματος χορήγησης επιδόματος ανεργίας. Ο ισχυρισμός αυτός είχε έρεισμα και στην ισχύουσα νομοθεσία, στην οποία προβλέπεται δυνατότητα αναστολής της προθεσμίας για την αναγγελία του ανέργου λόγω ασθενείας, ειδικά όταν η ασθένεια βεβαιώνεται από το αρμόδιο υγειονομικό όργανο, όπως ακριβώς δηλαδή συνέβη στην προκειμένη περίπτωση. Επιπλέον η έννοια της ασθένειας της αναφερόμενης ως παροδικής ταίριαζε με την έννοια που απαιτείται για την επιμήκυνση των προθεσμιών.
Μετά την παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΑΕΔ ενέκρινε το αίτημα της άνεργης γυναίκας και της χορήγησε το επίδομα ανεργίας.
