Ο Ορφέας Περίδης είναι ένας «ομηρικός τραγουδιστής», ένας τροβαδούρος και δημιουργός περίτεχνων μελωδιών που αναδύονται από την συγκίνηση, για κάθε τι που ταράζει τα ύδατα της ψυχής του. «Με μια κιθάρα και μια αγάπη για το τραγούδι παιδιόθεν, περιπλανώμενος σαν τον Οδυσσέα, η Ιθάκη μου ο ακροατής», λέει ο ίδιος.
Καθώς περιπλανιέται, τα μουσικά του βήματα τον οδηγούν για πρώτη φορά στο Κύτταρο, τα Σάββατο 15 και 29 Νοεμβρίου. Ωστόσο, θα σταθεί για λίγο και μιλώντας στο Dnews θα εξηγήσει τον λόγο που άργησε τόσο να βρεθεί στο Κύτταρο, θα αναφερθεί στον Διονύση Σαββόπουλο, στον Γιώργο Ζαμπέτα με τον οποίο έχει μακρινή συγγένεια, αλλά και γιατί φοβόταν τον Τζίμη Πανούση.
{https://youtu.be/2U0J_5EqYzY?si=qcxVBTfny5IbTfi5}
- Στις 15 και 29 Νοεμβρίου, θα σας συναντήσουμε για πρώτη φορά στο Κύτταρο. Γιατί αργήσαμε να σας δούμε τόσο πολύ στη συγκεκριμένη σκηνή;
Δεν ξέρω. Όταν λειτουργούσε το Κύτταρο, εκείνη την περίοδο το '65-'70, επειδή εγώ ήμουν από τα προάστια του Πειραιά, μας έπεφτε μακριά. Έτσι, λοιπόν, ως νέος δεν πήγα ποτέ. Μέχρι την Πλάκα πήγαινα. Αργότερα όταν βγήκα στο ελληνικό τραγούδι δεν έτυχε να παίξω εκεί. Δεν έτυχε νομίζω και σαν θαμώνας ποτέ να περάσω. Αυτό είναι πολύ περίεργο.
- Και μιλώντας για το Κύτταρο θα ήθελα να μου πείτε δυο λόγια για τον Διονύση Σαββόπουλο ο οποίος ήταν στην επιτροπή στους Αγώνες Τραγουδιού Καλαμάτας όταν συμμετείχατε το 1991 και το 2004 στο δίσκο σας «Από το παράθυρο κοιτώ».
.Και μετά το 2010 σε έναν άλλο δίσκο. Να σας πω πολλά, όσα θέλετε! Ο Διονύσης Σαββόπουλος εγκαινίασε το «παίρνω την κιθάρα μου, γράφω ένα τραγούδι και βγαίνω στον κόσμο και το λέω», από εκείνον μάθαμε όλοι και παραδειγματιστήκαμε. Αυτό το έκαναν παλιότερα, όπως ο Γούναρης. Αλλά εδώ έχουμε έναν συνθέτη, έναν τραγουδοποιό και έναν άνθρωπο ο οποίος απλώνει τις ρίζες και τα φτερά του σε μια πολύ μεγάλη γκάμα μουσικής δημιουργίας που περιλαμβάνει όλη την Ελλάδα, από τη Θράκη μέχρι τα Δωδεκάνησα, δοκιμάζει ένα βαλκανικό ήχο, συνεργάζεται με τον Ούγγρο Lambizi, με τον Βασίλη Ντάλα από τα Γιάννενα, τον έτερο από τη Θεσσαλονίκη, τα Μπουρμπούλια δηλαδή. Άπλωσε τα φτερά του παντού και μας δίδαξε ότι από τη συνεργασία επέρχεται το θαύμα. Ήταν μεγάλος δάσκαλος σε πολλά επίπεδα.
{https://youtu.be/cyIKwZ4Djx8?si=Ki_JX2briWCXiJOF}
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- Εντυπωσιάστηκα με κάτι που είχατε δηλώσει παλιότερα. Σε συνέντευξή σας είχατε πει ότι όταν γράφατε ένα τραγούδι, φοβόσασταν -τότε- μήπως έβγαινε ο Τζίμης Πανούσης και σας κοροϊδέψει.
Ασφαλώς. Ο Σαββόπουλος, ο Πανούσης, αυτοί οι άνθρωποι ήταν μοναδικοί. Μοναδικοί θα μου πείτε, είμαστε όλοι, ναι αλλά ως καλλιτέχνες είχαν μια τόσο προσωπική σφραγίδα. Ο Τζίμης λοιπόν, που αργότερα έμαθα ότι με εκτιμούσε πολύ, ήταν σαν ένας πήχη για να μετρήσεις. Αυτά όλα που προκύπτουν μέσα από τις ανασφάλειες του καλλιτέχνη, πιστεύω ότι εν τέλει τον οδηγούν σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Δηλαδή, κάνοντας αυτές τις σκέψεις κάνεις την προσπάθεια σου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τελικά σου βγαίνει σε καλό. Να πιστεύεις ας πούμε, ότι μην γράψεις καμία βλακεία και σε κοροϊδεύει ο Πανούσης. Αυτό έβαλε σε ένα ύψος τον πήχη. Έτσι τον είχα μέσα μου.
- Ποιες είναι οι φοβίες σας λοιπόν τώρα και τι σκέφτεστε όταν γράφετε ένα τραγούδι;
Τώρα το μόνο που περιμένω είναι να κοροϊδεύω εγώ τον εαυτό μου, αυτό το κάνω (γέλια). Δηλαδή, κάνοντας πειράματα, λογοπαίγνια και τέτοια, μες στο μυαλό μου, πολλές φορές καταλήγω να γελάω. Ωστόσο, τώρα δεν μπορώ να πω ότι με φοβίζει κάτι. Εκτός από τον εαυτό μου, τον οποίο φοβόμουν πάντα. Τον αυστηρότερο κριτή δηλαδή.
- Παλαιότερα στον χώρο της μουσικής, του θεάτρου, των εικαστικών, της διανόησης υπήρχαν αν θέλετε «ιερά τοτέμ». Σήμερα, γιατί δεν υπάρχουν; Ή πράγματι υπάρχουν και δεν το αντιλαμβανόμαστε;
Δεν μπορεί να μην υπάρχουν. Κάθε εποχή «γεννάει δημιουργούς», τους ανθρώπους που εκπροσωπούν την εποχή τους. Τώρα δεν είμαι πολύ έτοιμος ώστε να σας δώσω τα συγκεκριμένα πρόσωπα και τα ονόματά τους σε κάθε χώρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, στην Ελλάδα τουλάχιστον. Αλλά δεν μπορεί να μην υπάρχουν.
{https://youtu.be/_SejuJgiJAE?si=WvR7NjH2qvqd4148}
- Γιατί προτιμάτε τον όρο τροβαδούρος και όχι τραγουδοποιός;
Έχω την εντύπωση ότι αυτό το είχε πει ο Χατζιδάκις ή μάλλον ο Γκάτσος. Ο Χατζιδάκις θυμάμαι σε μια συνέντευξη που του πήραν στην Κρήτη, τον ρώτησαν: «τελικά κύριε Χατζιδάκι τι είστε;». Ο Χατζιδάκις στεναχωρήθηκε γιατί σου λέει «είναι δυνατόν ας πούμε κοτζάμ Χατζιδάκις να μην ξέρεις τι είμαι;» Και απάντησε θυμωμένα «τραγουδοποιός είμαι!».
Αυτή είναι η ιστορία. Τώρα, επειδή είμαστε και λίγο περιπλανώμενοι, μου πάει και ο τροβαδούρος. Τροβαδούροι είμαστε. Γράφουμε τους στίχους και τη μουσική και την τραγουδάμε. Με την κιθάρα μας, συνήθως. Ή με το λαούτο.
- Για εσάς η τέχνη του τραγουδιού και της μουσικής, είναι έκφραση, είναι διέξοδος, λύτρωση, ελευθερία, παρέμβαση στη ζωή;
Στη φάση που βρίσκεσαι ως νέος άνθρωπος, θέλεις να παρέμβεις, ασφαλώς μπορεί να είσαι και θυμωμένος, μπορεί να είσαι εν βρασμώ ψυχής. Καθώς όμως καταλαγιάζει ο θυμός, δεν μπορείς να ζεις συνέχεια στην ένταση, συνεπώς κάποια στιγμή αλλάζεις ύφος και μπορεί να γίνεις λίγο πιο ρομαντικός ή πιο βαθυστόχαστος. Αυτά είναι η φάση της ζωής που περνάει ένας δημιουργός, ένας καλλιτέχνης και έτσι νομίζω ότι αποτυπώνονται και οι κύκλοι της ζωής του γενικότερα.
Επίσης, ναι βέβαια είναι έκφραση και διέξοδος. Είναι ένα στοίχημα να πετύχεις ωραία μουσική η οποία θα «ντύνει» πολύ ωραία τις λέξεις τις οποίες θα έχεις διαλέξει. Είναι μια ωραία τέχνη το τραγούδι. Δύσκολη βέβαια, μορφή τέχνης. Ένα στοίχημα είναι.
- Ένα στοίχημα που σας ενδιαφέρει αν θα επιτύχει ή όχι;
Κοιτάξτε, σε ενδιαφέρει καταρχάς να πετύχει, δηλαδή να σε ικανοποιεί αφενός και αφετέρου να βρει ανταπόκριση. Να αρέσει στον κόσμο. Αυτή είναι η επιδίωξη του δημιουργού.
{https://youtu.be/FYqb5h_TBZA?si=dR58Isv0MCVukSGz}
- Η «Φωτοβολίδα» όπως και άλλα διαχρονικά τραγούδια που μας είχετε χαρίσει, έχουν κάνει την επιτυχία αγχωτική, νιώθετε ότι πρέπει να την επαναλάβετε ή ότι την περιμένει το κοινό από εσάς;
Εγώ γράφω τραγούδια καθώς κυλάει η ζωή μου και κάποια αξίζουν τον κόπο να τα κάνω τραγούδια, δηλαδή κάποια γεγονότα ή κάποια συγκίνηση που απορρέει από γεγονότα της ζωής μου. Συνεπώς, αυτή είναι μια διαδικασία που επαναλαμβάνω συνεχώς, είναι ένας τρόπος ζωής κατά κάποιο τρόπο.
- Ως δημιουργός, σας προβληματίζει ή σας φοβίζει η άνοδος της τεχνητής νοημοσύνης στη μουσική;
Δεν με φοβίζει, όχι. Δεν ξέρω τις κοινωνικές προεκτάσεις, τα πλεονεκτήματα ή τα μειονεκτήματα της όλης της υπόθεσης, αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει τουλάχιστον αυτή τη στιγμή να φοβάμαι για κάτι. Το AI πιστεύει στο Θεό; Θα μου άρεσε να του έκανα αυτήν την ερώτηση,αναρωτιέμαι τι θα απαντούσε.
- Εμφανίζεστε περίπου από το 1993 στη μουσική. Βλέπετε το κοινό σας να έχει ανανεωθεί;
Ναι, ανανεώνεται! Εμφανίζονται νέοι άνθρωποι και αυτό είναι πολύ ωραίο, με γεμίζει χαρά, αισιοδοξία και δύναμη να συνεχίσω να γράφω.
{https://youtu.be/cyIKwZ4Djx8?si=wQrjsmz4Mor6tP-n}
- Με τον Γιώργο Ζαμπέτα ποια είναι η μακρινή σας συγγένεια;
Ήταν ξάδερφος μιας θείας μου, πρώτα ξαδέρφια. Δεν τον γνώρισα βέβαια ποτέ. Από ντροπή αρνιόμουν να πάω να τον συναντήσω. Ήμουνα και πολύ μικρό παιδί άλλωστε. Πρέπει να ήμουν 6-7 χρονών.
Είναι ένας σπουδαίος μελωδός, πολύ αγαπημένος. Η πρώτη μελωδία μου που προσπάθησα να παίξω την πιθάρα ήταν του τραγουδιού που λέγεται Θεσσαλονίκη. Ναι, τον αγαπώ πολύ.
- Τι θα ακούσουμε τα δύο Σάββατα στο Κύτταρο;
Θα ακούσουμε κάποια διασκευασμένα τραγούδια από τους συνεργάτες μου μουσικούς, όπως ο Κώστας Σταυρόπουλος, συνεργάτης, αγαπημένος μουσικός, πιανίστας και τραγουδιστής που θα τραγουδήσει μαζί μου τραγούδια μου που έχουν σχέση με την μελοποιημένη ποίηση. Η Ελπίδα από τη Σύρο θα είναι δίπλα μου και θα τραγουδήσει κάποια τραγούδια της επιλογής της. Θα πω τραγούδια από τις συνεργασίες με αγαπημένους μου συναδέλφους. Τραγούδια του Πέτρου Βαγιόπουλου και του Μανώδη Ρασούλη, κομμάτια που με έχουν χρησιμοποιήσει σαν τραγουδιστή άλλοι συνάδελφοι. Κάπως έτσι θα διανθίζεται το πρόγραμμα.
- Μετά το Κύτταρο, τι έρχεται;
Καινούργια τραγούδια, θα ασχοληθώ με το στούντιο.
- Και κλείνοντας, τι σας απελευθερώνει;
Κάτι που επιδιώκεις να πετύχεις και που αισθάνεσαι τη χαρά όταν το πετυχαίνεις. Αυτό στη μουσική μας συμβαίνει πολύ συχνά. Μπορεί για παράδειγμα να αφιερωθούμε σε ένα όργανο, μαζί του απελευθερώνεσαι ή ας πούμε διασκεδάζεις τις δυσκολίες σου τις καθημερινές. Γενικότερα το όργανο είναι μια παρηγοριά για εμάς τους μουσικούς.
{https://youtu.be/DpxhGjwKan0?si=m-HB86B9eb6o-lzU}
Πληροφορίες
Σάββατα 15 & 29 Νοεμβρίου 2025
Κύτταρο, Ηπείρου 48 & Αρχανών
Κρατήσεις: 210 8224134 – 6977641373
& Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Πόρτες: 21.30
Έναρξη: 22.30
Εισιτήριο: 15€
Προπώληση εισιτηρίων εδώ
