Όλα ξεκίνησαν στις 10 το πρωί στο ναό της Αγίας Τριάδας, όπου συγκεντρώθηκαν συγγενείς και φίλοι για το μνημόσυνο του Νικόλαου Αποστολόπουλου. Φεύγοντας μοιράστηκαν σε όλους τα παραδοσιακά κόλλυβα που μοιράζουν στην εκκλησία.
Μία ώρα αργότερα ξεκίνησαν οι πρώτοι νεκροί. Αντί για ζάχαρη τα κόλλυβα περιείχαν παραθείο, το γνωστό δηλητηριώδες φυτοφάρμακο. Περισσότεροι από 90 από τους 150 που έφαγαν τα κόλλυβα δηλητηριάστηκαν, ενώ 17 βρήκαν τραγικό θάνατο από πνευμονικό οίδημα.
«Όλο το χωριό ήταν εκεί. Μοιράστηκαν από δίσκο τα κόλλυβα και όταν σχόλασε η εκκλησία άλλοι πήγαν στα σπίτια τους και άλλοι στο καφενείο… Σ’ ένα καφενείο πήγα και ’γω μαζί με άλλους χωριανούς. Ξαφνικά ένιωσα τη γλώσσα μου να μπερδεύεται, μου ήρθε σκοτοδίνη, άρχισα να νιώθω πόνους που μεγάλωναν διαρκώς, κρατήθηκα να μην πέσω… Είχα φάγει από τους πρώτους κόλλυβα, ένιωσα πρώτος το δηλητήριο! Με έσωσε ο εμετός που έκαμα…», ανέφερε τότε ένας από τους «τυχερούς» επιζήσαντες, ο Κωνσταντίνος Κουκούτσης.
Δυστυχώς στην Στύλια Ναυπακτίας δεν υπήρχε γιατρός και οι απελπισμένοι κάτοικοι απευθύνθηκαν για βοήθεια στα γειτονικά χωριά. Την κατάσταση δυσκόλεψε το γεγονός ότι το χωριό απέχει 31 χιλιόμετρα από την πόλη της Ναυπάκτου και λόγω της έλλειψης οδικού δικτύου, η άμεση μεταφορά των ιατρών από τις γύρω περιοχές ήταν αδύνατη.
Αρκετοί κάτοικοι ξεκίνησαν για τη Σύμη σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καλέσουν τον κοινοτικό γιατρό της περιοχής. Κανένας όμως, δεν κατάφερε να φτάσει. Μόλις έκαναν τα πρώτα τους βήματα, σωριάζονταν από τους φρικτούς πόνους στην κοιλιά. Ο Τύπος της εποχής περιέγραψε την προσπάθεια των κατοίκων ως «σπαρακτική λιτανεία».
Ο γιατρός Αν. Σιδέρης που έφτασε πρώτος στη Στύλια και αντίκρισε το φρικτό θέαμα είπε στον Τύπο:
«Ήταν κάτι το τρομερό. Όταν έφτασα, μια ώρα μετά τη διανομή του σταριού, βρήκα το χωριό πνιγμένο στο μοιρολόι. Τα παιδιά θρηνούσαν τους γονείς των, οι επιζήσαντες αγωνιούσαν για τους συγγενείς τους. Πενήντα άτομα είχαν συγκεντρωθεί μπροστά στο καφενείο, όπου πηγαίνουν μετά την εκκλησία και ήσαν σε κωματώδη κατάσταση. Όταν έφτασα 15 ήσαν κιόλας νεκροί. Τους άλλους μόνον ένας Θεός μπορούσε να τους γλιτώσει.
Άρχισα αμέσως τον αγώνα. Ενέσεις, άνθρακας, τεχνητές αναπνοές, πλύσεις στομάχων, ακόμη και αφαίμαξις. Όταν αργότερα ήλθαν δύο άλλοι γιατροί από τη Ναύπακτο, χωρισθήκαμε σε συνεργεία και το έργο μας ήταν περισσότερο αποτελεσματικό. Κάναμε περί τις 700 ενέσεις με τους άλλους γιατρούς». Ένας από αυτούς δηλητηριάστηκε από τις αναθυμιάσεις.
Το μοιραίο λάθος και η απαγόρευση του παραθείου
Ο εισαγγελέας Μεσολογγίου διέταξε τη σύλληψη της Γιαννούλας Αποστολοπούλου, του γιου της Γρηγόρη και της κόρης της Κατερίνας ως ενόχους για την ομαδική δηλητηρίαση.
Οι ανωτέρω ετέλουν το μνημόσυνον του συζύγου της πρώτης και πατρός των άλλων, και εις την οικίαν των παρεσκευάσθησαν τα κόλλυβα εις τα οποία ανεμίχθη αντί συμπληρωματικής ζακχάρεως, δια να «γλυκάνουν τα σπερνά», ποσότης παραθείου.
Όπως προέκυψε όλα οφείλονταν σε ένα μοιραίο λάθος. Ο 35χρονος Γρηγόρης Αποστολόπουλος, την προηγούμενη μέρα του μνημόσυνου, αγόρασε από το παντοπωλείο του χωριού τα υλικά για τα κόλλυβα, καθώς και 70 γραμμάρια παραθείο για τα κτήματά του. Ωστόσο, δεν φύλαξε το δηλητηριώδες φυτοφάρμακο σε ασφαλή θέση, με αποτέλεσμα να γίνει το μπέρδεμα με τη ζάχαρη. Στις 16 Φεβρουαρίου 1964, το Τριμελές Εφετείο της Πάτρας καταδίκασε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης τον 35χρονο για ανθρωποκτονία εξ αμελείας.
Στον απόηχο αυτής της τραγωδίας, ο υφυπουργός Υγείας της εποχής απαγόρευσε με τηλεγραφική διαταγή το εμπόριο, την κυκλοφορία και την χρήση του παραθείου - το οποίο μέχρι σήμερα είναι απαγορευμένο σε όλη την Ευρώπη.
