Με τις περιγραφές της, η Ιταλομαροκινή ακτιβίστρια που έχει συνδράμει σε δεκάδες επιχειρήσεις διάσωσης, Ναουάλ Σουφί, μεταφέρει τις ώρες αγωνίας και απελπισίας που έζησαν οι εκατοντάδες μετανάστες που ξεκίνησαν από την Λιβύη με προορισμό την Ιταλία.
Διαψεύδοντας, επί της ουσίας, το αφήγημα του Λιμενικού, αναφέρει πως οι μετανάστες φοβήθηκαν όταν τους προσέγγισε ένα πλοίο που επιχείρησε να δέσει την βάρκα με σχοινιά και άρχισε να ρίχνει μπουκάλια νερό.
Οι μετανάστες αισθάνθηκαν ότι βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο καθώς φοβόντουσαν ότι τα σχοινιά θα μπορούσαν να αναποδογυρίσουν τη βάρκα και πως οι κυματισμοί θα μπορούσαν να προκαλέσουν ναυάγιο. Για το λόγο αυτό απομακρύνθηκαν ελαφρώς από το πλοίο για να αποφύγουν την βύθιση.
Αναλυτικά η ανάρτησή της
Εξουσιοδοτώ τους δημοσιογράφους που επικοινωνούν μαζί μου αυτές τις ώρες να χρησιμοποιήσουν αυτή τη δήλωση για να αποτυπώσουν μέρος της δυναμικής των γεγονότων που συνέβησαν χθες.
Στις 13 Ιουνίου 2023, τις πρώτες πρωινές ώρες, μετανάστες σε σκάφος που μετέφερε 750 άτομα επικοινώνησαν μαζί μου μεταφέροντάς μου μου τη δύσκολη κατάστασή τους. Μετά από πέντε ημέρες ταξιδιού, το νερό τελείωσε, ο οδηγός του σκάφους τους είχε εγκαταλείψει στην ανοιχτή θάλασσα και υπήρχαν έξι πτώματα στο πλοίο. Οι μετανάστες δεν ήξεραν πού ακριβώς βρίσκονταν, αλλά χάρη στο δορυφορικό τηλέφωνο Thuraya, μπόρεσα να βρω την ακριβή τοποθεσία τους και ειδοποίησα τις αρμόδιες αρχές.
Ωστόσο, η κατάσταση περιπλέκεται όταν ένα πλοίο πλησίασε τη βάρκα, δένοντας τη με σχοινιά στις δύο άκρες της βάρκας και άρχισε να ρίχνει μπουκάλια νερό. Οι μετανάστες αισθάνθηκαν ότι βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο καθώς φοβόντουσαν ότι τα σχοινιά θα μπορούσαν να αναποδογυρίσουν τη βάρκα και ότι οι κυματισμοί θα μπορούσαν να προκαλέσουν ναυάγιο. Για το λόγο αυτό απομακρύνθηκαν ελαφρώς από το πλοίο για να αποφύγουν τη βύθιση.
Μέσα στη νύχτα, η κατάσταση στο πλοίο έγινε ακόμα πιο δραματική: Οι μετανάστες μπερδεύτηκαν και δεν καταλάβαιναν αν αυτό ήταν επιχείρηση διάσωσης ή τρόπος να θέσουν τη ζωή τους σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο. Έμεινα σε επαφή μαζί τους μέχρι τις 23:00 ώρα Ελλάδας, προσπαθώντας να τους καθησυχάσω και να τους βοηθήσω να βρουν λύση. Όλη την ώρα με ρωτούσαν τι πρέπει να κάνουν και έλεγα ότι θα έρθουν οι Έλληνες διασώστες.
Σε αυτή την τελευταία κλήση, ο άνδρας με τον οποίο μιλούσα μου είπε χαρακτηριστικά: «Νιώθω ότι αυτή θα είναι η τελευταία μας νύχτα ζωντανοί».
Όταν οι μετανάστες απομακρύνθηκαν ελαφρώς από το πλοίο, δεν υπήρχε πρόθεση να συνεχίσουν το ταξίδι προς την Ιταλία, γιατί δεν ήξεραν πώς να σαλπάρουν για να φτάσουν στα ιταλικά νερά, ενώ και ο καπετάνιος έλειπε και ρωτούσαν συνέχεια τι να κάνουν.
Χρειάζονταν οπωσδήποτε βοήθεια στα νερά όπου βρίσκονταν, και αν μου είχαν εκφράσει την πρόθεσή τους να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Ιταλία, προφανώς θα είχα στείλει ενημέρωση στη Μάλτα, την Ελλάδα και την Ιταλία, αλλά οι μετανάστες δεν είπαν ποτέ κάτι τέτοιο.
Είναι ποτέ δυνατόν η φυγή των μεταναστών από την κατάσταση κινδύνου στην οποία βρίσκονταν να ερμηνεύτηκε από τις ελληνικές αρχές ως φυγή από τη διάσωση; Αυτές είναι ερωτήσεις στις οποίες δεν μπορώ να απαντήσω, αλλά μπορώ να βεβαιώσω ότι αυτοί οι άνθρωποι ζητούσαν πάντα να διασωθούν από οποιαδήποτε χώρα.
