Δικαιωμένη αισθάνεται πλέον η 59χρονη γυναίκα από την Θεσσαλονίκη η οποία βιώνει έναν απίστευτο «γολγοθά» τα τελευταία 5 χρόνια, όταν στη διάρκεια ένος γυναικολογικού χειρουργείου οι γιατροί ξέχασαν μία βελόνα στην κοιλιά της.
Η ασθενής που έπαθε μόνιμη βλάβη - μετά από λαπαροσκοπική γυναικολογική επέμβαση - μίλησε στον Alpha μετά την καταδικαστική απόφαση σε βάρος των δύο γιατρών και ενός νοσηλευτή.
«Σώθηκα από θαύμα» λέει και εξηγέι:
Υπέφερα από πόνους τηλεφωνούσα και μου έλεγαν να μην ανησυχώ είναι κάτι μετεγχειρητικό. Πήγα στο ιατρείο, μου βγάζει τα ράμματα, με εξετάζει, "όλα πήγαν καλά" μου λέει "δε θέλω να αγχώνεσαι, απλά θέλω να πάρεις τα παυσίπονα γιατί αυτό είναι μετεγχειρητικό" και μου έλεγε ότι είμαι λιγάκι υπερβολική και ευαίσθητη στον πόνο γι'αυτό και πονάω λίγο παραπάνω.
Πήγα στο ιατρείο του άλλες τέσσερις φορές από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο, με εξέταζε και μου επιβεβαίωνε ότι δεν έχω πρόβλημα.
Σημειώνεται πως η γυναίκα ζούσε για 5 μήνες με την βελόνα στην κοιλιά της - και συγκεκριμένα έως ότου ανακάλυψαν οι γιατροί σε άλλη κλινική της Θεσσαλονίκης την παρουσία του ξένου σώματος μέσα στον οργανισμό της.
«Τέλος Σεπτέμβρη με έπιασε κολικός νεφρού, πήγα σε άλλη κλινική, έκανα εισαγωγή στα επείγοντα, μου έκαναν εξετάσεις και αντιλήφθηκαν ότι είχα πάθει υδρονέφρωση και πυελονεφρίτιδα και ήθελαν να δουν πώς δημιουργήθηκε και έτσι ανακαλύφθηκε ότι υπήρχε προβλημα στον ουρητήρα.
«Είδαν ξένο σώμα στην κοιλιά μου. Έπαθα σοκ»
Έγινε στένωση και μου έβγαλαν μία ακτινογραφία και είδαν ξένο σώμα στην κοιλιακή μου χώρα. Έπαθα σοκ.
Έγινε η πρώτη επέμβαση και λόγω της στένωσης του ουρητήρα μου έβαλαν pig tail, ωστόσο δεν αποκαταστάθηκε το πρόβλημα και μετά από δύο μέρες μου έκαναν νέο χειρουργείο για να μου βγάλουν το ξένο σώμα. Κάθε έξι μήνες όμως πρέπει να μπαίνω στο χειρουργείο για την αλλαγή του pig tail. Έχω μόνιμο πρόβλημα, το νεφρό μου λειτουργεί κατά 33%.
Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα των 5 χρόνων ούτε ένας γιατρός δεν της ζήτησε συγγνώμη.
Δικαιώθηκα. Είμαι ευτυχισμένη, για μένα είναι η Ανάστασή μου. Οι ποινές δεν αρκούν όμως αισθάνομαι δικαίωση, καταλήγει.
