Ο Ηλίας Καραγιάννης έδωσε την πρώτη και τελευταία του συνέντευξη στα μέλη του ΣΙΜΕΑ , τον Σύλλογο που είναι αφιερωμένος στην έρευνα για την δράση της Εθνικής Αντίστασης.
Τα μέλη του ΣΙΜΕΑ, η κ. Αγγελική Νικολάου και Απόστολος Αποστολάκης, τον συνάντησαν τον Δεκέμβρη του 2019, στην Ανάβρα του Αλμυρού, τη λεγόμενη και Γούρα, με την μεσολάβηση του κ. Ρίζου Πάντζιου. Αγωνιστής της Αντίστασης ο κ. Ηλίας Καραγιάννης, στο χωριό του ήταν γνωστός σαν ΙΛΑΡΧΟΣ λόγω του αξιώματος που είχε στον Δημοκρατικό Στρατό στην διάρκεια του εμφυλίου.
Σύμφωνα με τον Σύλλογο ΣΙΜΕΑ που κατέγραψε την ιστορία του, ο Ηλίας Καραγιάννης γεννημένος στην Ανάβρα το 1923, το δεύτερο από τα 7 παιδιά του Θωμά και της Μαρίας Καραγιάννη, πήγε σχολείο μέχρι την Τετάρτη Δημοτικού κι έπειτα δούλευε στις γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες της οικογένειας. Φτωχή οικογένεια, δημοκρατική, Βενιζελική.
Το 1943 οι Ιταλοί έκαψαν όλο το χωριό εκτός από 2 εκκλησίες.
Ο κ. Ηλίας Καραγιάννης, τους μίλησε για τον φόβο που επικρατούσε στο χωριό στη διάρκεια της Κατοχής, κυρίως για τις αριστερές οικογένειες, που υπέφεραν όχι μόνο από τους κατακτητές αλλά κυρίως από τους συνεργάτες των Γερμανών και τους χωροφύλακες όπως μεταφέρει το gegonota.news
Καταγράφηκε και περιγράφεται από τα μέλη του ΣΙΜΕΑ όλη η ιστορία του:
“Το 1943 οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ της Ανάβρας, με αρχηγό τον Γιάννη Καραμίχο (ο ίδιος ήταν υπαρχηγός) και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στην τροφοδοσία τμημάτων του ΕΛΑΣ, στις μεταφορές και στις διαβιβάσεις. Στην ΕΠΟΝ συμμετείχε επίσης η αδελφή του Πηνελόπη, όπως και άλλες κοπέλες. Ως μέλος της ΕΠΟΝ είχε επικοινωνία με το εργοστάσιο πολεμοφοδίων του Αλέκου Παπαγεωργίου στο Τσουρνάτ της Όθρυος, κουβαλώντας υλικά και όπλα για την οργάνωση. Οι σύνδεσμοί τους έρχονταν από τη Φιλιαδώνα Δομοκού (τη «μικρή Μόσχα»), όπως ο Αλέκος Κουτσιμπέλας.
Αρχηγός του τμήματος του ΕΛΑΣ στην Ανάβρα ήταν ο Τάσος Μπεγνής. Μας ανέφερε επίσης συναγωνιστές του στον ΕΛΑΣ από την περιοχή του, όπως τον Θανάση Πάντζιο, τον Αργύρη Περιστέρα, τον Κώστα Καραγιάννη κ.ά., αλλά θυμήθηκε και τη συμμετοχή του σε θεατρικές παραστάσεις της ΕΠΟΝ.
Μετά τον πόλεμο, την περίοδο της «λευκής τρομοκρατίας», στην περιοχή έδρασαν ληστρικές συμμορίες, όπως οι Σούρληδες, που συμπεριφέρονταν με ανείπωτη βία. Ο κ. Ηλίας υπήρξε μάρτυρας τέτοιων επιθέσεων και είδε πολλές φορές να χτυπούν συγχωριανούς του στην πλατεία με ξύλα, τόσο για προσωπικούς όσο και για πολιτικούς λόγους.
Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, στον εμφύλιο πόλεμο ανέβηκε στο βουνό και υπηρέτησε στον Δημοκρατικό Στρατό για 3 χρόνια, ως ανθυπίλαρχος στο ιππικό, με αρχηγό τον Στέφο Μανάκα . Προς το τέλος του εμφυλίου, την 1η Αυγούστου του 1949, συνελήφθη, καταδικάστηκε σε ισόβια από το στρατοδικείο της Λαμίας και εξορίστηκε στη Γυάρο μέχρι το 1956, αφού είχε περάσει από πολλές φυλακές.
Όταν επέστρεψε από την εξορία, γύρισε στην Ανάβρα και ασχολήθηκε ξανά με την κτηνοτροφία.
Στο τέλος της συνομιλίας μας ο κ. Ηλίας δεν παρέλειψε να εκφράσει την πίκρα του για τους συναγωνιστές του που χάθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, στις φυλακές και στις εξορίες, αλλά και την κριτική του για τη διαχείριση της μεταπολεμικής κατάστασης από την ηγεσία της αριστεράς.
Ακολούθησαν κεράσματα στην πλατεία της Ανάβρας και υποσχέσεις για νέες συναντήσεις και συνομιλίες. Δυο μήνες μετά ξεκίνησε η πανδημία.
Πριν λίγες μέρες, στις 13 Μαρτίου, ο Ηλίας Καραγιάννης μας άφησε οριστικά, λίγες μέρες πριν συμπληρώσει τα 100 του χρόνια. Η ήρεμη και γλυκιά μορφή του, τα λόγια και οι αγώνες του θα μας συντροφεύουν.
