Στη Μόρια, σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC, ζουν 7.000 προσφυγόπουλα, τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν φτάσει από εμπόλεμες ζώνες. Πολλά από ατά είναι τραυματισμένα.
Το αυτοσχέδιο σχολείο του πρόσφυγα Ζέκρια
Ο Ζέκρια, πρόσφυγας και ο ίδιος, έφταιξε ένα σχολείο όπου τα παιδιά μαθαίνουν αγγλικά και μουσική.
«Κανείς δεν θέλει να φύγει από τη χώρα του. Έχω δει πολλά παιδιά εδώ. Ζουν σε πολύ κακές συνθήκες και επίσης δεν έχουμε καλή περίθαλψη. Δεν έχουμε αρκετούς γιατρούς ή νοσοκόμους, δεν έχουμε αρκετό φαγητό», λέει.
Έστησε το σχολείο από το μηδέν και πλέον έχει 1.000 μαθητές και 20 δασκάλους. Όπως λέει, τα παιδιά πάνε εκεί δύο ή τρεις ώρες τη μέρα και ζωγραφίζουν, παίζουν και νιώθουν χαρούμενα.
«Ακούς παιδιά επτά ετών να λένε “θέλω να πεθάνω”»
«Το να ακούς παιδιά επτά ή οκτώ ετών να λένε “θέλω να πεθάνω” είναι κάτι που δεν πίστετα ποτέ ότι θα μπορούσα να ακούσω» λέει μία από τις ψυχολόγους που εργάζονται στη Μόρια.
Στο βίντεο του BB καταγράφεται ένα έκτακτο περιστατικό στην Παιδιατρική Κλινική των Γιατρών Χωρίς Σύνορα με ένα 17χρονο αγόρι, που είχε μόλις αυτοτραυματιστεί. Από τη μέρα που έφτασε στη Μόρια δεν μπορούσε να κοιμηθεί καλά. «Δεν είναι καλά. Μιλάει μόνο για το πόσο περιμένει να το ξανακάνει» περιγράφει η Άντζελα Μονταρέλι, ψυχολόγος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.
Μόνο τους τελευταίους τρεις μήνες η ψυχολόγος έχει έρθει αντιμέτωπη με 20 περιπτώσεις αυτοτραυματισμών και δύο απόπειρες αυτοκτονίας.
«Πρώτα απ' όλα οι συνθήκες διαβίωσης στη Μόρια έχουν ισχυρό αντίκτυπο στην ψυχική υγεία των παιδιών. Συνήθως ένα παιδί, όταν βιώνει μια τραυματική εμπειρία, χρειάζεται χρόνο και χώρο για να συνέλθει. Η Μόρια δεν επιτρέπει στα παιδιά να συνέλθουν. Σε ένα παιδί στην προσχολική ηλικία... Βλέπεις παιδιά να χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο ή για παράδειγμα να ξεριζώνουν τα μαλλιά τους. Και στις ηλικίες12 και 17 ετών βλέπουμε παιδιά να αρχίζουν να κόβονται ή να μιλούν πολύ έντονα για την επιθυμία να πεθάνουν» λέει συγκλονισμένη η Άντζελα Μονταρέλι.
Ο χειμώνας κάνει πιο δύσκολα τα πράγματα. Πολλά από τα παιδιά στη Μόρια δεν έχπουν τα κατάλληλα ρούχα ή παπούτσια για να αντέξουν στο κρύο. «Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να χτίσουμε έναν ασφαλή χώρο εμπιστοσύνης και να τους δώσουμε το χώρο να μας πουν τις ιστορίες τους. Προσπαθούμε να δουλέψουμε μαζί τους για να ενισχύσουμε τα κομμάτια του εαυτού τους που είναι ακόμα πολύ υγι΄γ. Γι α να τα κάνουμε να καταλάβουν ότι δεν ευθύνονται για όσα τους συμβαίνουν», αναφέρει η ψυχολόγος.
