Συγκεκριμένα, το άρθρο 97 του νόμου 4368/2016 (μέτρα επιτάχυνσης του κυβερνητικού έργου), αναφέρει: «Για την καθαριότητα των κτιρίων των κεντρικών, των αποκεντρωμένων και όλων εν γένει των υπηρεσιών του υπουργείου Υγείας, μετά από απόφαση του Δ.Σ. τους, καθώς και των Ν.Π.Δ.Δ και των Ν.Π.Ι.Δ. που εποπτεύονται από το υπουργείο Υγείας, είναι δυνατόν να συνάπτονται ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου μέχρι την 31.12.2017 με ιδιώτες που απασχολούνται ή απασχολούνταν στον καθαρισμό των εν λόγω κτιρίων και στις υπηρεσίες καθαριότητας, με οποιαδήποτε σχέση εργασίας, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης.
Επίσης, είναι δυνατόν να συνάπτονται συμβάσεις παροχής υπηρεσιών σίτισης ή φύλαξης των κεντρικών, των αποκεντρωμένων και όλων εν γένει των υπηρεσιών του υπουργείου Υγείας, των Ν.Π.Δ.Δ και των Ν.Π.Ι.Δ. που εποπτεύονται από το υπουργείο Υγείας με ιδιώτες που απασχολούνται ή απασχολούνταν με ατομική σύμβαση ή διαμέσου εταιρικού σχήματος, στον τομέα της σίτισης ή της φύλαξης αντιστοίχως, με οποιαδήποτε σχέση εργασίας, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης».
Στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο προσέφυγαν εταιρείες που είχαν καταθέσει αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων σε Διοικητικά Δικαστήρια για τη σύναψη 30 ατομικών συμβάσεων έργου με αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών καθαριότητας στο Γενικό Νοσοκομείο Μεσσηνίας και για την εκδήλωση ενδιαφέροντος σύναψης συμβάσεων μίσθωσης έργου με αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών καθαριότητας των κτιρίων των κεντρικών υπηρεσιών του υπουργείου Υγείας και ζήτησαν να εισαχθούν προς συζήτηση στο ΣτΕ, κάτι που έγινε δεκτό.
Στις αιτήσεις του οι εταιρείες υποστηρίζουν ότι με τις αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων «τίθεται το γενικότερου ενδιαφέροντος ζήτημα της συμφωνίας προς το Σύνταγμα και το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης των διατάξεων του άρθρου 97 του ν. 4368/2016 το οποίο έχει συνέπειες για ευρύτερο κύκλο προσώπων».
