Για μεταμοσχεύσεις δεν το συζητώ, ο οργανισμός του πλέον είναι τόσο γερασμένος που θα τα αποβάλλει αμέσως. Το μεγαλύτερο πάρτι του κόσμου αρχίζει να μοιάζει με κυριακάτικη επίσκεψη σε οίκο ευγηρίας από διάσημους που θέλουν να φανούν και που μάλλον είναι και οι μόνοι που το διασκεδάζουν εφ' όσον ξέρουν ότι τους τραβάνε οι κάμερες. Αυτό ο ασθενής πρέπει πολύ απλά να τον αφήσουν να πεθάνει και να αντικατασταθεί από κάποιον νεώτερο σε άλλη βάση και λογική (ουπς, εδώ ακούστηκα σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη).
Βαρετή, ασύνδετη, γεμάτη ανόητα βίντεο όπως αυτό με το αφιέρωμα στους χολιγουντιανούς ήρωες, εντελώς προβλέψιμα βραβεία και μια Έλεν Ντε Τζένερις με ξενέρωτα αστεία του πιο βαρετού σαλονιού, να εξαργυρώνει την διασημότητα που της έχει δώσει το λεσβιακό της outing χωρίς όμως ίχνος του ταλέντου που μας έκανε να την αγαπήσουμε. Σαν μια σικάτη και ακίνδυνη εκδοχή πολιτικά ορθής επιλογής για ένα σόου που πλέον ξεκάθαρα έχει επιλέξει να το παίζει εκ του ασφαλούς. Ό,τι δηλαδή ένα σόου δεν πρέπει να κάνει. Οι πρώτες κριτικές από τα media είναι καταπέλτης: "Μια μεγάλη σε διάρκεια και ασύνδετη τελετή με μοναδικό ενδιαφέρον τους λόγους των βραβευμένων".
"H τελετή δεν επιφύλασσε την παραμικρή έκπληξη και ήταν αδικαιολόγητα μεγάλη με την Ντε Τζένερις να έχει ελάχιστα να κάνει" (σ.σ. "μα γιατί το λέτε αυτό; Όταν το πιο έξυπνο εύρημα – ο θεός να το κάνει- ήταν η παρουσιάστρια να μοιράζει πίτσα στους παρευρισκόμενους προκειμένου να καταλάβουμε πόσο απλοί και καθημερινοί άνθρωποι είναι κι αυτοί). "Αυτά δεν ήταν Όσκαρ, ήταν Όσκαρ σε μορφή μινιατούρας. Όλο το σόου έμοιαζε σαν να μετατρέπεις σε πάρτι την παραγγελία μιας απλής πίτσα με τυρί ".
"Πρέπει να παραδεχτούμε πως η τελετή είχε κάτι καλό. Αν μη τι άλλο, κάποια στιγμή τελείωσε". Μερικά από τα σχόλια που δημοσιεύτηκαν στις κριτικές για τα Όσκαρ.
Περίπου στο ίδιο κύμα κινήθηκαν και οι αναρτήσεις στο "twitter" με πιο ουσιώδη και ολιγόλογη τη φράση "θάνατος". Σε έναν ιδανικό κόσμο αυτό θα ήταν και το tweet με τα περισσότερα retweets στην ιστορία κι όχι η φωτογραφία της Έλεν με τους διάσημους "καλεσμένους" της.
Aπ΄την άλλη πάλι σε έναν ιδανικό κόσμο, δύο από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και της βραδιάς, δεν θα έφευγαν σχεδόν χωρίς κανένα βραβείο. Και φυσικα μιλάω για το "American Hustle" και το "Λύκο της Wall Street".
Όμως ειλικρινά, αν τα βραβεία έχουν αρχίσει να γίνονται τόσο προβλέψιμα, τι αξία έχει να ξενυχτάς για να τα δεις; Σαν να βλέπεις θρίλερ που σου έχουν πει από την αρχή το δολοφόνο είναι. Θα άξιζε αν το προσφερόμενο θέαμα σε αποζημίωνε.
Όμως δεν αρκεί ένας συγκινητικός λόγος του Τζάρεντ Λέτο. Ξεθυμασμένα αστεία της Ντε Τζένερις για τις πλαστικές της Λάιζα Μινέλι. Μια πολιτικά ορθή (όπως όλη η τελετή) βράβευση της Λουπίτα Νιόνγκο που να 'ναι καλά το κορίτσι αλλά δεν αντέχω άλλη Λουπίτα Νιόνγκο με σεναριακά γραμμένους συγκινητικούς λόγους για να δακρύσει κι ο αφροαμερικάνος κολίγος.
Τι μένει από όλο αυτό; Τα φωτογραφικά ενσταντανέ που θα παίζουν για κανένα δεκαήμερο τα περιοδικά με τις πιο καλοντυμένες και πιο κακοντυμένες. Μόνο που αν τελικά αυτό που θες να κάνεις είναι απλά ένα αξιοπρεπές ντεφιλέ μόδας και το "αναρχικό" σου εύρημα για να σπάσεις την καθώς πρέπει βαρεμάρα του, είναι να μοιράζεις πίτσες, έχεις την έμπνευση του τάφου.
Για γιορτή του κινηματογράφου δεν το συζητώ καν. Εκτός κι αν ανήκεις σε αυτούς που βρίσκουν πάρα πολύ κομψό να τρώνε νάτσος με τυρί την ώρα που βλέπουν το "12 Χρόνια Σκλάβος" κι όταν τελειώνει η ταινία, να χαζογελάς με τους φίλους σου λέγοντας τους "μωρή κοίτα πως λεκιάστηκα από τα τυριά που έπεσαν πάνω μου μέσα στο σκοτάδι."
Πηγή: iefimerida.gr
