«Φοβάμαι πάρα πολύ να σηκώσω το δάχτυλο και να δείξω κάποιον χωρίς να ξέρω όλα τα στοιχεία. Ξέρω ότι πρέπει να μιλήσουμε και να στηρίξουμε. Έχω περάσει και εγώ από παρόμοια φάση. Υπάρχει πολύ κόσμος που έχει ζήσει κάτι τέτοιο. Δεν γίνεται μόνο στον χώρο του θεάτρου», είπε αρχικά ο Πάνος Μουζουράκης.
Ο ίδιος, στη συνέχεια, τόνισε χαρακτηριστικά:
«Δέχτηκα ένα τραύμα. Είναι πάρα πολύς ο κόσμος που έχει ζήσει κάτι τέτοιο. Μιλάμε για το θείο, για τον οικογενειακό φίλο, για τον μπάρμπα στο καφενείο που με έβαλε σε ένα αμάξι και με πήγε σε ένα δάσος. Με στιγμάτισε αυτή η εμπειρία την οποία έπαθα στα 14 μου και μέχρι τα 23 δεν το είχα πει ούτε στην μάνα μου. Καταλαβαίνω πως είναι να αισθάνεσαι τις ενοχές και να κλειδώνεσαι μέσα σου. Θα πρέπει να σταματήσει αυτή η αθλιότητα. Αλλά δεν μπορούμε να σταθούμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο στον χώρο του θεάτρου. Εγώ έχω μιλήσει με 4-5 φίλους που έχουν δεχθεί κάτι ανάλογο. Πρέπει να αλλάξει. Να τους κρεμάσουμε όλους στο Σύνταγμα; Πού θα μπούνε αυτά τα καινούργια όρια; Πότε θα σταματήσουμε να κάνουμε τα στραβά μάτια; Τα όπλα, τα ναρκωτικά και η παιδεραστία είναι οι μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του, ο τραγουδιστής μίλησε για τα παιδικά του χρόνια και τον πατέρα του, λέγοντας:
«Στα 14, ο μπαμπάς μου με έπιασε να καπνίζω και έβαλε τον μεγάλο μου αδελφό, τον Μανώλη, και με πήρε υπό την προστασία του ο μεγάλος αλλά μου άρεσε γιατί κάναμε παρέα. Για τον πατέρα μου έγραψα το μισό τραγούδι στο αεροπλάνο, όταν έμαθα ότι αρρώστησε, και το άλλο μισό στο νοσοκομείο. Ήμασταν όλοι μαζεμένοι πάνω από το κρεβάτι του και μας είπε “είμαι πλήρης, μπορώ να φύγω” και μας είπε να προχωράμε μπροστά. Την ημέρα που με πήρε ο αδελφός μου και μου είπε ότι ο μπαμπάς “έφυγε”, ένιωσα από πίσω μου ένα χάδι στην πλάτη και νόμισα ότι με χάιδευε η Μαρία και εκείνη κοιμόταν. Το άγγιγμα ήταν τόσο αληθινό και ένιωσα ότι μου έστελνε ο μπαμπάς μου το σημάδι».
