Αναλυτικά τα όσα γράφει ο κ. Μπουρδούμης:
«O Kωνσταντίνος Μαρκουλάκης μας εγκαλεί να μη συμμετέχουμε στα μέσα μαζικής δικτύωσης και να συζητάμε για ένα θέμα που πλέον τυραννάει όχι μόνο το θέατρο αλλά ολόκληρη την κοινωνία.
Γιατί μας βάζει σε τάξη, ενώ ο ίδιος χρησιμοποιούσε κατά κόρον αυτά τα μέσα για να εκθέσει τις απόψεις του και να εκτεθεί ο ίδιος;
Δε γνωρίζει ότι αν αυτά τα κορίτσια και τα αγόρια δεν εξέθεταν τους εαυτούς τους εκεί, τίποτα από όλα αυτά δε θα γινόταν;
Αναγάγει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης σε θεώρημα την παιδεραστία ως μια παραβατική / παραγωγική / αυτοκαταστροφική συμπεριφορά ξεθάβοντας τον Debussy, αν και υπάρχουν πιο ηχηρά ονόματα στην πιάτσα.
Είναι αν μη τι άλλο λυπηρό. Από τη στιγμή που δεν είσαι με τα θύματα και “συγκαλύπτεις” τον “βασανισμένο καλλιτέχνη” που τα πάθη του τον οδηγούν σε λάθη καλύτερα να σιωπήσεις.
Επίσης μπορεί να μου λύσει κάποιος την εξής απορία. Προσπαθώ να ταγκάρω τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και δεν με αφήνει το Instagram. Μήπως έχει να κάνει και αυτό με το επιτελικό κράτος;».
Σημειώνεται ότι στη συνέντευξή του ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης είπε:
«Αν ανατρέξουμε στις ιστορίες των μεγάλων δημιουργών, θα δούμε ότι, δυστυχώς, πολλοί απ’ αυτούς που θαυμάζουμε για το έργο τους ήταν, το λιγότερο, απαίσιοι χαρακτήρες. [...]
Εγώ προσωπικά έχω πάρει θέση μέσα μου σ’ αυτό το δίλημμα εδώ και χρόνια, θεωρώ την καλoσύνη σημαντικότερη αρετή απ’ το ταλέντο ή την ευφυία- για τη δική μου ζωή.
Αν με ρωτάς όμως αν θα έπρεπε να απαρνηθώ, ας πούμε, τη μουσική του Debussy που ήταν, όπως λέγεται, απαίσιος τύπος και φερόταν φρικτά στη γυναίκα του, θα σου απαντήσω πως δεν θα ήθελα, ούτε θα το πίστευα σωστό.
Το δημιούργημα αποκολλάται από τον δημιουργό – κι αν είναι σπουδαίο ανήκει πλέον σε όλους μας, είναι περιουσία μας, θα ήταν κρίμα να το στερηθούμε.
Στο θέατρο, όπου ο ηθοποιός είναι δημιουργός και δημιούργημα ταυτόχρονα, είναι πιο δύσκολο.
Εκεί, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως κάθε άνθρωπος θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του».
