Αν αυτό κυμανθεί στα επίπεδα του Μαΐου του 2012, η επόμενη κυβέρνηση μπορεί να είναι κάλλιστα μονοκομματική.
Στις εκλογές αυτές η διασπορά των ψήφων ήταν μεγάλη και τα εκτός Βουλής κόμματα συγκέντρωσαν 19,02%. Στην περίπτωση, λοιπόν, που σημειωθεί στις επερχόμενες εκλογές ένα ανάλογο φαινόμενο, τότε αρκεί στο πρώτο κόμμα ποσοστό 33% για να αποσπάσει 152 έδρες.
Οι ουσιαστικές παράμετροι είναι δύο: Αφενός το ποσοστό που θα πάρει αυτοτελώς το πρώτο κόμμα και αφετέρου οι επιδόσεις των μικρών κομμάτων που δεν θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν το όριο του 3% για την είσοδό τους στη Βουλή.
Όσο περισσότερα είναι τα κόμματα που θα μείνουν εκτός της Βουλής και κατ' ακολουθία μεγαλύτερο το άθροισμα της δύναμής τους, τόσο θα χαμηλώνει ο πήχης για να κερδίσει ο νικητής την απόλυτη πλειοψηφία των 151 βουλευτών.
Αντίθετα, αν τα εκτός Βουλής κόμματα κινηθούν στα επίπεδα των επαναληπτικών εκλογών του Ιουνίου του 2012, που συμπιέστηκαν στο 5,98%, τότε το τοπίο θα είναι αρκετά διαφορετικό. Και με 33% το πρώτο κόμμα θα πάρει το πολύ 138 έδρες, οπότε θα χρειαστεί είτε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας είτε προσφυγή σε νέες κάλπες.
Για να μπορέσει να σχηματίσει το πρώτο κόμμα αυτοδύναμη κυβέρνηση (με τους εκτός Βουλής σχηματισμούς στα επίπεδα του 5,98%), ο πήχης ψηλώνει αρκετά και απαιτείται ποσοστό τουλάχιστον 37,8% για να έχει 151 έδρες. Όπως είναι προφανές, το όριο της αυτοδυναμίας κινείται ενδιάμεσα των δύο αυτών ποσοστών, ανάλογα με την τελική συμπεριφορά των εκτός Βουλής κομμάτων.
Για να υπολογιστεί ο αριθμός των εδρών που παίρνει κάθε κόμμα, κατ' αρχάς πολλαπλασιάζεται το ποσοστό του με το 250. Στη συνέχεια, το γινόμενο διαιρείται με το συνολικό ποσοστό όλων των κομμάτων που περνούν το 3%. Το αποτέλεσμα δίνει τις έδρες. Στις έδρες του πρώτου κόμματος προστίθενται και οι 50 έδρες που είναι το μπόνους που προβλέπει ο εκλογικός νόμος.
Πηγή: Δημοκρατία
