«Θα μιλήσω περί των διεθνών συμφωνιών και πώς αυτές συντάσσονται. Πολλές φορές βλέπουμε ότι όπως συμβαίνει και με τα γνωστά μνημόνια συνεργασίας, μας δίνουν την αίσθηση ότι δεν μιλάμε, πλέον, περί χωρών, μιλάμε για υπερεθνικές οργανώσεις, μιλάμε για εταιρείες, οι οποίες τελικά υπογράφουν και θα πρέπει κάθε φορά να θυμόμαστε ότι αυτοί που διαπραγματεύονται και αυτοί που καταλήγουν σε αυτές τις συμφωνίες, πολλές φορές δεν είναι τα κράτη μέλη αλλά είναι οργανισμοί και εταιρείες» ανέφερε η κ. Κωνσταντοπούλου και πρόσθεσε: «Πρέπει κάποτε αυτά τα δύο πράγματα να τα διαχωρίσουμε. Άρα, λοιπόν, όταν τελικά φτάνουμε και μιλάμε περί του μέλλοντος των Ευρωπαίων και το μέλλον της ΕΕ, νομίζω ότι τα εθνικά Κοινοβούλια θα πρέπει να αναλάβουμε, επιτέλους, τον δημοκρατικό ρόλο που προβλέπεται, ήδη, από τα εθνικά Συντάγματα και φυσικά από τις ευρωπαϊκές Συνθήκες».
«Θεωρώ, λοιπόν, ότι θα πρέπει απαραιτήτως να υπάρχει ξεκάθαρο μήνυμα προς όλους εκείνους οι οποίοι διαπραγματεύονται, ότι οι χώρες μας δεν είναι εταιρείες, η ΕΕ δεν είναι μια εταιρεία για να υπογράφονται συμφωνίες και συνθήκες που αφορούν χώρες ή την ΕΕ ως μία εταιρεία» επέμεινε η πρόεδρος της Βουλής, σημειώνοντας πως αυτή είναι μία προβληματική στρατηγική, η οποία στο τέλος της ημέρας θέτει προβλήματα στους πολίτες και δημιουργεί επαχθείς κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης, όπως αυτές στις χώρες που έχουν θιγεί από μνημόνια συνεργασίας.
Η κ. Κωνσταντοπούλου έκανε ενδεικτική αναφορά στην Υπερατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συνεργασία (TTIP), για την οποία ανέφερε: «Έχουμε, ήδη, όλοι αντιληφθεί ότι επρόκειτο περί μίας επιλογής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λόγω της έλλειψης διαφάνειας, λόγω της έλλειψης πληροφοριών προς τα εθνικά Κοινοβούλια και τις τοπικές κοινωνίες και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες». Η πρόεδρος της Βουλής υποστήριξε ότι αυτό είναι προβληματικό συμπέρασμα, λαμβάνοντας υπόψη ότι «η συγκεκριμένη συμφωνία, η οποία είναι μία συμφωνία μέσω της οποίας τα κράτη μέλη της ΕΕ, όσο και οι ΗΠΑ, λαμβάνουν συγκεκριμένες αποφάσεις για πολιτικές, οι οποίες έχουν να κάνουν με την κερδοφορία των πολυεθνικών επιχειρήσεων».
«Πρέπει, λοιπόν, να αντιληφθούμε ότι θα πρέπει αυτές οι διαπραγματεύσεις να μην παραμένουν τόσο μυστικές όσο συμβαίνει» συμπλήρωσε η κ. Κωνσταντοπούλου, επισημαίνοντας ότι απαιτείται περισσότερο δημοκρατική διαδικασία.
