Σε άρθρο του, στην εφημερίδα «Στο Καρφί», ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής Νίκος Ανδρουλάκης, αναφέρεται στις διεθνείς πολιτικές εξελίξεις αλλά και στην κρίση της ελληνικής κοινωνίας.
Όπως χαρακτηριστικά τονίζει: «Η θεσμική παρακμή συνοδεύεται από την οικονομική στενότητα του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Η ολοένα και εντεινόμενη κρίση ακρίβειας εξαιτίας της ασυδοσίας των καρτέλ, η εκτίναξη των ενοικίων λόγω της στεγαστικής κρίσης, η εγκατάλειψη του πρωτογενούς τομέα, οι χαμηλοί μισθοί που δεν ανταποκρίνονται στις σημερινές κοινωνικές απαιτήσεις, η πίεση που ασκεί το ιδιωτικό χρέος σε χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μίγμα».
Αναλυτικά το άρθρο:
«Το 2025 απέδειξε για άλλη μια φορά ότι ο σύγχρονος κόσμος έχει αλλάξει ραγδαία, αλλά όχι προς τη σωστή κατεύθυνση. Έχουμε εισέλθει σε μια εποχή γενικευμένης ανασφάλειας και ανατροπής των μέχρι τώρα γνωστών δεδομένων. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Γάζα αποτελούν πλέον ορόσημα που έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα μια ολόκληρη γενιά. Ο παγκόσμιος παραγόμενος πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια, με αποτέλεσμα οι κοινωνικές ανισότητες να οξύνονται συνεχώς. Η τεχνολογική εξέλιξη και η πράσινη μετάβαση δεν έχουν συνδυαστεί ακόμα με πολιτικές που προωθούν ένα κοινωνικά δίκαιο και βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης. Αυτή η συσσώρευση αβεβαιοτήτων και αδικιών ενισχύει τα φαινόμενα απαξίωσης της πολιτικής και εντείνει τα αισθήματα ματαίωσης και κυνισμού ειδικά ανάμεσα στις νεότερες γενιές.
Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα έχει περιέλθει σε μια βαθιά θεσμική και κοινωνική περιδίνηση. Από τη μία μεριά, το κράτος δικαίου έχει δεχτεί ένα πρωτόγνωρο κύμα απαξίωσης εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης. Σε μια σειρά από περιπτώσεις, όπως στην τραγωδία των Τεμπών, στα σκάνδαλα των υποκλοπών και των αγροτικών επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε τα αδύνατα δυνατά ώστε να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια αλλά να προστατεύσει τους υπουργούς της και εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα από την έρευνα της δικαιοσύνης.. Με οδηγούς το αίσθημα αλαζονείας και ατιμωρησίας, έχει προκαλέσει μία δίχως προηγούμενο κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους δημοκρατικούς θεσμούς.
Από την άλλη μεριά, η θεσμική παρακμή συνοδεύεται από την οικονομική στενότητα του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Η ολοένα και εντεινόμενη κρίση ακρίβειας εξαιτίας της ασυδοσίας των καρτέλ, η εκτίναξη των ενοικίων λόγω της στεγαστικής κρίσης, η εγκατάλειψη του πρωτογενούς τομέα, οι χαμηλοί μισθοί που δεν ανταποκρίνονται στις σημερινές κοινωνικές απαιτήσεις, η πίεση που ασκεί το ιδιωτικό χρέος σε χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μίγμα.
Ο Πολυετής Δημοσιονομικός Προγραμματισμός επιβεβαιώνει τις ανησυχίες μας.
Για την περίοδο 2026–2029 προβλέπεται μείωση της μεγέθυνσης του ΑΕΠ: από 2,2% το 2025 στο 1,3% το 2029.
Όμως ακόμα πιο ανησυχητική είναι η εικόνα των επενδύσεων: Από 5,7% σήμερα και 10,2% που υπολογίζεται του χρόνου, καταρρέουν στο 0,8%.
Με απλά λόγια: Μετά το Ταμείο Ανάκαμψης, η οικονομία μπαίνει στον πάγο.
Η ελληνική κοινωνία στέλνει πια ένα σαφές μήνυμα: ζητάει επιτακτικά την πολιτική αλλαγή.
Αφουγκραζόμαστε την κραυγή αγωνίας του ελληνικού λαού, στεκόμαστε στο πλευρό του και συντονιζόμαστε με τις ανάγκες του. Ο αγώνας μας αποβλέπει σε ένα ριζικά διαφορετικό υπόδειγμα διακυβέρνησης που θα σέβεται τους δημοκρατικούς θεσμούς, θα ενισχύει το κοινωνικό κράτος και θα εμπνέει εμπιστοσύνη. Η θεσμική ανασυγκρότηση, όμως, οφείλει να συνοδευτεί από ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, το οποίο θα μειώνει τις κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες, θα θέτει κανόνες που θα εγγυώνται την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, θα θωρακίζει τα δικαιώματα των εργαζόμενων και θα ενισχύει τον πρωτογενή τομέα.
Είναι πιο αναγκαία από ποτέ μια αξιακή αναγέννηση που θα φέρει πιο κοντά την ηθική με την πολιτική, γιατί έχουμε χρέος να ξεπεράσουμε τον πολιτικό αμοραλισμό, την αλαζονεία και την αμετροέπεια. Στηριζόμενη πάνω σε αυτούς τους πυλώνες, η ελληνική κοινωνία μπορεί να σταθεί ξανά στα πόδια της με αξιοπρέπεια και περηφάνια και να πορευτεί προς το μέλλον με ελπίδα και προοπτική.
Το έτος που φεύγει αφήνει πίσω του μια σειρά από ανοικτές πληγές στο σώμα της Δημοκρατίας μας. Καλούμαστε να αγωνιστούμε με επιμονή, συνέπεια και υπευθυνότητα ώστε να επουλώσουμε τα τραύματα της ελληνικής κοινωνίας. Η είσοδος στο 2026 πρέπει να σημάνει την έξοδο από το κοινωνικό και θεσμικό τέλμα στο οποίο έχει οδηγηθεί η πατρίδα μας εξαιτίας των πολιτικών της κυβέρνησης. Το 2026, λοιπόν, κάνουμε όλοι μαζί ένα ακόμα βήμα για την πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος».
