Σε τελευταία δημοσκόπηση διατυπώθηκε για πρώτη φορά ένα ενδιαφέρον και ιδιαίτερο ερώτημα:
Στο πολιτικό δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», το 42% των ερωτηθέντων απαντά «το χάος», έναντι 30% που επιλέγουν τον κ. Μητσοτάκη.
Αρκετοί έσπευσαν να πανηγυρίσουν εκτιμώντας, ότι το συγκεκριμένο εύρημα αποτελεί σαφή ένδειξη αποδοκιμασίας της κυβέρνησης της ΝΔ και του ιδίου Πρωθυπουργού.
Κάθε άλλο…
Αυτό το 30% της κοινωνίας στοιχίζεται πίσω από τον Μητσοτάκη και τις πολιτικές του και του αρκεί, για να εξασφαλίσει μια νέα τετραετία στη «Δεξιά» στις επόμενες εθνικές εκλογές του 2027.
Αυτό το 30% άλλωστε, συμπίπτει με την δημοσκοπική επίδοση της ΝΔ στις περισσότερες μετρήσεις της κοινής γνώμης (ως προς την εκτίμηση ψήφου).
Αποτελεί ένα συμπαγές και αρραγές κοινωνικοπολιτικό μπλοκ δυνάμεων, που δεν έχει απλά εισοδηματικά-περιουσιακά χαρακτηριστικά. Ούτε βέβαια «σιτίζεται» όπως λέγεται από τις απευθείας αναθέσεις, την ΟΠΕΚΕΠΕ-μανία, την διαπλοκή κλπ. Εμφανίζει έντονα (ίσως και ομοιόμορφα εν πολλοίς) ιδεολογικά χαρακτηριστικά και παρόμοιες «αντιλήψεις». Ορισμένοι ταυτίζουν τα στρώματα αυτά με τους λεγόμενους «νοικοκυραίους» (ή τη μεσαία τάξη). Ούτε αυτό είναι ορθό. Ακόμα και φτωχά λαϊκά στρώματα εμπεριέχονται σε αυτό το 30%. Ακόμα και στρώματα που βιώνουν έντονα την ανασφάλεια και την φτωχοποίηση «ψηφίζουν» Μητσοτάκη. Δεν αποδίδουν την φτώχεια τους στις «πολιτικές Μητσοτάκη» αλλά στους τεμπέληδες δημοσίους υπαλλήλους, στα «σκουπίδια» εκπαιδευτικούς, στο κακό κράτος που «σκοτώνει» την ιδιωτική πρωτοβουλία, στους «μπαχαλάκηδες» των πανεπιστημίων, στους μετανάστες, στις διαδηλώσεις, στο σάπιο πολιτικό σύστημα εν συνόλω, ενώ δεν λείπουν και τα κατάλοιπα του εμφυλίου, όπως αποδείχθηκε με βάση τις πρόσφατες εξελίξεις(διχαστική τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη).
Η ανάλυση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης αυτού του «30%» είναι σύνθετη και απαιτεί περαιτέρω επεξεργασία, ειδικά τώρα, που η χώρα, αλλά και ο πλανήτης βρίσκεται σε μια συντηρητική «στιγμή» όποτε ο φόβος, η ανασφάλεια, η «στροφή στο ατομικό» και η αβεβαιότητα επηρεάζουν την πολιτική-εκλογική συμπεριφορά των πολιτών.
Ενδεχομένως αυτό το 30% να οφείλεται στο γεγονός, ότι η Δεξιά με την πάροδο του χρόνου (είμαστε πια στον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης) εδραιώνει την ιδεολογική της ηγεμονία.
Από την άλλη αυτό το 30% συντηρείται και υπό προϋποθέσεις μεγαλώνει, διότι «μέγας χορηγός» του είναι …οι απέναντι:
Ο πολυκερματισμός και τα επιμέρους κομματικά «φέουδα», η απουσία εναλλακτικής προγραμματικής-ιδεολογικοπολιτικής πλατφόρμας εξουσίας και οράματος για τη χώρα, οι παρωχημένες αντιθέσεις του χθες, σπρώχνουν τους πολίτες στην «αγκαλιά» του Μητσοτάκη.
Ζούμε επίσης τον απόλυτο θρίαμβο της ΤΙΝΑ (There Is No Alternative) και για αυτό την μεγαλύτερη ευθύνη την έχει η Αριστερά. Η Αριστερά η οποία ηττάται και μαζί της «ηττώνται» οι αρχές τις οποίες υπηρετεί (κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ισότητα κλπ). Αφενός απουσιάζει το «πρότυπο» και αφετέρου η Αριστερά αρνείται να συζητήσει ιδεολογικά και προγραμματικά ζητήματα με βάση τις σημερινές συνθήκες, ακόμα και με τον διπλανό της.
Η Αριστερά ακόμα, εκτιμά ότι έχει δίκιο και ότι δεν χρειάζεται να πείσει κανέναν για αυτό. Απομακρυνόμενη έτσι από την κοινωνία καταλήγει ένα ιδεολογικοπολιτικό σκορποχώρι και μοιραία εμπεριέχεται στο 60% των πολιτών που απαντούν, ότι σε μεγάλο βαθμό δεν εκφράζονται από τα υφιστάμενα κόμματα.
Εν τω μεταξύ, ο κίνδυνος να προκύψει το ιστορικά πρωτοφανές για την μεταπολίτευση (12 χρόνια συνεχόμενης δεξιάς διακυβέρνησης) δεν φαίνεται να απασχολεί τις παράλληλες, «αυτόνομες» αλλά και αδιέξοδες πορείες των κομμάτων του προοδευτικού χώρου και της ευρύτερης Αριστεράς. Ούτε φυσικά η αναδυόμενη απειλή της ακροδεξιάς και του κοινωνικού εκφασισμού.
Ορισμένοι μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να εκτιμούν, ότι η παρούσα κατάσταση θα ριζοσπαστικοποιήσει τους πολίτες και ότι θα βρεθούμε σε …προεπαναστατική περίοδο.
Εδώ και 2 χρόνια(!) φωνάζουμε, ότι χρειάζεται σύνθεση και υπέρβαση των διαφωνιών του χθες. Χρειάζεται ένας «οδικός χάρτης» που θα δημιουργήσει συνθήκες εκλογικής και πολιτικής συμπόρευσης. Χρειάζεται μια προγραμματική συμφωνία που θα επαναπροσδιορίσει κόμματα και κοινωνία στις σημερινές ανάγκες. Χρειαζόμαστε πρωτίστως κίνηση «από τα κάτω» για να προκύψουν και οι ηγέτες, οι ηγετικές ομάδες και τα πρόσωπα που βρεθούν στην πολιτική πρωτοπορία. Χρειάζεται όραμα, έμπνευση, επεξεργασίες αλλά και πολιτική ανανέωση, αυτοκριτική, συμμετοχή.
Αν το 42% του λαού επιλέγει το χάος η Αριστερά πρέπει να καταλάβει, ότι χρειαζόμαστε το «δικό μας 30%» και όχι το χάος:
1.Χρειαζόμαστε την ιστορική παράδοση και τους κινηματικούς αγώνες της ευρύτερης Αριστεράς(αντιπολεμική-αντικαπιταλιστική-σοσιαλιστική εκδοχή).
2.Χρειαζόμαστε την αυτό-οργάνωση, ένα σύγχρονο μοντέλο κόμματος και την θεσμική θωράκιση της «Αλλαγής».
3.Χρειαζόμαστε την αριστερή και προοδευτική διανόηση του κάθε παλιού και νέου «Κωνσταντίνου Τσουκαλά».
4.Χρειαζόμαστε να εκφράσουμε όχι τους πολλούς αλλά τους δικούς μας(κοινωνικοπολιτικό μπλοκ δυνάμεων) σύγχρονους «μη προνομιούχους»(precariato,αγρότες, μικρομεσαίους, νεολαία).
5.Χρειαζόμαστε να επεξεργαστούμε τον καινούργιο κόσμο(τεχνητή νοημοσύνη, ρομποτική, γεωπολιτικές μεταβολές, κλιματική κρίση, μεταναστευτικό κλπ.) και να παρουσιάσουμε προτάσεις πολιτικής out of the box.
Χρειαζόμαστε τελικά «μια άλλη Αριστερά» από μηδενική βάση, μια άλλη «Αριστερά του δικού μας 30%» που θα υπάρξει μόνο, αν την φτιάξουμε από την αρχή.
(O Διονύσης Τεμπονέρας είναι Δικηγόρος – Εργατολόγος)
