Η είδηση ότι ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν συνεχάρη τηλεφωνικά τον Βρετανό πρωθυπουργό Κ. Στάρμερ επειδή προανήγγειλε αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους αν ο Νετανιάχου δεν αναθεωρήσει την στρατηγική του μας αφορά. Δείχνει ότι η Αγκυρα θέλει να πρωταγωνιστήσει στη δημιουργία ενός διεθνούς κινήματος υπέρ των Παλαιστινίων με ορόσημο τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, το τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου. Τότε, ο Γάλλος πρόεδρος Εμμ. Μακρόν θα διακηρύξει ότι η χώρα του, η δεύτερη μεγαλύτερη στην ΕΕ, αναγνωρίζει ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Είναι πιθανό να τον ακολουθήσει ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, ενώ εξετάζουν αυτό το ενδεχόμενο η Μάλτα και το Βέλγιο. Εχουν προηγηθεί Ισπανία-Ιρλανδία-Σλοβενία, πριν από μια δεκαετία περίπου η Σουηδία, πριν γίνουν κράτη-μέλη της ΕΕ η Βουλγαρία, η Κύπρος, η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Σλοβακία.
Το βήμα που προετοιμάζει ο Μακρόν θα δημιουργήσει πολύ ισχυρή δυναμική κατά του Νετανιάχου σε παγκόσμιο επίπεδο, σε μια συγκυρία στην οποία ακόμη και μέσα στο Ισραήλ ενισχύονται οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις και μεγαλώνει η ντροπή για τη λιμοκτονία στη Γάζα.
Μέσα σε ένα τέτοιο διεθνές περιβάλλον, η ήπια στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη απέναντι στη βαρβαρότητα Νετανιάχου σε βάρος των Παλαιστινίων και η προστασία της συμμαχίας με το Ισραήλ αναμένεται να προκαλέσει πολύ εντονότερες αντιδράσεις στο εσωτερικό από όσες εκδηλώνονται σήμερα.
Ειδικά εφόσον κυριαρχήσει η επιθετική διάθεση του υπουργού Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδη που κατήγγειλε την προοδευτική αντιπολίτευση ότι υποστηρίζει την Τουρκία υπονομεύοντας την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία. Το γεγονός ότι ούτε άμεσα ούτε έμμεσα αποδοκιμάστηκε από το Μέγαρο Μαξίμου δείχνει ότι, το λιγότερο, είναι αποδεκτή η προσέγγισή του από το επιτελείο του πρωθυπουργού.
Γι αυτό, άλλωστε, δεν υπήρξε αντίδραση από το ΥΠΕΞ όταν ο Ισραηλινός πρέσβης Ν. Κατζ επέπληξε δημόσια τον Δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα ότι δεν κάνει όσα πρέπει για να προστατευτούν οι Ισραηλινοί τουρίστες από μειοψηφίες.
Ειρωνείες για τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης καλλιτεχνών και ομάδων πολιτών στον παλαιστινιακό λαό
Δεν είναι μόνο ότι από την πλευρά της κυβέρνησης αποφεύγουν την κριτική στο καθεστώς Νετανιάχου. Είναι και οι ειρωνείες για τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης καλλιτεχνών και ομάδων πολιτών στον παλαιστινιακό λαό, οι απαράδεκτοι συμψηφισμοί με τις διαμαρτυρίες που δεν γίνονται για την τουρκική κατοχή στην Κύπρο, η αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση με αδιανόητους ισχυρισμούς για ανοχή στην Χαμάς όταν κόμματα και πολιτικοί σηκώνουν τους τόνους κατά της κυβερνητικής ανοχής απέναντι στο Ισραήλ.
Το αν και πότε η συλλογική αμηχανία και απορία για την απάθεια της κυβέρνησης απέναντι στην γενοκτονία που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γάζα θα μετατραπεί σε οργή και θα εκδηλωθεί με δυναμικό τρόπο είναι κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Η «αυτοδικία» στη Σύρο σε βάρο Ισραηλινών τουριστών έδειξε πόσο εύκολο είναι να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα.
Αυτό που θεωρείται σίγουρο είναι ότι τα διλήμματα θα γίνουν αμείλικτα τον Σεπτέμβριο και δεν θα αρκεί η επίκληση της ουδετερότητας του Γερμανού καγκελάριου ως θετικό παράδειγμα ηγεσίας γιατί ο Φ. Μερτς αποδυναμώνεται πολιτικά όλο και περισσότερο.
