Ο Γιώργος Φλωρίδης μας έχει συνηθίσει σε προκλητικές δηλώσεις ακροδεξιού χαρακτήρα. Ποιος θα ξεχάσει εκείνο το περιβόητο «όποιος μιλάει για μπαζώματα είναι τα μπάζα»; Κατά συνέπεια δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης εκστόμισε από το βήμα της Βουλή την αθλιότητα ότι η αντιπολίτευση εξυπηρετεί την Τουρκία, επειδή με τις κινητοποιήσεις της υπέρ της Παλαιστίνης υπονομεύει τη συμμαχία της Ελλάδας με το Ισραήλ. Το ότι ο Φλωρίδης προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να μας παραξενεύει. Ο νεοφώτιστος είναι πάντα ο πιο φανατικός.
Η κάλυψη
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί ένας κεντρογενής πολιτικός σαν τον Φλωρίδη κάνει τόσο ακραίες δηλώσεις. Το ερώτημα είναι αν οι διατυπώσεις Φλωρίδη αποτυπώνουν κατά κύριο λόγο μια προσωπική στάση ή υλοποιούν την κυβερνητική γραμμή.
Μια πρώτη έμμεση απάντηση δόθηκε χτες από την άρνηση της κυβέρνησης να τον αποπέμψει, όπως ζήτησε η προοδευτική αντιπολίτευση. Η οριστική απάντηση δόθηκε σήμερα από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο στο μπρίφινγκ ο οποίος έδωσε κάλυψη στον Φλωρίδη. Ο Παύλος Μαρινάκης δήλωσε κατηγορηματικά ότι «δεν υπάρχει κανένα ζήτημα για τον κύριο Φλωρίδη, ούτε αποπομπής του ούτε οτιδήποτε από αυτά τα οποία ακούσαμε».
Σε ό,τι αφορά δε αυτό καθαυτό το περιεχόμενο των δηλώσεων Φλωρίδη, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χρησιμοποίησε ηπιότερες εκφράσεις, αλλά μια προσεκτική ανάγνωση όσων ανέφερε, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι επί της ουσίας δεν διαφοροποιήθηκε. Ο Μαρινάκης είπε ότι «δεν θεωρεί η κυβέρνηση, ούτε κανένας από εμάς, ότι υπάρχει κόμμα στη χώρα το οποίο είναι φιλοτουρκικό ή έχει τέτοιες διαθέσεις. Να το ξεκαθαρίσουμε. Ή ότι εκφράζει μια πολιτική, η οποία με πρόθεση τουλάχιστον, βλάπτει τα εθνικά συμφέροντα, η κυβέρνηση δεν θεωρεί ότι υπάρχει φιλοτουρκικό κόμμα στην Ελλάδα ή κάποιος βλάπτει τα εθνικά συμφέροντα».
Προσέθεσε όμως: «Πρώτον, ότι με πολλές τους τοποθετήσεις δεν κάνουν αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, αλλά στη χώρα, χρησιμοποιώντας ψέματα ή μισές αλήθειες και συκοφαντώντας την ίδια τους τη χώρα. […] Και το δεύτερο, ότι πολλές από τις φορές που στο πλαίσιο των ιδεοληψιών τους και της μανίας τους να παραστήσουν τους ανθρωπιστές, λες και υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο ανθρωπιστές σε αυτή τη χώρα, δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να μην συγκλονίζεται με την εικόνα παιδιών να κινδυνεύουν να πεθάνουν από ασιτία, να κινδυνεύουν να χαθούν, να σκοτωθούν. Δεν υπάρχει άνθρωπος, ο οποίος να μη συγκλονίζεται και με τα παιδιά στην Παλαιστίνη και με τα παιδιά στην Ουκρανία, όμως και με όλα τα παιδιά του κόσμου και τους ανθρώπους σε αυτόν τον κόσμο. Στο πλαίσιο, όμως, αυτής της υπερβολής τους, για να δείξουν ότι είναι «παραπάνω ανθρωπιστές» ενώ είναι υποκριτές, στην πραγματικότητα ναι, χωρίς να το καταλαβαίνουν (;), το καταλαβαίνουν, αλλά δεν τους ενδιαφέρει; Διακινδυνεύουν μια πολύ σημαντική παράμετρο, που είναι η εξωτερική πολιτική της χώρας, οι σύμμαχοι της χώρας, τα συμφέροντα της χώρας. Τα συμφέροντα της χώρας δεν μπορούμε να τα διακινδυνεύουμε». Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι ο Φλωρίδης εξέφρασε με τον προσωπικό του ακατέργαστο τρόπο την κυβερνητική γραμμή.
Η ταύτιση του Ισραήλ
Με τις δηλώσεις Μαρινάκη και Φλωρίδη αποσαφηνίστηκαν δύο βασικές πτυχές της κυβερνητικής πολιτικής. Η πρώτη είναι ότι η κυβέρνηση θα παραμείνει ο πιο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ στην ΕΕ, παρά τη διεθνή κατακραυγή για τη γενοκτονία. Την ώρα που η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία και ο Καναδάς ανακοινώνουν ότι θα αναγνωρίσουν το κράτος της Παλαιστίνης για να ασκήσουν πίεση στον Νετανιάχου, ο Μητσοτάκης μένει στις εκκλήσεις για την ειρήνη χωρίς κάνει κάτι στην πράξη για να πιέσει τον καταζητούμενο από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο πρωθυπουργό του Ισραήλ. Μπορείς να κάνεις όσες ωραίες εκκλήσεις θες. Αυτές τις ώρες όμως μετράνε οι πράξεις. Η συνεχιζόμενη στήριξη στο Ισραήλ δεν εγείρει μόνο τεράστια ηθικά ζητήματα -είναι ντροπή για οποιοδήποτε δημοκρατική χώρα να ανέχεται ή να στηρίζει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Εξίσου σημαντική είναι και η διπλωματική διάσταση. Μια χώρα του μεγέθους της Ελλάδας δεν έχει τίποτα να κερδίσει από την κατάλυση της διεθνούς νομιμότητας και την επιβολή του νόμου του ισχυρότερου. Αν το διεθνές δίκαιο δεν ισχύει στη Γάζα, δεν ισχύει ούτε στο Αιγαίο.
Εθνικόφρονες και μιάσματα
Η δεύτερη πλευρά της κυβέρνησης όπως διατυπώθηκε από τους Μαρινάκη και Φλωρίδη είναι η επαναφορά άθλιων διχαστικών σχημάτων της μετεμφυλιακής περιόδου, τότε που το κράτος χώριζε τους πολίτες σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα». Αυτόν τον απαράδεκτο διαχωρισμό έκανε ο Φλώριδης και τον επανέλαβε ο Μαρινάκης. Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση ταυτίζει της πολιτικές επιλογές και τις ιδιοτελείς σκοπιμότητές της με το εθνικό συμφέρον. Δεν κατηγορούνται για «αντεθνική στάση» όσοι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστών; Δεν ήταν «πουτινάκια» όσοι διαφώνησαν με την αποστολή όπλων στην Ουκρανία; Και δεν είχε κατηγορηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για μειοδοσία το 2023 λόγω των μειονοτικών βουλευτών του; Το σχήμα έχει επαναληφθεί πολλές φορές για να είναι συμπτωματικό.
Η πραγματικότητα είναι ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα γνωστά δημαγωγικά εργαλεία της μετεμφυλιακής Δεξιάς και της σύγχρονης Ακροδεξιάς, την ώρα που κάνει μαθήματα μετριοπάθειας και αυτοπαρουσιάζεται ως ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του Κέντρου. Πέρα από την προφανή υποκρισία, η επαναφορά των άθλιων διαχωρισμών του παρελθόντος αποτελεί ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι για τη δημοκρατία.
