Όταν γραφεί η Ιστορία της εποχής μας, τα πρακτικά της σημερινής συζήτησης της Βουλής για τα εξοπλιστικά θα αποτελέσουν μιας πρώτης τάξεως ιστορική πηγή. Γιατί η σημερινή δεν ήταν μια συνήθης κοινοβουλευτική διαδικασία. Πέρα από τη συζήτηση για το γιγάντιο εξοπλιστικό πρόγραμμα των 28 δισ., οι ομιλίες του πρωθυπουργού και των πολιτικών αρχηγών αποτύπωσαν τις δραματικές αλλαγές που συντελούνται παγκοσμίως σε γεωπολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Ταυτόχρονα, όσα ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σηματοδότησαν την έναρξη μιας νέας περιόδου όχι μόνο για τις Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά συνολικά για την οικονομία και το κράτος. Ακολουθώντας τη διεθνή τάση, η Ελλάδα μπαίνει στην εποχή των πολεμικών ανταγωνισμών, της κούρσας των εξοπλισμών και της αβεβαιότητας.
Αναδιατάσσεται ο παγκόσμιος χάρτης
Στην ομιλία του ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στις ραγδαίες αλλαγές που συμβαίνουν στον κόσμο για να δικαιολογήσει την απόφασή του να προχωρήσει η Ελλάδα στο γιγάντιο εξοπλιστικό πρόγραμμα των 28 δισ.. Συγκεκριμένα, ο Μητσοτάκης επισήμανε ότι «σε μια πραγματικότητα όπου ο παγκόσμιος χάρτης των γεωπολιτικών συμφερόντων αναδιατάσσεται, συχνά με τρόπο δραματικό, με πολέμους οι οποίοι πλέον αμφισβητούν σύνορα και διεθνές δίκαιο». Υπογράμμισε δε ότι «στην Ευρώπη η συνεχιζόμενη κρίση, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, δοκιμάζει όλη την αρχιτεκτονική ασφάλειας μετά τον Ψυχρό Πόλεμο». Προσέθεσε ότι «αυτή τη φορά δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιφερειακές εξάρσεις. Έχουμε να κάνουμε με κομμάτια ενός δυσεπίλυτου γρίφου που αφορά ευρύτερες μετατοπίσεις ισχύος, όχι μόνο γεωπολιτικής και στρατιωτικής, αλλά και οικονομικής και τεχνολογικής, με εξελίξεις που μεταβάλλουν τις διεθνείς σχέσεις και επαναξιολογούν παραδοσιακές συμμαχίες». Σημείωσε ακόμα το ότι «η αμυντική αντίληψη της νέας ηγεσίας των ΗΠΑ φαίνεται να διαφοροποιείται σε σχέση με τον ρόλο του ΝΑΤΟ».
Οι ευθύνες της κυβέρνησης
Χρησιμοποιώντας διπλωματικούς ευφημισμούς , ο Μητσοτάκης έθιξε όντως τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας. Ωστόσο δεν αναφέρθηκε στο πώς φτάσαμε στο σημερινό σημείο, δηλαδή δεν μίλησε ούτε για τις ευθύνες της Δύσης ούτε για το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η δική του εξωτερική πολιτική. Ο πρωθυπουργός δεν είπε ότι πέρα από τη βάρβαρη εισβολή του Πούτιν, στο ουκρανικό οι ΗΠΑ έχουν βαρύτατες ευθύνες για την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης που κατέληξε στον πόλεμο. Δεν είπε ότι οι (σύμμαχοι μας) ΗΠΑ πρώτες και καλύτερες κουρέλιασαν το διεθνές δίκαιο, από τη Μέση Ανατολή έως τη Λατινική Αμερική, οδηγώντας τον κόσμο στο νόμο της ζούγκλας, Δεν είπε (εννοείται) τίποτα για τη γενοκτονία του Νετανιάχου στη Γάζα, τον οποίο έσπευσε να συναντήσει παρά το ένταλμα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
Κυρίως όμως δεν είπε ότι λόγω της εξωτερικής πολιτικής του, η Ελλάδα μπαίνει στη νέα εποχή με τους χειρότερους δυνατούς όρους. Λόγω της ταύτισής της με τον Μπάιντεν η κυβέρνηση έχασε πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο και πλέον δεν έχει μόνιμο δίαυλο συνεννόησης με τον Λευκό Οίκο. Επιπλέον, ακολουθώντας μια εξωτερική πολιτική με το βλέμμα στο εκλογικό ακροατήριό της, η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να κρατήσει ανοιχτή οποιαδήποτε διαδικασία επίλυσης της αντιπαράθεσης με την Τουρκία.
Ο νέος κόσμος
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο νέος κόσμος που αναδύεται, είναι τελείως διαφορετικός από τον κόσμο που ξέραμε ως σήμερα. Η ανατροπή της αμερικανικής πολιτικής από τον Τραμπ σηματοδότησε το τέλος του παγκόσμιου συστήματος έτσι όπως αυτό διαμορφώθηκε κατ’ αρχάς από το 1945 και στη συνέχεια από το1989. Το σηματοδοτεί μεν η πολιτική Τραμπ, αλλά δεν είναι αυτή που τις προκαλεί. Αφετηρία τους αποτελεί η οικονομική υποχώρησης των ΗΠΑ και η ανάδυση νέων παγκόσμιων δυνάμεων, με προεξάρχουσα την Κίνα. Η πολιτική Τραμπ συνιστά την προσπάθεια των ΗΠΑ να ξανακερδίσουν το παιχνίδι, αλλάζοντας τους κανόνες του. Στον νέο κόσμο που αναδύεται:
- Οι διεθνείς οργανισμοί έχουν ελάχιστη σημασία (μικρότερη και από αυτή που είχαν τα τελευταία χρόνια), ενώ η ίδια η έννοια της γεωπολιτικής πολυμέρειας περνάει στα αζήτητα.
- Το διεθνές δίκαιο δεν έχει θέση ούτε ως πρόφαση στη νέα «συναλλακτική» αντίληψη των διεθνών σχέσεων, η οποία καθορίζεται αποκλειστικά από το συσχετισμό ισχύος.
- Τα κράτη μπαίνουν σε μια θηριώδη κούρσα εξοπλισμών και δίνουν προτεραιότητα στην πολεμική βιομηχανία. Πέρα από τα λογιστικά τρυκ που συμφώνησαν τα κράτη μέλη της ΕΕ, η ραγδαία άνοδος των στρατιωτικών δαπανών θα σημάνει περιορισμό των δαπανών για το κοινωνικό κράτος και την πράσινη μετάβαση.
- Η αποσταθεροποίηση και η αβεβαιότητα για το αύριο μετατρέπονται σε «σταθερές» της παγκόσμιας κατάστασης.
- Η κατάλυση της πολυμέρειας, η απίσχναση του διεθνούς δικαίου και η κούρσα των εξοπλισμών αναπόφευκτα θα οδηγήσουν στο ξέσπασμα νέων πολεμικών συγκρούσεων. Η νέα εποχή στην οποία μπαίνουμε, είναι εποχή πολέμων.
Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι αν οι ηγέτες του κόσμου βαδίζουν σαν «υπνοβάτες» προς την καταστροφή, όπως συνέβαινε την περίοδο που προηγήθηκε του Α Παγκοσμίου Πολέμου.
