Οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν την Πλεύση Ελευθερίας να εκτοπίζει το ΠΑΣΟΚ από τη δεύτερη θέση ήταν αναμενόμενες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προκάλεσαν αναστάτωση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Το «τι να κάνουμε» είναι το ερώτημα που κυκλοφορεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στις συζητήσεις μεταξύ βουλευτών, στελεχών και φίλων του ΠΑΣΟΚ αυτές τις μέρες.
Αλλοι καλοπροαίρετα και άλλοι κακοπροαίρετα, καταλογίζουν ευθύνες στην ηγεσία και επισημαίνουν λάθη στρατηγικής αντιπροτείνοντας πιο ριζοσπαστική αντιπολίτευση ή ενίσχυση της κυβερνησιμότητας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Οι υποστηρικτές της πρώτης άποψης θεωρούν ότι το κοινωνικό αίτημα για πολιτική αλλαγή επιβάλλει σκληρές συγκρούσεις, χωρίς αμφιθυμία, και εγκαλούν τον Ν. Ανδρουλάκη ότι τη μια λέει ότι δεν εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη και την άλλη το εξηγεί ενοχικά, δείχνοντας ότι δεν είναι αποφασισμένος για αιματοχυσία.
Όσοι διαφωνούν με αυτή την προσέγγιση αντιτείνουν ότι η επίδειξη αντισυστημισμού βλάπτει το ΠΑΣΟΚ γιατί το κοινό που θέλει μεγάλη αντάρα προτιμά το πρωτότυπο από το αντίγραφο και, επομένως,, σ αυτό το ακροατήριο ο Ν. Ανδρουλάκης δεν μπορεί να ξεπεράσει την Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Το προφανές είναι ότι στην Χαριλάου Τρικούπη υπάρχει προβληματισμός και αμηχανία. Καταλαβαίνουν ότι το να επιμένουν στο στόχο της εκλογικής νίκης και της αυτόνομης πορείας ακούγεται όλο και λιγότερο πειστικό και μαθαίνουν ότι βουλευτές και στελέχη που δέχονται τέτοιες ερωτήσεις στις εμφανίσεις τους στα ΜΜΕ δυσφορούν με την κεντρική «γραμμή».
Η ατζέντα των Τεμπών θα παραμείνει ισχυρή για άγνωστο χρονικό διάστημα. Η προανακριτική για τον Τριαντόπουλο και οι επόμενες, η έναρξη της δίκης, οι κινητοποιήσεις των φοιτητών και οι πρωτοβουλίες των συγγενών.
Όσο τα Τέμπη κυριαρχούν στην επικαιρότητα τόσο η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα έχει μεγάλες ευκαιρίες προβολής και σαγήνης στο αντισυστημικό ακροατήριο.
Συνομιλητής του Ν. Ανδρουλάκη με εμπειρία στον χώρο των δημοσκοπήσεων και της πολιτικής επιστήμης θεωρεί βέβαιη την προσωρινότητα της ανοδικής δυναμικής για την Πλεύση Ελευθερίας με βασικό επιχείρημα ότι αυτό το κόμμα δεν έχει καθόλου κυβερνητικά χαρακτηριστικά και, επομένως, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως εναλλακτική για τη διακυβέρνηση. Θεωρεί, μάλιστα, ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα τρομάξει τον χώρο του κέντρου αν φανεί ότι καθιερώνεται ως αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης και αυτό θα οδηγήσει σε ανατροπή της τωρινής εικόνας.
Το ΠΑΣΟΚ επενδύει στην προγραμματική αντιπολίτευση και προετοιμάζει καμπάνια για την κοινωνική κατοικία, αναγνωρίζοντας τις δραματικές διαστάσεις που έχει προσλάβει το στεγαστικό ζήτημα και αναζητώντας δημοσιονομικά ασφαλείς λύσεις.
Αλλά η δημοσκοπική στασιμότητα δεν φαίνεται αυτή τη στιγμή αναστρέψιμη και όσοι θυμίζουν πόσα κόμματα στο παρελθόν φούσκωσαν απότομα και ξεφούσκωσαν απότομα δεν μπορούν να αγνοήσουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της σημερινής συγκυρίας, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, με αλλοπρόσαλλες ηγεσίες να μην αποτελούν πια έκπληξη και ανορθολογικές επιλογές να κυριαρχούν.
