Εκατομμύρια άνθρωποι όλων των ηλικιών και τάξεων, οικογένειες με παιδιά και κυρίως νέοι κατέκλυσαν τους δρόμους της Αθήνας και όλων των πόλεων της χώρας, απαιτώντας δικαιοσύνη. Απαιτώντας το αυτονόητο σε μία δημοκρατία, κράτος δικαίου και «οξυγόνο». Απαιτώντας να αποκαλυφθεί η αλήθεια για τους λόγους που 57 νέα παιδιά έχασαν τη ζωή τους κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, που γίνονται και επίσημα ακόμα πιο αδιευκρίνιστες μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις για το «μπάζωμα» και την αδυναμία προσδιορισμού του άγνωστου υλικού που μετέφερε η μοιραία αμαξοστοιχία.
Στο δίλημμα εγκληματίες ή ανίκανοι, μετά και το πόρισμα κόλαφος, η κυβέρνηση πασχίζει κυνικά να πείσει πως είναι απλά το δεύτερο. Η εποχή των «αρίστων» και των ικανών διαχειριστών έχει γίνει τέφρα στην πυρόσφαιρα των Τεμπών.
Στην επέτειο από τα δύο χρόνια της τραγωδίας συναντήθηκαν όσα επί έξι χρόνια διακυβέρνησης κρύβονταν κάτω από το χαλί μίας επίπλαστης, ανισοβαρούς και κοντόφθαλμης ευμάρειας και σταθερότητας.
Η ποσοτική συσσώρευση της ακραίας όξυνσης των ανισοτήτων, της βίαιης αναδιανομής πλούτου σε λίγους και εκλεκτούς της εξουσίας, της καταρράκωσης θεσμών και κράτους δικαίου, της αλαζονείας του σαραντατακατό, της διαφθοράς και της καθεστωτικής συγκάλυψης σωρείας σκανδάλων, βρήκε εν τέλει την βαλβίδα αποσυμπίεσής της στην τραγωδία των Τεμπών. Στη μοναδική υπόθεση που έχει κλονίσει οριζόντια την κοινωνία και έχει επιφέρει καίριο πλήγμα στο μαλακό υπογάστριο ακόμα και των μέχρι πρότινος ακραιφνών υποστηρικτών της κυβέρνησης. Όπως εύστοχα σχολίαζε ένας παλιός μαρξιστής, η κοινωνία είναι σαν το γαϊδούρι, δεν ξέρεις ποτέ πότε θα εξαντληθεί η υπομονή του και θα κλωτσήσει.
Και κάπως έτσι ο μέχρι πριν λίγους μήνες «τεφάλ» Πρωθυπουργός έρχεται αντιμέτωπος με τη μαρξιστική συνειδητοποίηση πως η ποσοτική συσσώρευση στρώνει το χαλί για ποιοτική αλλαγή, το πρόσημο της οποίας παραμένει εν προκειμένω άδηλο.
Σε κάθε περίπτωση, η 28η Φεβρουαρίου αποτελεί και επίσημα ορόσημο. Εμβρυουλκό εξελίξεων, γιατί για πρώτη φορά στην εξαετή διακυβέρνηση της ΝΔ τίθεται εν αμφιβόλω η νομιμοποίηση του πρωθυπουργού από τον λαϊκό παράγοντα.
Η χώρα εισέρχεται πλέον σε νέα σελίδα, στην οποία οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας, εν μέσω διεθνούς ακροδεξιάς μετατόπισης, μέχρι στιγμής εξαντλούνται σε έναν απωθητικό διαγκωνισμό μικροηγεμονισμών, κάνοντας ό,τι περνά από το χέρι τους για να είναι ιστορικά απούσες και να αποδειχθούν εγκληματικά ανεύθυνες.
Οι μόνες βεβαιότητες πλέον είναι δύο:
Οι πολιτικές εξελίξεις, χωρίς κανείς να μπορεί να προδικάσει την έκβασή τους. Η ιστορία δεν τελείωσε, μόλις ξεκίνησε.
Και ότι τίποτα δεν θα είναι όπως πριν την 28η Φεβρουαρίου.
Η κυβέρνηση αυτή τη φορά δεν μπορεί ούτε να κουκουλώσει, ούτε να προσπεράσει, ούτε να ξεπεράσει, χωρίς να μεσολαβήσει η κοινωνικά απαραίτητη αποσυμπίεση της λαϊκής ετυμηγορίας - ακόμα και υπό την απειλή της σταθερότητας ή του χάους. Πολλώ δε μάλλον, δεν μπορεί να συνεχίσει σαν να μην τρέχει τίποτα, όπως φαίνεται από την πρώτη γραμμή άμυνας του Μεγάρου Μαξίμου μετά τα συλλαλητήρια, με προανακριτικές ή ακόμα και ανθρωποθυσίες, που έχουν πλέον ξεπεραστεί από το λαϊκό αίτημα
