Όταν ο Αλέξης Χαρίτσης ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του Χρήστου Ράμμου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, σχεδόν όλοι οι αναλυτές έκαναν λόγο για μια έξυπνη κίνηση που ανακάτεψε την τράπουλα στον προοδευτικό χώρο.
Δηλαδή, η κίνηση της Νέας Αριστεράς ερμηνεύτηκε πολιτικά υπό το πρίσμα των συσχετισμών και των ανακατατάξεων εντός της προοδευτικής αντιπολίτευσης.
Στην πορεία όμως ο τόνος άλλαξε γιατί το κυβερνητικό στρατόπεδο έδειξε σφόδρα ενοχλημένο από την υποψηφιότητα του Ράμμου. Η ενόχληση αυτή εκφράστηκε μέσα από την προσπάθεια απαξίωσης του ίδιου του επικεφαλής της ΑΔΑΕ και της επινόησης σκοτεινών κινήτρων πίσω από την υποψηφιότητά του.
Η επίθεση στον Ράμμο
Οι δηλώσεις του Παύλου Μαρινάκης στον Σκάι είναι ενδεικτικές της ενόχλησης της κυβέρνησης. Συγκεκριμένα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστήριξε ότι «δεν είναι και το καλύτερο πράγμα στον κόσμο ο πρόεδρος μιας τόσο σημαντικής Αρχής να είναι πρόταση μιας σειράς από πολιτικά πρόσωπα για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Δεν μας κάνει, δηλαδή, να πιστεύουμε ότι είναι τόσο καλό για τη δουλειά που πρέπει να κάνει στη συγκεκριμένη Αρχή».
Και όσους δεν το έπιασαν, ο Μαρινάκης πρόσθεσε ότι η υποψηφιότητα Ράμμου «επιβεβαιώνει κάποιους οι οποίοι έβλεπαν μία – εγώ θα πω έτσι κομψά – όχι και τόσο αντικειμενική προσέγγιση κάποιων πραγμάτων».
Πέρα από τη δήλωση Μαρινάκη, μια σειρά δημοσιογράφων και αρθρογράφων που εκφράζουν (με το παραπάνω) την κυβερνητική γραμμή εξαπέλυσαν βιτριολικά σχόλια εναντίον του Ράμμου. Ο πιο ακραίος ήταν ο Άρης Πορτοσάλτε ο οποίος είδε στην υποψηφιότητα Ράμμου μια προσπάθεια αποσταθεροποίησης όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και της χώρας.
Το μεγάλο ερώτημα
Οι κυβερνητικές αιτιάσεις είναι καταφανώς έωλες πολιτικά και θεσμικά:
- Είναι αστείος ο ισχυρισμός ότι ένας πρώην δικαστικός δεν μπορεί να αναλάβει το αξίωμα του Προέδρου, όταν η νυν Πρόεδρος είναι πρώην δικαστικός. Το αν κανείς θεωρεί ότι δεν είναι σωστό να εκλέγονται Πρόεδροι πρόσωπα πέρα από τη μαχόμενη πολιτική είναι άλλη υπόθεση -αυτή είναι μια θεμιτή διαφωνία.
- Είναι ακατανόητο για ποιο λόγο η υποψηφιότητα Ράμμου για την Προεδρία δείχνει ότι εκτελεί τα καθήκοντά του στην ΑΔΑΕ με μεροληψία. Όταν προτάθηκαν η Σακελλαροπούλου ή ο Σαρτζετάκης, ισχυρίστηκε κανείς κάτι ανάλογο, δηλαδή ότι οι υποψηφιότητές του αποδείκνυαν ότι είχαν εκτελέσει με μεροληψία τα δικαστικά καθήκοντά τους;
- Είναι προκλητικό να εγκαλείται ο Ράμμος για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων του από την Νέα Δημοκρατία η οποία έκανε ό,τι μπόρεσε για να του δέσει τα χέρια του, με αποκορύφωμα τη σύμπραξή της με τον Βελόπουλο στην αντικατάσταση των μελών της ΑΔΑΕ των οποίων είχε λήξει η θητεία τους.
- Είναι, τέλος, αδιανόητο να διατυπώνονται θεωρίες συνωμοσίας για μια υποψηφιότητα η οποία διατυπώθηκε με όλους του τύπους του συντάγματος και σε μια στιγμή που το θέμα του νέου Προέδρου έχει ανοίξει.
Γιατί όμως η κυβέρνηση δεν έκανε το απλό και αναμενόμενο; Γιατί δεν περιορίστηκε στην απόρριψη της υποψηφιότητας Ράμμου, λέγοντας απλώς ότι δεν τον θεωρεί κατάλληλο για τη θέση; Προς τι αυτή η επίθεση;
Στην Αθήνα υπάρχουν δικαστές
Η απάντηση προφανώς σχετίζεται με το σκάνδαλο των υποκλοπών. Με την επίμονή του στη διαλεύκανση του εγκλήματος ο Ράμμος απέδειξε ότι:
- υπήρξε κυβερνητικό σκάνδαλο υποκλοπών και μάλιστα καραμπινάτο,
- η κυβέρνηση έκανε ότι μπορούσε να το συγκαλύψει,
- ο πρωθυπουργός που εκλέχτηκε υποσχόμενος προσήλωση στους θεσμούς, εντέλει τους καταρράκωσε.
Και τα απέδειξε αυτά όχι ως πολιτικός ακτιβιστής, αλλά κάνοντας τη δουλειά του ως πρόεδρος μια ανεξάρτητης Αρχής. Ο Ράμμος στην πορεία της ζωής του ποτέ δεν ταυτίστηκε με την Αριστερά. Ούτε με την πολιτική είχε σχέση. Δικαστής ήταν και για αυτό επιλέχτηκε στην ΑΔΑΕ. Αυτός όμως είναι ο λόγος που ενοχλεί τόσο το Μαξίμου. Ο Ράμμος δείχνει ότι στην Αθήνα υπάρχουν (ακόμα) δικαστές. Λίγοι βέβαια.
