Δεν ξέρουμε αν ισχύει η παροιμία ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο ή αν ο Αρίστος Δοξιάδης παρέμεινε σε θέσεις που ο Κυριάκος Μητσοτάκης εγκατέλειψε όταν έγινε κυβέρνηση- ή… και τα δυο!
Το σίγουρο είναι ότι ο «υφυπουργός των τριών ημερών» διαφωνεί με τα μέτρα του πρωθυπουργού ζητώντας πως «το πλεόνασμα αυτό δεν πρέπει να μειωθεί με αύξηση των επιδομάτων, αλλά με προσεκτική μείωση των φόρων». Λέει επίσης πως «το πλεόνασμα δημιουργήθηκε και από την αύξηση των εσόδων από αυτούς που πάντοτε δήλωναν το εισόδημα τους. Ο πληθωρισμός οδήγησε σε μεγαλύτερο ονομαστικό εισόδημα για πολλούς, που σημαίνει υψηλότερο φορολογικό συντελεστή, ενώ η πραγματική αγοραστική τους δύναμη δεν αυξήθηκε».
Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΥ ΔΟΞΙΑΔΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:
«Ευκαιρία να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές αυτών που παράγουν.
Πρωτογενές πλεόνασμα της γενικής κυβέρνησης ίσο με 4,8% του ΑΕΠ είχαμε το 2024. Αυτό ανακοινώθηκε σήμερα. Νομίζω πώς είναι το υψηλότερο ποσοστό από το 1981, αν όχι νωρίτερα.
Την εποχή των μνημονίων, θεωρούσαμε επαχθή την απαίτηση των εταίρων για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%. Πρέπει τώρα να χαιρόμαστε;
Από μια άποψη, ναι, αν το πλεόνασμα δημιουργήθηκε κυρίως από την αύξηση των φόρων στα έσοδα των ελεύθερων επαγγελματιών και των μικρών επιχειρήσεων, που μέχρι χθες τα έκρυβαν, αλλά με τα POS αναγκάστηκαν να τα δηλώσουν.
Αλλά το πλεόνασμα δημιουργήθηκε και από την αύξηση των εσόδων από αυτούς που πάντοτε δήλωναν το εισόδημα τους. Ο πληθωρισμός οδήγησε σε μεγαλύτερο ονομαστικό εισόδημα για πολλούς, που σημαίνει υψηλότερο φορολογικό συντελεστή, ενώ η πραγματική αγοραστική τους δύναμη δεν αυξήθηκε.
Η κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν έχει προσαρμόσει τα όρια των φορολογικών συντελεστών σύμφωνα με τον πληθωρισμό (αυτή η υστέρηση ονομάζεται fiscal drag στη βιβλιογραφία).
Όποια και αν είναι η σχετική σημασία των δύο παραγόντων, το πλεόνασμα αυτό δεν πρέπει να μειωθεί με αύξηση των επιδομάτων, αλλά με προσεκτική μείωση των φόρων.
Το μεγαλύτερο φορολογικό εμπόδιο στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας είναι οι πολύ υψηλές εισφορές των μισθωτών που έχουν μεικτό εισόδημα πάνω από 40 χιλ το έτος (με τον όρο εισφορές εννοώ το tax wedge = φόρος εισοδήματος συν ασφαλιστικές εισφορές εργαζόμενου και εργοδότη). Οι επιχειρήσεις πληρώνουν τα εξειδεικευμένα στελέχη πολύ, και τα στελέχη εισπράττουν πολύ λιγότερα.
Γι αυτό: η κυβέρνηση πρέπει το ταχύτερο δυνατό να μειώσει την φορολογική ή/και ασφαλιστική επιβάρυνση των εξειδικευμένων μισθωτών, με μεικτό εισόδημα πάνω από 3 χιλ το μήνα.
Είναι, με διαφορά, το πιο σημαντικό μέτρο για να αυξήσουμε την παραγωγικότητα και το ΑΕΠ στη χώρα μας».
Εξ οικείων τα βέλη...
Τ.Τε.
