Η επίσκεψη Ρούμπιο δυστυχώς δεν οδήγησε σε καμία απτή στήριξη στην Ελλάδα ούτε για τον τερματισμό των τουρκικών προκλήσεων επί του πεδίου (ηλεκτρικό καλώδιο, θαλάσσια πάρκα, νομοσχέδιο Γαλάζιας Πατρίδας), ούτε για να πιεστεί η Τουρκία να συμμετάσχει σε διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου (πρωτοβουλία Γκουτέρρες στο Κυπριακό, επανεκκίνηση ελληνοτουρκικών συνομιλιών για ΑΟΖ). Και ούτε τα μηνύματα που έδωσε ο Ρούμπιο προμηνύουν ότι μια αμερικανική σιωπηρή πρωτοβουλία στο παρασκήνιο για οποιαδήποτε από αυτά τα ζητήματα θα κινείται προς όφελος μας. Τη λέξη διεθνές δίκαιο δεν την είπε ούτε μία φορά και τη λογική «δεν θα επιτρέψουμε πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας» την είχε και ο Κίσινγκερ και χάθηκε το 1/3 της Κύπρου. Ουδόλως προϋποθέτει ότι οι ΗΠΑ θα αποτρέψουν το γκριζάρισμα. Μάλλον απο αυτά που ακούσαμε, σε μια κρίση θα το θεωρήσουν λύση σε λογική ίσων αποστάσεων.
Όπως και αν έχει καλή η επικοινωνία, αλλά Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών θα πρέπει να αναλογιστούν κάποια πράγματα που αφορούν το μέλλον της χώρας: αρκεί να τα δίνουμε όλα και να παραβιάζουμε κάθε αρχή μας, ώστε οι ΗΠΑ να μας συναντάνε, να μας πουλάνε όπλα, να μας χρησιμοποιούν ως βάση και να μας συγχαίρουν ως πυλώνα σταθερότητας και κοιτίδα της Δημοκρατίας;
Τι θα κάνουν με τα καυτά ζητήματα των ελληνοτουρκικών την επόμενη περίοδο; Θυμίζουμε ότι ο Πομπέο επισκέφθηκε μετά βαΐων και κλάδων την Αθήνα για τον 2ο γύρο Στρατηγικού Διαλόγου τον Οκτώβριο του 2019. Και ένα μήνα μετά υπεγράφη το τουρκολιβυκό μνημόνιο με μόνη απάντηση του State Department, μια υποτονική δήλωση.
