Και οι νέες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να χτυπήσει την πρώτη θέση στις εκλογές. Δεν είναι μόνο ο λίγος χρόνος που απομένει έως τις κάλπες, είναι και ότι λιγοστός, ούτε ότι η ανακοίνωση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα θα αφαιρέσει από τη Χαριλάου Τρικούπη εκλογικό χώρο.
Είναι και ότι στις τελευταίες δημοσκοπήσεις που είτε βλέπουν το φως της δημοσιότητας (πχ GPO για τα «Παραπολιτικά» το Σάββατο) το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να κερδίσει παρά μόνο λίγο πάνω από τις μισές απώλειες της Νέας Δημοκρατίας, ενώ ο πρόεδρός του δεν μπορεί να δημιουργήσει εικόνα «πρωθυπουργισιμότητας» παρά τη μικρή άνοδο που εμφανίζει σε ορισμένους δείκτες.
Περισσότερο από τον καθένα την πραγματική κατάσταση τη γνωρίζει η ίδια η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, πολύ περισσότερο έχοντας στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο δίπλα της «μπαρουτοκαπνισμένα» στελέχη του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ (πχ Κώστα Σκανδαλίδη και Κώστα Λαλιώτη αντιστοίχως), αλλά και «δελφίνους» με μεγάλη πολιτική εμπειρία και κρίση όπως η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Παύλος Γερουλάνος και ο Χάρης Δούκας.
Αποτελεί άλλωστε κοινό μυστικό πως πραγματικός στόχος του Νίκου Ανδρουλάκη δεν είναι η πρώτη θέση στις εκλογές. Πραγματικός στόχος είναι η δεύτερη θέση, να είναι δηλαδή μπροστά από τον Αλέξη Τσίπρα που αυτή τη στιγμή επειδή δεν έχει ανακοινώσει την ίδρυση κόμματος οι δημοσκοπήσεις «δεν μετρούν τον ίδιο αλλά -όπως ο ίδιος λέει- τη ...σκιά του» και παρόλα αυτά είναι από τα φαβορί για τη δεύτερη θέση, ενώ υπάρχει και η Μαρία Καρυστιανού παρότι δεν διαθέτει τη δυναμική που είχε δείξει ότι θα έχει.
Για το λόγο αυτό ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιλέγει μια έξυπνη στρατηγική ελπίζοντας ότι αυτή θα αποδώσει: Οξύνει στο έπακρο την αντιπαράθεση με τη Νέα Δημοκρατία και προσωπικά με τον πρωθυπουργό στοχεύοντας στα «αντιδεξιά» αντανακλαστικά παραδοσιακών ψηφοφόρων της Χαριλάου Τρικούπη, συσπειρώνοντας το κόμμα του και αποφεύγοντας να δημιουργήσει εσωκομματικά μέτωπα όπως εν πολλοίς φάνηκε από τις χθεσινές προτάσεις του για τη θέση του γραμματέα του κόμματος και τη σύνθεση του Πολιτικού Συμβουλίου.
Ταυτόχρονα επιλέγει δυο ιδιαίτερα επιθετικές στρατηγικές έναντι του Αλέξη Τσίπρα και της Αριστεράς.
Πρώτον, ταυτίζει απολύτως τον Κυριάκο Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα, κατηγορώντας τον πρωθυπουργό ότι συνεχίζει απλώς όλες τις αρνητικές πλευρές της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που είχε δεσμευτεί να αλλάξει. Ταυτόχρονα ταυτίζει στελέχη των δυο περιόδων, πχ τον Άδωνι Γεωργιάδη με τον Παύλο Πολάκη. Τα έπραξε για παράδειγμα και τα δυο με την ομιλία του με την ομιλία του στο Φόρουμ των Δελφών, αλλά και σε άλλες τοποθετήσεις και ομιλίες του. Στόχος προφανώς οι διαρροές προς το κόμμα Τσίπρα από ψηφοφόρους του συντηρητικού χώρου, κυρίως όμως η δημιουργία μιας «υγειονομικής ζώνης» γύρω από το ΠΑΣΟΚ ώστε να μην υπάρχουν διαρροές προς τα αριστερά του.
Δεύτερο, η επαναφορά της θεωρίας της «χαμένης ψήφου», μιας στρατηγικής που χρησιμοποίησε κατά κόρον ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου προκειμένου να λεηλατήσει τις ψήφους των κομμάτων της αριστεράς-τότε του ΚΚΕ του Χαρίλαου Φλωράκη και του ΚΚΕ εσωτερικού του Λεωνίδα Κύρκου.
Στην πραγματικότητα ο Νίκος Ανδρουλάκης διεξάγει έναν πραγματικό «διμέτωπο αγώνα», με στόχο τόσο τη φθορά της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού, όσο και την πίεση στον Αλέξη Τσίπρα. Μόνο τυχαίο δεν θεωρείται άλλωστε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή έμεινε και παρακολούθησε την ομιλία του Σωκράτη Φάμελλου, ελπίζοντας προφανώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει και θα κατέλθει αυτόνομα στις εκλογές.
Ο πήχης του 17% και η απορρόφηση της Αριστεράς
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προφανώς εκτιμά πως εάν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λάβει ένα ποσοστό πάνω από το 17% όχι μόνο ο ίδιος δεν θα έχει κανένα πρόβλημα παραμονής στην ηγεσία αλλά και θα έχει τη δυνατότητα να ενσωματώσει ένα τμήμα των αριστερών ψηφοφόρων και εν πολλοίς και κάποιων στελεχών της με το δίλημμα «εγώ μπορώ να κερδίσω τον Μητσοτάκη». Στο δε εσωτερικό του μέτωπο θα έχει καθαρίσει άπαξ δια παντός αφού «δελφίνοι» όπως οι Παύλος Γερουλάνος, Χάρης Δούκας και Άννα Διαμαντοπούλου θα έχουν ξεπεραστεί.
Αν μάλιστα το ΠΑΣΟΚ είναι δεύτερο κόμμα με ένα τέτοιο -ή και με μικρότερο- ποσοστό είναι σαφές πως θα επιχειρήσει τον διεμβολισμό της αριστεράς αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές, στις δεύτερες που θα ακολουθήσουν.
Το πρόβλημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη θα είναι όχι απλώς αν το ΠΑΣΟΚ λάβει ένα μικρότερο ποσοστό, αλλά αν δεν είναι δεύτερο κόμμα.
Σε μια τέτοια περίπτωση θα υποστεί αυτά που ο ίδιος προγραμματίζει για τον Αλέξη Τσίπρα και συνολικότερα για την αριστερά. Πολύ περισσότερο καθώς αν το ΠΑΣΟΚ είναι τρίτο κόμμα θα επανέλθει με ένταση το σενάριο για συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη, με ότι αυτό θα συνεπάγεται για τη συνοχή της Χαριλάου Τρικούπη και το μέλλον του νυν προέδρου της.
(Το κείμενο έχει γραφτεί για την εφημερίδα «Απογευματινή» της Δευτέρας)
