Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν ηγετικά στελέχη της σοσιαλδημοκρατίας (και μάλιστα αυτοί που ανακάλυψαν τον «τρίτο δρόμο», να νικήσουν δηλαδή την... Θάτσερ με την πολιτική της... Θάτσερ!) που ήταν από τα πιο βρώμικα πρόσωπα που πέρασαν από την ευρωπαϊκή πολιτική τα τελευταία χρόνια.
Με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του στα «Νέα» ο πρώην «τσάρος» της οικονομίας θυμίζει ποιος είναι ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας που θέλουν να διοικήσει μαζί με τον Τραμπ το Παλαιστινιακό κράτος!
Γράφει μεταξύ άλλων ο Νίκος Χριστοδουλάκης σώζοντας την τιμή που χώρου που ανήκει, καθώς ουδείς άλλος από τη Χαριλάου Τρικούπη έχει τοποθετηθεί, θυμίζοντας τι έχει πράξει ο Τόνι Μπλερ πχ στο Ιράκ (οι υπογραμμίσεις δικές μας):
«Δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει πιο ανήθικη επιλογή στην διεθνή σκηνή, ιδιαίτερα μάλιστα για θέματα ειρήνευσης στην Μέση Ανατολή. Κανείς δεν έχει ξεχάσει ότι ο Μπλερ μαζί με τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους - τον νεότερο – επινόησαν, σχεδίασαν και διεύθυναν τον πόλεμο εναντίον του Ιράκ το 2003 με τα ακατάσχετα ψεύδη περί Όπλων Μαζικής Καταστροφής (ΟΜΚ) που δήθεν κατείχε ο Σαντάμ Χουσεΐν και ετοιμαζόταν να τα στρέψει εναντίον της Δύσης.
Για να επηρεάσει την κοινή γνώμη ο Μπλερ μετήλθε τα πιο αθέμιτα και ανήθικα μέσα (σήμερα θα τα λέγαμε deepfake): έχει πλέον αποδειχτεί ότι ο Μπλερ είχε δώσει ήδη από το 2002 την άνευ όρων συγκατάθεση του στον Μπους για την εισβολή χωρίς να κάνει καμία διασταύρωση για τους πολεμοχαρείς ισχυρισμούς των ΗΠΑ. Για να πείσει τους υπουργούς και τους βουλευτές της κυβέρνησης του για τα ΟΜΚ, φέρνει στο κοινοβούλιο φωτοτυπίες από μία άγνωστη «διατριβή» που δεν άντεξε στην έρευνα ούτε λίγες ώρες και λίγο αργότερα «εξαφανίζεται» ο φυσικός Ντέιβιντ Κέλι που είχε αποκαλύψει στο BBC τα ψέματα του Μπλερ. (Μία αφήγηση αυτών των περιστατικών δίνεται στην ταινία του 2010 «Αόρατος Συγγραφέας» του Ρόμαν Πολάνσκι με τον Πιρς Μπρόσναν).
Σε σύγκριση με την Χαμάς, ο τρομοκρατικός πόλεμος του Μπλερ έχει σκοτώσει συντριπτικά περισσότερους αμάχους, ενώ έχει προκαλέσει μεγάλες αρχαιολογικές και περιβαλλοντικές καταστροφές. Το Ιράκ αλλά και η ευρύτερη περιοχή αποσταθεροποιήθηκε, και τότε «αγιοποιήθηκε» η Αλ Κάϊντα στα μάτια των τζιχαντιστών – από την Μέση Ανατολή και το Πακιστάν έως την Αφρική. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις πολλαπλασιάστηκαν και ήταν γεννήματα του πολέμου που έκαναν οι Μπλερ και Μπους το 2003».
Και συνεχίζει ο Νίκος Χριστοδουλάκης:
«Κάτω από την δημόσια κατακραυγή, ο Τόνι Μπλερ παραπέμπεται το 2009 στην Εξεταστική που διευθύνει ο Τζον Τσίλκοτ. Το πόρισμα βγαίνει τελικά το 2016 και είναι καταπέλτης για τον πρώην Βρετανό πρωθυπουργό, στον οποίο καταλογίζει ότι μπορεί κανείς να φανταστεί: λάθος υπολογισμούς, αγνόηση εμπειρογνωμόνων, ανεπίτρεπτο ρίσκο για την Βρετανία, αχρείαστες καταστροφές, κλπ, κλπ.
Μετά από την ντροπή αυτή όλοι υπέθεταν ότι ο Μπλερ βρίσκεται στο λαγούμι του, αν και είχε ιδρύσει ένα πολύφερνο δικηγορικό γραφείο για συμβουλές στους σεΐχηδες. Μέχρι που πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι – με παρότρυνση Τραμπ - θα αναλάβει μεγάλο ρόλο στην μεταπολεμική περίοδο της Γάζας: Δηλαδή συμβόλαια, συμφωνίες, διαπραγματεύσεις και νέα προξενιά αφαίμαξης και εκμετάλλευσης των Παλαιστινίων. Αυτό θα αποτελέσει μια διαρκή ύβρι στον παλαιστινιακό λαό, τους χιλιάδες σκοτωμένους, αλλά και όποιον θέλει την ειρήνευση στην περιοχή βασισμένη στην συνύπαρξη των δύο κρατών. Μην απορήσετε αν προταθεί και αυτός για το περίφημο Νόμπελ Ειρήνης».
Αυτά- Για να ξέρουμε όσοι δεν γνωρίζουμε!
Το άρθρο του Νίκου Χριστοδουλάκη στα «Νέα» έχει ως εξής:
Η ύβρις του Τόνι Μπλερ
Λέγεται συχνά ότι στην διεθνή πολιτική σκηνή δεν μετράνε το δίκαιο και οι ηθικές αξίες αλλά μόνο η ισχύς και τα συμφέρονται της κάθε εμπλεκόμενης πλευράς. Προφανώς υπάρχουν πολλές περιπτώσεις επαλήθευσης αυτής της κυνικής υπόθεσης και πολύ λιγότερες όπου μπορεί κανείς να την αμφισβητήσει και να βρει κάποια ψήγματα ηθικής σε γεωπολιτικές διενέξεις. Ακόμα και έτσι όμως υπάρχουν κάποια γλίσχρα όρια δικαίου, τα οποία δεν πρέπει να παραβιαστούν αλλιώς η συμφωνία θα είναι επιλήψιμη και διάτρητη μέχρι τελικά να ξηλωθεί από όσους θεωρούν ότι τους αδικεί.
Ακριβώς τέτοια είναι η περίπτωση σύμφωνα με την οποία ο Τόνι Μπλερ θα έχει σημαίνοντα διευθυντικό ρόλο στην εκεχειρία και την ανοικοδόμηση στην Γάζα. Δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει πιο ανήθικη επιλογή στην διεθνή σκηνή, ιδιαίτερα μάλιστα για θέματα ειρήνευσης στην Μέση Ανατολή. Κανείς δεν έχει ξεχάσει ότι ο Μπλερ μαζί με τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους - τον νεότερο – επινόησαν, σχεδίασαν και διεύθυναν τον πόλεμο εναντίον του Ιράκ το 2003 με τα ακατάσχετα ψεύδη περί Όπλων Μαζικής Καταστροφής (ΟΜΚ) που δήθεν κατείχε ο Σαντάμ Χουσεΐν και ετοιμαζόταν να τα στρέψει εναντίον της Δύσης.
Για να επηρεάσει την κοινή γνώμη ο Μπλερ μετήλθε τα πιο αθέμιτα και ανήθικα μέσα (σήμερα θα τα λέγαμε deepfake): έχει πλέον αποδειχτεί ότι ο Μπλερ είχε δώσει ήδη από το 2002 την άνευ όρων συγκατάθεση του στον Μπους για την εισβολή χωρίς να κάνει καμία διασταύρωση για τους πολεμοχαρείς ισχυρισμούς των ΗΠΑ. Για να πείσει τους υπουργούς και τους βουλευτές της κυβέρνησης του για τα ΟΜΚ, φέρνει στο κοινοβούλιο φωτοτυπίες από μία άγνωστη «διατριβή» που δεν άντεξε στην έρευνα ούτε λίγες ώρες και λίγο αργότερα «εξαφανίζεται» ο φυσικός Ντέιβιντ Κέλι που είχε αποκαλύψει στο BBC τα ψέματα του Μπλερ. (Μία αφήγηση αυτών των περιστατικών δίνεται στην ταινία του 2010 «Αόρατος Συγγραφέας» του Ρόμαν Πολάνσκι με τον Πιρς Μπρόσναν).
Σε σύγκριση με την Χαμάς, ο τρομοκρατικός πόλεμος του Μπλερ έχει σκοτώσει συντριπτικά περισσότερους αμάχους, ενώ έχει προκαλέσει μεγάλες αρχαιολογικές και περιβαλλοντικές καταστροφές. Το Ιράκ αλλά και η ευρύτερη περιοχή αποσταθεροποιήθηκε, και τότε «αγιοποιήθηκε» η Αλ Κάϊντα στα μάτια των τζιχαντιστών – από την Μέση Ανατολή και το Πακιστάν έως την Αφρική. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις πολλαπλασιάστηκαν και ήταν γεννήματα του πολέμου που έκαναν οι Μπλερ και Μπους το 2003.
Κάτω από την δημόσια κατακραυγή, ο Τόνι Μπλερ παραπέμπεται το 2009 στην Εξεταστική που διευθύνει ο Τζον Τσίλκοτ. Το πόρισμα βγαίνει τελικά το 2016 και είναι καταπέλτης για τον πρώην Βρετανό πρωθυπουργό, στον οποίο καταλογίζει ότι μπορεί κανείς να φανταστεί: λάθος υπολογισμούς, αγνόηση εμπειρογνωμόνων, ανεπίτρεπτο ρίσκο για την Βρετανία, αχρείαστες καταστροφές, κλπ, κλπ.
Μετά από την ντροπή αυτή όλοι υπέθεταν ότι ο Μπλερ βρίσκεται στο λαγούμι του, αν και είχε ιδρύσει ένα πολύφερνο δικηγορικό γραφείο για συμβουλές στους σεΐχηδες. Μέχρι που πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι – με παρότρυνση Τραμπ - θα αναλάβει μεγάλο ρόλο στην μεταπολεμική περίοδο της Γάζας: Δηλαδή συμβόλαια, συμφωνίες, διαπραγματεύσεις και νέα προξενιά αφαίμαξης και εκμετάλλευσης των Παλαιστινίων. Αυτό θα αποτελέσει μια διαρκή ύβρι στον παλαιστινιακό λαό, τους χιλιάδες σκοτωμένους, αλλά και όποιον θέλει την ειρήνευση στην περιοχή βασισμένη στην συνύπαρξη των δύο κρατών. Μην απορήσετε αν προταθεί και αυτός για το περίφημο Νόμπελ Ειρήνης.
