Πολλοί ερευνητές και πολλές μελέτες αναζητούν την απάντηση στο ερώτημα γιατί ανεβαίνει η Ακροδεξιά στην άνοδο της μετανάστευσης και στη δήθεν επικράτηση της woke ατζέντας. Πομφόλυγες αντί ανάλυσης.
Αλλού είναι το πρόβλημα. Σύμφωνα με την έρευνα της διανΝΕΟσις που πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2024 η ανασφάλεια και η απογοήτευση καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις (με 49,9% και 44,3% αντίστοιχα στις συνολικές αναφορές) όσον αφορά την πρόβλεψη των πολιτών για το μέλλον τους, ακολουθούν τα συναισθήματα του θυμού (29,7%) και της ντροπής (16,8%). Από τα θετικά συναισθήματα, μόνο η αισιοδοξία καταφέρνει να καταταγεί σχετικά ψηλά, στην τέταρτη θέση, με 21,7%, ενώ η υπερηφάνεια (12,4%), η σιγουριά (10,3%) και η αυτοπεποίθηση (7,9%) βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης. Αυτή η άσχημη εικόνα αντανακλάται και στο γεγονός πως κάτω από 1 στους 3 (27,4%) θεωρούν τη δημοκρατία στη χώρα «ισχυρή», ενώ το 35% τη θεωρούν «ασθενή», με άλλο ένα 37,2% να βρίσκεται στη μέση. Όσον αφορά του που θα βρίσκεται η χώρα μετά από 10 χρόνια το 56,7% πιστεύει πως η χώρα θα έχει μειώσει τη διεθνή επιρροή της και σχεδόν οι μισοί (44,9) πιστεύουν πως θα είναι μια χώρα με πολλούς μετανάστες.
Αξίζει πάντως να τονιστεί πως στις ερωτήσεις για ζητήματα που αφορούν αξιακούς μετασχηματισμούς παρατηρούνται θετικές στάσεις απέναντι στα ομόφυλα ζευγάρια, στην ισότητα των γυναικών, στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά ακόμη και στο μεταναστευτικό. Μόνο το 17,7% το 2024 έναντι 41,7% το 2019 θεωρεί το μεταναστευτικό απειλή, ενώ τέσσερεις στους δέκα (40,4%) θεωρούν τη μετανάστευση «κάτι καλό». Οι φόβοι από αυτήν μεταφέρονται στο οικονομικό πεδίο κατά τον Παναγή Παναγιωτόπουλο. Η οικονομική (ακρίβεια) και η επαγγελματική ανασφάλεια και όχι το μεταναστευτικό, η κρίση εμπιστοσύνης στις δημοκρατίες και όχι η όποια woke ατζέντα αποτελούν την εύφλεκτο ύλη για ν’ ανάψει η ακροδεξιά φωτιά στην Ελλάδα.
Τα ελληνικά ακροδεξιά κόμματα αθροίζουν γύρω στο 15%. Δεν το λες και λίγο. Το πρόβλημα της ελληνικής Ακροδεξιάς είναι η απουσία μιας ισχυρής ενωτικής προσωπικότητας. Θα μπορούσε να είναι ο Μάκης Βορίδης, αλλά αυτός κάηκε στο ζέσταμα των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης. Επίσης τής λείπει μια ιδεολογική συνοχή και ταυτότητα, που έδιναν στην ευρωπαϊκή Ακροδεξιά στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, προσωπικότητες, όπως ο Σαρλ Μωράς και ο Μορίς Μπαρές, αλλά ακόμη και ο χαμηλού επιπέδου Γεωργαλάς στα καθ’ ημάς. Αυτή η απουσία αντισταθμίζεται από το γεγονός πως, κυρίως η ΝΔ αλλά και τμήματα της ελληνικής Κεντροαριστεράς σε πολλά σημεία, ιδίως στο μεταναστευτικό και στα λεγόμενα «εθνικά» θέματα (πχ. Πρέσπες), «διολισθαίνουν» σε ακροδεξιές θέσεις. Εδώ ελλοχεύει ο πραγματικός κίνδυνος. Η Κεντροδεξιά για άγρα ψήφων και η «Κεντροαριστερά» για να κτυπήσει τη ΝΔ να διολισθαίνουν σε ακροδεξιές θέσεις. Η πέραν του Κέντρου κυβερνώσα Αριστερά καλείται να αντιδράσει. Τι τα έχει τα Ινστιτούτα!
ΥΓ1: Και ναι, δεν μπορεί να υπάρχει σοβαρός επιστήμονας που να αρνείται πως οι ΑΝΕΛ ήταν ένα ακροδεξιό κόμμα.
ΥΓ2: Στη μνήμη του αξέχαστου Κωνσταντίνου Τσουκαλά που πάντοτε μας υπενθύμιζε πως ο καπιταλισμός είναι ταξικό και άνισο σύστημα.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι κοινωνιολόγος, συγγραφέας-Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Τα Νέα")
