Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ τελείωσε με μια πολιτική απόφαση που χωράει τους πάντες αλλά δεν εξασφαλίζει τίποτε.Το πρόβλημα στο οποίο εγκλωβίστηκαν τόσο η προοδευτική όσο και η συντηρητική πτέρυγα του κόμματος προέκυψε από την ανάγκη δέσμευσης με Συνεδριακή απόφαση ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί μετεκλογικά με την ΝΔ. Ο ετεροπροσδιορισμός και η αρνητική τοποθέτηση είναι εξ αρχής περιοριστικό στοιχείο.
Όπως το Συνέδριο της Νέας Αριστεράς επικεντρώθηκε στο «ναι η όχι με τον Τσίπρα» έτσι και το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίστηκε από την ανάγκη απάντησης στο ερώτημα «σύμπραξη μετεκλογικά με την ΝΔ η όχι». Προφανώς δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά .Και τα δυο ερωτήματα είναι υπαρκτά. Μόνο που καμμία απάντηση δεν διασφαλίζει την ενότητα όπως μας διδάσκει η εμπειρία. Η νέα κρίση της Νέας Αριστεράς είναι σε εξέλιξη. Του ΠΑΣΟΚ έπεται.
Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ η προοδευτική πτέρυγα του κόμματος τοποθετήθηκε απέναντι στην ΝΔ απο πεποίθηση και η συντηρητική εξ ανάγκης. Οι κρίσεις σπάνια κορυφώνονται μέσα στα Συνέδρια, ξεσπούν αργότερα. Και καμμία απόφαση Συνεδρίου δεν είναι απαραβίαστη , πάντα βρίσκονται μονοπάτια και αιτιολογίες παράκαμψης της . Όπως είπε ο Τασος Γιαννίτσης «Αν η κοινωνική πραγματικότητα και η πολιτική είναι τέτοια που χρειαστεί να συμπράξουν οι πολιτικές κομματικές δυνάμεις, όποιες και αν είναι αυτές, θα αναγκαστούν να το κάνουν» .
Πόσο μάλλον όταν ένα μεγάλο μέρος του ΠΑΣΟΚ , ανεξαρτήτως αν εξ ανάγκης εμφανίζεται να υιοθετεί μια αρνητική στάση απέναντι στην συγκυβέρνηση με την ΝΔ, είναι γνωστό ότι την επιθυμεί σφόδρα ή είναι έτοιμο από καρό να συγκατανεύσει. Θα επιστρατευτούν ως δικαιολογητική βάση η σωτηρία του Έθνους, η υπευθυνότητα της παράταξης, διεθνή παραδείγματα όπως της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας , ο τουρκικός κίνδυνος και άλλα πολλά. Η πίεση που θα υποστεί η προοδευτική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ θα είναι ασφυκτική .
Το πρόβλημα ξεκίνησε από την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ αλλά και της άλλης αριστερής αντιπολίτευσης να τοποθετηθούν θετικά απέναντι στο παλλαϊκό αίτημα της απομάκρυνσης της κυβέρνησης Μητσοτάκη, . Να ξεδιπλώσουν το σχέδιο με το οποίο θα πραγματοποιηθεί η έξωση , αντι να αναλώνονται σε όρκους αυτονομίας και ελάχιστα ελκυστικές υποσχέσεις ότι δεν θα γίνουν συμπλήρωμα η παρακολούθημα κανενός. Ουδείς ψηφίζει η στρατεύεται με κάποιον για αυτό που δεν θα κάνει, θέλει να ξέρει τι και πως θα το κάνει. Οι πολίτες περίμεναν δυο χρόνια από τις δυνάμεις της προοδευτικής αντιπολίτευσης να επιδιώξουν ρεαλιστική λύση σύμπραξης της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς , της πληθυντικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας αυτού του χώρου που στην Ελλάδα χαρακτηρίζουμε ως προοδευτική παράταξη. Το ΠΑΣΟΚ είχε μια ουρανοκατέβατη ευκαιρία όταν λόγω της κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε κοινοβουλευτικά σε αξιωματική αντιπολίτευση .
Σπατάλησε τον χρόνο και την ευκαιρία αγνοώντας το αίτημα για ενότητα και διαμόρφωση ενωτικής εναλλακτικής μετρήσιμης πρότασης απέναντι στην Δεξιά. Η θετική του πρόταση διεξόδου ήταν η νίκη του με μια ψήφο διαφορά, πρόταση υπερφίαλη και ανέφικτη που δεν πάταγε στην γη αλλά γύριζε στον αέρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θυμήθηκε τις άλλες δυνάμεις λίγο πριν το Συνέδριο του και σαν κίνηση αντιπερισπασμού μπροστά στην δυναμική εμφάνιση του Τσίπρα. Βλέποντας επίσης το αδύνατο της νίκης με μια ψήφο , μετρίασε τις φιλοδοξίες της και ζήτησε ισχυρό διψήφιο ποσοστό. Πάλι μπροστά στον φόβο του Τσίπρα αντί να επικεντρωθεί στην ήττα Μητσοτάκη, κήρυξε διαγωνισμό για την δεύτερη θέση.
Τώρα όμως το πολιτικό σκηνικό αλλάζει. Με την εμφάνιση του κόμματος με τον Αλέξη Τσίπρα ο προοδευτικός κόσμο θα έχει να ψηφίσει σχήμα ελπιδοφόρο και ανταγωνιστικό στην ΝΔ. Σχήμα που θα ενώσει τον κατακερματισμένο προοδευτικό χώρο και θα επιδιώξει να φέρει πάλι στα κινήματα και στην κάλπη απογοητευμένους πολίτες. Σχήμα νίκης σε πρώτο ή σε δεύτερο χρόνο και όχι σχήμα καταγραφής και αυτοσυντήρησης.
(Ο Νίκος Μπίστης είναι πρώην στέλεχος της Νέας Αριστεράς, πρώην υπουργός)
