Βρισκόμαστε μόλις ένα χρόνο πριν από τις εθνικές εκλογές. Τα δημοσκοπικά δεδομένα είναι συγκεκριμένα και δυστυχώς, παγιωμένα. Η ΝΔ παραμένει με διαφορά ο ισχυρότερος πόλος του πολιτικού συστήματος, μακριά όμως από την αυτοδυναμία και η αριστερή-προοδευτική αντιπολίτευση βρίσκεται σε κατάσταση πολυδιάσπασης σε απόσταση από κάθε προοπτική κυβερνησιμότητας.
Το ΠΑΣΟΚ είναι δεδομένο πια, ότι όχι μόνο δεν μπορεί να νικήσει τη «Δεξιά», αλλά πέταξε και στα σκουπίδια την δυνατότητα να προσκαλέσει και να συσπειρώσει γύρω του ευρύτερες αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις. Η στρατηγική της αυτονομίας έχει ήδη σημάνει την πολιτική αυτοκτονία του, ως ηγέτιδα δύναμη στο χώρο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΕΑΡ επιχείρησαν να θέσουν τους όρους για μια προγραμματική συμφωνία στην κατεύθυνση της εκλογικής και πολιτικής συμπόρευσης, όμως η άρνηση του ΠΑΣΟΚ και η απαξίωση των δύο κομμάτων (για λόγους που αφορούν το παρελθόν) δεν κατέστησαν εφικτό, να προχωρήσει η όποια συζήτηση.
Η στρατηγική της συνεργασίας των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων κατέρρευσε…
Ή μήπως όχι;
Υπάρχει σενάριο που μπορεί να δώσει προοδευτική «λύση» στο πολιτικό αδιέξοδο στον επόμενο έναν χρόνο(2027);
Μόνο ένα και αυτό περιλαμβάνει «υποχρεωτικά» τον Αλέξη Τσίπρα.
Η ΝΔ βρίσκεται μακριά από την αυτοδυναμία. Όποιος αξιολογήσει προσεκτικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των μετρήσεων, συνυπολογίσει τα σκάνδαλα, αλλά και διαβλέψει τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου, κατανοεί πως η ΝΔ βρίσκεται σε ποσοστά από 20-25%(ως προς την πρόθεση ψήφου).
Μόνο σε μια περίοδο βρέθηκε πρόσφατα σε αντίστοιχα ποσοστά η ΝΔ, τον Μάιο του 2012 (18,85%).
Τι συνέβη τότε;
Ο ΣΥΡΙΖΑ (σε μια εντελώς διαφορετική πολιτική συνθήκη) καβάλησε το κύμα της αμφισβήτησης του παλιού πολιτικού συστήματος ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και αναρριχήθηκε, αρχικά στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μετέπειτα, στην διακυβέρνηση της χώρας.
Μπορεί το 2012 να επαναληφθεί το 2027 στις νέες συνθήκες;
Ας υποθέσουμε, ότι η ΝΔ καταρρέει εκλογικά υπό το βάρος των σκανδάλων και της οικονομικής ανέχειας των 4/5 του πληθυσμού. Το ΠΑΣΟΚ ήδη δεν πείθει, ότι ακόμα και αν βρεθεί στη δεύτερη θέση, μπορεί να καλέσει τις υπόλοιπες δυνάμεις να συνεργαστούν για να υπάρξει, όχι απαραίτητα κυβέρνηση, αλλά έστω και ισχυρή αντιπολίτευση. Αυτήν την προοπτική την «χάρισε» ο Νίκος Ανδρουλάκης με την άρνησή του και την στρατηγική της «αυτόνομης πορείας».
Πώς θα καλέσει μετεκλογικά σε συνεργασία το ΠΑΣΟΚ, όταν επί 3 χρόνια υπήρξε πολέμιός της;
Ακόμα και αν το πράξει δεν θα είναι πειστικό, καθώς έχει ήδη καταγραφεί στο συνειδητό του προοδευτικού χώρου και κυρίως των πολιτών, ότι δεν είναι το πρόσωπο που θα αποτελέσει τον πόλο συσπείρωσης.
Προφανώς η εξίσωση για το ΠΑΣΟΚ άλλαξε με την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, που αποδεδειγμένα έχει επιτελέσει αυτό το ρόλο, είτε κατά την δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ(2010-2012), είτε με το εκλογικό αποτύπωμα του 2015 και 2019.
Το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα μοιραία θα βρεθεί σε ανταγωνιστική σχέση με το ΠΑΣΟΚ, αλλά με ένα δυνατό πλεονέκτημα…
Την ισχυρή ηγεσία, που ενώνει και δεν διαιρεί.
Σε ένα τέτοιο «σενάριο» αν το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα προσπεράσει το ΠΑΣΟΚ και οδηγηθούμε σε επαναληπτικές εκλογές το 2027 ο Αλέξης Τσίπρας μοιραία γίνεται «game changer» για όλον τον προοδευτικό χώρο. Δύσκολα οι εκλογικές αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΕΑΡ αλλά και σημαντικής μερίδας του ΠΑΣΟΚ(που εξέφρασε την βούληση των συνεργασιών) θα αντισταθούν σε μια προοπτική «να φύγει η Δεξιά» και να υπάρξει εναλλακτική πρόταση.
Και τότε η κατάσταση αλλάζει.
Αξίζει συνεπώς, να παλέψει κανείς και να χτίσει πάνω σε μια τέτοια προοπτική που:
1.Σε ένα (δύσκολο, αλλά όχι απίθανο)σενάριο διαμορφώνει την ελπίδα για κυβέρνηση συνεργασίας των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στις επαναληπτικές εκλογές του 2027 στο στάδιο των διερευνητικών εντολών.
2.Ακόμα και αν δεν ευοδωθεί το πρώτο σενάριο προκαλεί ανασύνθεση του χώρου σε συνθήκες ενότητας και όχι διαίρεσης παρέχοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα συγκρότησης ισχυρού εναλλακτικού πόλου (σε αριστερή κατεύθυνση).
3.Αποκλείει κάθετα και οριζόντια (χωρίς περιφράσεις) σενάριο συγκυβέρνησης με τη ΝΔ και επάνοδο στον πάλαι ποτέ δικομματισμό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που χρεωκόπησε τη χώρα.
4.Δίνει τη δυνατότητα για συζήτηση για μια «άλλη, ευρύτερη Αριστερά» με συζήτηση από μηδενική βάση και με μια τομή με το παρελθόν.
5.Ξεπερνά τον κύκλο της μεταπολίτευσης που κλείνει και ανοίγει ένα καινούργιο που δίνει ελπίδα.
Ποιος είναι τελικά εκείνος που εξασφαλίζει με περισσότερες πιθανότητες την προοδευτική, εναλλακτική διακυβέρνηση;
Δεν στοιχιζόμαστε πίσω από πρόσωπα, αλλά πίσω από την ελπίδα, την προοπτική πολιτικής αλλαγής και της έναρξης του διαλόγου για ένα νέο ελπιδοφόρο ξεκίνημα.
Όσοι προτιμούν να μένουν στο χθες στέκονται εμπόδιο στο αύριο.
Το αύριο που μας καλεί όχι να το αποδεχτούμε αλλά να το συνδιαμορφώσουμε.
Κανείς δεν δίνει λευκή επιταγή σε κανέναν, αλλά η κοινωνία και ο προοδευτικός χώρος πρέπει να βρουν το δρόμο τους, να απελευθερώσουν την μεγάλη και δύσκολη συζήτηση.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι Μεσσίας, ούτε και σωτήρας. Έχει και αυτός τις ευθύνες του. Εκ των πραγμάτων όμως, για όποιον ανοίξει τα μάτια του, εκκινεί έναν καινούργιο διάλογο και επαναφέρει την αριστερή κυβερνητική προοπτική συνδυαζόμενη με την εμπειρία του πρόσφατου παρελθόντος.
Η αλήθεια είναι, ότι για την ευρύτερη Αριστερά ισχύει η δική της Τ.Ι.Ν.Α.(There Is No Alternative).
De facto ο Αλέξης Τσίπρας μέσα από ένα νέο συλλογικό πολιτικό υποκείμενο γίνεται ο ίδιος παράγοντας ανασύνθεσης και ενότητας του αριστερού και προοδευτικού χώρου.
Και αυτό δίνει ίσως αυτό που λείπει σήμερα.
Ελπίδα…
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Νομικός)
