Στην πρώτη δημοσκόπηση της νέας χρονιάς από την εταιρεία Palmos Analysis, η δημοτικότητα του Νίκου Ανδρουλάκη βρισκόταν κατά σειράν στην 5η θέση των πολιτικών αρχηγών, δηλαδή, κάτω από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Δημήτρη Κουτσούμπα, και τον Κυριάκο Βελόπουλο.
Στην προ των Χριστουγέννων μέτρηση της MRB η καταλληλότητα του Νίκου Ανδρουλάκη για Πρωθυπουργός βρισκόταν στην 4η θέση, κάτω δηλαδή από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Κυριάκο Βελόπουλο, ενώ το ίδιο αποτυπώνεται και στην νεότερη πρόσφατη δημοσκόπηση της ίδιας εταιρείας.
Σε αρκετές επίσης δημοσκοπήσεις η καταλληλότητα του Νίκου Ανδρουλάκη αποτυπώνεται περίπου στις μισές (!!!) ποσοστιαίες μονάδες από αυτές που έχει το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής στην εκτίμηση ψήφου.
Είναι προφανές ότι υπάρχει μείζον πολιτικό ζήτημα που προσεγγίζεται κατά τη γνώμη μου με δύο τρόπους.
Αν η πρόσφατη μέτρηση, αλλά και άλλες που εμφανίζουν τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής στην 4η θέση της πρωθυπουργησιμότητας δεν έχουν στοιχεία αξιοπιστίας, το κόμμα οφείλει να αντιδράσει.
Διότι οι μη έγκυρες μετρήσεις δυστυχώς παράγουν εντυπώσεις και χειραγωγούν τους ψηφοφόρους, απομακρύνοντάς τους από την πιθανότητα να ταυτιστούν μαζί μας.
Μάλιστα, λαμβάνοντας υπόψη ότι το ελεγκτικό τοπίο των δημοσκοπικών εταιρειών είναι ανεπαρκές, αφού αυτές σύμφωνα με τους διεθνείς κώδικες δεοντολογίας αυτορυθμίζονται και κατά την ελληνική νομοθεσία ελέγχονται ιδίως από μια αστική εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα στην οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι των δημοσκοπικών εταιρειών (!!!), είναι εύλογα τα ζητήματα σύγκρουσης συμφερόντων.
Μια νομοθετική πρωτοβουλία της κοινοβουλευτικής ομάδας μας που για παράδειγμα, σε περιπτώσεις υπονόμευσης των δημοκρατικών λειτουργιών, θα ανέθετε τον άμεσο έλεγχο των δημοσκοπικών εταιρειών στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης και συνάμα θα ενίσχυε τον μέχρι τώρα ασθενή κυρωτικό του ρόλο, θα είχε πράγματι σημασία ως πολιτικό γεγονός αντίδρασης σε ένα σκοτεινό παιχνίδι.
Αν από την άλλη ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής θεωρεί ότι τα επαναλαμβανόμενα αδύναμα προσωπικά ποσοστά του είναι έγκυρα, τότε πρέπει να αποδεχτούμε ανεξάρτητα από το αν οι λόγοι είναι δίκαιοι ή άδικοι, ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης συντελεί στην καθήλωση των ποσοστών του κόμματος.
Εδώ έρχεται η ώρα της ευθύνης και θα πρέπει ο ίδιος να δει πολλά ζητήματα από την αρχή, όπως το ζήτημα της συλλογικής ηγεσίας (το SPD στη Γερμανία το έχει καθιερώσει με την δυνατότητα για διαφορετικό υποψήφιο Πρόεδρο από τον υποψήφιο για την Καγκελαρία), άρα δια της πρωθυπουργικής υποψηφιότητας γενικότερης αποδοχής, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής.
Ταυτόχρονα οι επόμενες εκλογές καθορίζονται από ένα μέγιστο διακύβευμα. Να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή της ΝΔ, δηλαδή, προοδευτική. Αν αυτός είναι ο τελικός στόχος, τότε ο διάλογος με όλα τα κόμματα και της προσωπικότητες του κέντρου, της σοσιαλδημοκρατίας, του σοσιαλισμού, της αριστεράς και της οικολογίας πρέπει να ξεκινήσει τώρα χωρίς αποκλεισμούς, face control, παρελθοντολογίες και ιδιοτέλειες, ώστε να παραχθεί ενιαίο μέτωπο και γιατί όχι, ένα κοινό ψηφοδέλτιο που θα παράγει πλατιά εμπιστοσύνη στο λαό, συσπείρωση δυνάμεων και εκλογική νίκη.
Το σίγουρο είναι ότι κάτι πρέπει να γίνει. Η αδράνεια και ο χρόνος λειτουργούν πια μόνο εις βάρος του κεντρικού στόχου να μην ξανα-διοικήσει την Ελλάδα η πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Για αυτό ας ζυγιστεί ο καθένας με τη συνείδηση του και τις ευθύνες του.
(Ο Μαρίνος Σκανδάμης είναι Διδάκτωρ Νομικής, Στέλεχος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής)
