Όλες οι δημοσκοπήσεις είναι προβληματικές για τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Προειδοποιούν ότι για να αντιμετωπιστεί η κυριαρχία της Δεξιάς και η άνοδος της Ακροδεξιάς χρειάζεται να σταματήσει ο κατακερματισμός της Προοδευτικής παράταξης.
Όποιος δεν το βλέπει, όποιος επαναπαύεται στη σιγουριά της κομματικής περιχαράκωσης αναλαμβάνει ιστορικές ευθύνες για τα λάθη του. Η εμμονή στις αντιπαλότητες από το παρελθόν, ο χαζοχαρούμενος ανταγωνισμός της "δικαίωσης" για το ρόλο του καθενός και για την κάθε πολιτική διαδρομή, είναι πράγματα κατώτερα των περιστάσεων. Έχει κουράσει πια η αντιπαράθεση γύρω από πρόσωπα και εμμονές που αφορούν ανταγωνιστικά σχέδια για κόμματα, ηγετικές προσωπικότητες και ρόλους. Σκόπιμα δεν γραφώ για πρόσωπα με ονοματεπώνυμο γιατί δεν θέλω να ρίξω και άλλο λαδί στην φωτιά.
Θα προσθέσω μόνο πως ακόμα και ο πανικός με ακραίες εχθρικές κόντρες προς την Μαρία Καρυστιανού –με την οποία διαφωνώ ριζικά-είναι ένα ακόμα κομμάτι στο πάζλ που διευκολύνει το «διαίρει και βασίλευε» του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η απάντηση στις κινήσεις της Καρυστιανού είναι η σταθερή υποστήριξη στο κίνημα των Τεμπών και η θετική δράση της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς για εναλλακτική λύση στην διακυβέρνηση της χώρας.
Δεν είναι ένας ακόμα καυγάς στην αντιπολίτευση. Η Καρυστιανού δεν θα έχει χώρο, όταν και όσο η Κεντροαριστερά βρει τον κοινό της βηματισμό και την αποτελεσματικότητα. Υποστηρίζουν ορισμένοι ότι η συμφωνία των κομμάτων και των προσώπων στην Κεντροαριστερά μπορεί να εξελιχθεί σε μια τεχνητή συγκόλληση χωρίς σημαντικά αποτελέσματα. Κάνουν λάθος. Πρώτον, γιατί η σημερινή αδράνεια και η ρευστοποίηση ενισχύουν την απογοήτευση στον προοδευτικό κόσμο και τον πολίτικο μιθριδατισμό. Δεύτερον, γιατί υπάρχει πάντα η ορθότητα της παροιμίας «το καλύτερο είναι εχθρός του καλού».
Άλλωστε για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς η προγραμματική σύμπτωση ανάμεσα στα σημερινά κόμματα του προοδευτικού χώρου είναι αρκετά μεγάλη αλλά και γιατί αρκετές διαφορές απόψεων τέμνουν και τα ίδια τα προοδευτικά κόμματα μέσα στο εσωτερικό τους. Ας αφήσουμε λοιπόν τις υπερβολές. Όλο το ζήτημα βρίσκεται στην επιλογή μίας βασικής αρχής. Της πολιτικής βούλησης για συνεργασία! Το χειρότερο μάλιστα θα είναι αν στον κατακερματισμό προστεθούν και άλλες κομματικές πρωτοβουλίες που δεν έχουν λογική συμπερίληψης και ενότητας αλλά νέες ανταγωνιστικές κινήσεις. Ο νοών νοείτω.
Ο χρόνος πιέζει και η μακαριότητα είναι τεράστιο ατομικό και συλλογικό σφάλμα. Είναι η ώρα λοιπόν που οι προτεραιότητες για την συνεννόηση των προοδευτικών δυνάμεων οφείλουν να είναι πάνω από τα πρόσωπα. Σε όλη την Ευρώπη ο άνεμος της Συντηρητικής επίθεσης απαιτεί την Προοδευτική αντεπίθεση. Τα υπόλοιπα είναι κουβέντες για την πρέφα. Ειδικά μάλιστα στην χώρα μας που οι κοινωνικές ανισότητες, η διαφθορά και η υπονόμευση των θεσμών αποτελούν την σκληρή πραγματικότητα. Ο βασικός στόχος είναι εδώ. Η Δημοκρατική ανατροπή της πιο ταξικής κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης.
(Ο Θόδωρος Μαργαρίτης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και Γραμματέας της Κίνησης Ανανεωτική Αριστερά)
