Επιμένει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το λέει με κάθε ευκαιρία ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027 με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο. Επιμένουν όμως και οι πληροφορίες ότι πυκνώνουν οι εισηγήσεις συνεργατών του και ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι τόσο αρνητικός όσο ήταν πριν από λίγο καιρό στο σενάριο για πρόωρες εκλογές και νέο εκλογικό νόμο. Και οι δύο εκδοχές διακινούνται από συμβούλους του επικεφαλής της κυβέρνησης. Το ερώτημα είναι –δεν μπορεί να απαντηθεί στην παρούσα φάση– αν αυτό που μεταφέρουν στα μέσα ενημέρωσης οι συνομιλητές του αρχηγού της Δεξιάς είναι πράγματι οι σκέψεις του ή απλώς η δική τους επιθυμία. Η ζωή θα αποδείξει τι από τα δύο έχει βάση. Μέχρι τότε είμαστε υποχρεωμένοι να αναμετρηθούμε με τις πληροφορίες, τις φήμες και τις ακριτομυθίες. Υπάρχουν ορισμένες σταθερές που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας.
- Να θεωρήσουμε σοβαρή τη δέσμευση του πρωθυπουργού ότι είναι θεσμικός, ότι θέλει να εξαντλήσει την τετραετία, ότι η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες δεν ταιριάζει στο ιδεολογικό σύμπαν του; Μητσοτάκης και δεσμεύσεις είναι ζευγάρι σε διάσταση. Κρίνοντας από τη διαδρομή του και πριν γίνει πρωθυπουργός και μετά την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, είμαστε, πρέπει να είμαστε, εξαιρετικά επιφυλακτικοί, στα όρια της άρνησης. Με τον Μητσοτάκη (για να είμαστε δίκαιοι και με άλλους ηγέτες) ισχύει η φράση που αποδίδεται στον Φρανσουά Μιτεράν, τον πρύτανη του οπορτουνισμού: «Οι δεσμεύσεις είναι γι’ αυτούς που τις πιστεύουν, όχι γι’ αυτούς που τις κάνουν».
- Σε πρόωρες εκλογές πηγαίνει ένας πρωθυπουργός, όταν είναι σίγουρος ότι θα τις κερδίσει ή όταν θέλει να περιορίσει την έκταση της διαφαινόμενης ήττας του, εκτιμώντας ότι ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ του. Ας πούμε πως ο πρωθυπουργός δεν πιστεύει ότι μπορεί να πετύχει τον στόχο της αυτοδυναμίας. Εντάξει, υποστηρίζει ότι αυτή είναι η επιδίωξή του –το κάνει εξ υποχρεώσεως–, ωστόσο, όλες οι ενδείξεις συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου. Πιστεύει όμως ότι είναι σφόδρα πιθανόν να πιάσει την πρώτη θέση. Τα ευρήματα όλων των δημοσκοπήσεων αυτό δείχνουν. Οι αντίπαλοί του αγκομαχούν Σήμερα. Για αύριο δεν πρέπει να είναι βέβαιος. Με τα ανθρώπινα ποτέ δεν είσαι σίγουρος. Αυτή η πανούργα Ιστορία μερικές φορές με τα τσαλιμάκια της γελοιοποιεί σχέδια φτιαγμένα στο εργαστήριο και προσδοκίες που έχουν καλλιεργηθεί από τους δοκησίσοφους αυλικούς του καθεστώτος. Ποιο τσαλιμάκι μπορεί να κάνει; Να αλλάξει ριζικά ή σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό σκηνικό με την εισβολή νέων κομμάτων, δύο εκ των οποίων («κόμμα Καρυστιανού», «κόμμα Τσίπρα») πιάνουν ποσοστά για πρώτη, δεύτερη και τρίτη θέση, εκτοπίζοντας το ΠΑΣΟΚ σε ρόλο δευτεραγωνιστή και τα άλλα κόμματα σε ρόλους κομπάρσου.
Εχει λοιπόν δύο επιλογές. Εκλογές τώρα για την πρωτιά και στη συνέχεια αναζήτηση κυβερνητικού εταίρου, με τον ίδιο στη θέση του πρωθυπουργού, ή αλλαγή του εκλογικού νόμου με τη λογική να μειώσει το ποσοστό για την αυτοδυναμία και αμέσως μετά νέες εκλογές, αφού είναι απίθανο να συγκεντρώσει τις ψήφους στη Βουλή που απαιτούνται και να ισχύσει ο νέος εκλογικός νόμος στις πρώτες εκλογές. Εκτός αν πρυτανεύσει η αντίληψη ότι «συμμαχώ και με αυτούς που δεν γουστάρω για να μην έρθουν οι κακοί». Ποιοι είναι οι κακοί για τον κ. Μητσοτάκη; Ολα τα κόμματα που είναι αριστερότερα της Ν.Δ. Τι γίνεται όμως με την «άπω Δεξιά», όπως χαρακτηρίζει τα κόμματα που είναι δεξιότερα της Ν.Δ. ο Ευάγγελος Βενιζέλος; Εχει πει «όχι» ο πρωθυπουργός. Τα «όχι» του όμως έχουν σχετική αξία, όταν κρίνεται το αύριο του καθεστώτος του και το προσωπικό μέλλον του. Υπάρχουν πολλά σκοτεινά σημεία στη διαδρομή τους. Αυτά αν φωτιστούν, η ετυμηγορία της Ιστορίας δεν θα είναι καθόλου κολακευτική για τον Μητσοτάκη και την ομάδα του.
(Ο Τάσος Παππάς είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)
